Σωτήρης Τριανταφύλλου

ΒΛΑΠΤΟΥΝ ΚΑΙ ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΤΗ ΣΥΡΙΑ ΕΞΙΣΟΥ

2012-02-08T14:19:00.001+02:00

Ο εκβιασμός των Ελλήνων συνεχίζεται. Οι Μέρκελ, Σαρκοζί και η τρόικα εξακολουθούν να θέτουν εκβιαστικά διλήμματα, αλλά το πιο κορυφαίο είναι ότι τα τρία κόμματα που συγκυβερνούν τσακώνονται για το ποιος θα εξαθλιώσει λιγότερο το λαό. .
Ο πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας Αντώνης Σαμαράς λεει ότι έδωσε μάχη για τη διατήρηση του 13ου και του 14ου μισθού που έτσι και αλλιώς θα είναι μειωμένοι λόγω των άλλων μειώσεων, αλλά άφησε όλα τα υπόλοιπα να περάσουν. Ο πρόεδρος του ΛΑΟΣ Γιώργος Καρατζαφέρης που ψήφισε και το πρώτο μνημόνιο τώρα εμφανίζεται να δίνει και αυτός μάχες για την όσο το δυνατόν μικρότερη εξαθλίωση των Ελλήνων και βεβαίως το εκπληκτικότερο όλων που αγγίζει τα όρια της κωμωδίας, είναι ότι ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Γιώργος Παπανδρέου, ο άνθρωπος που οδήγησε την Ελλάδα στο ΔΝΤ και την εξαθλίωση, βγήκε στην αντίσταση και παλεύει λεει για τη διατήρηση ορισμένων από τα κεκτημένα των εργαζομένων.
Μαζί τους και ο αντιπρόεδρος, υπουργός Οικονομικών και επίδοξος πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Ευάγγελος Βενιζέλος που με τις δραματικές του δηλώσεις προσπαθεί να δώσει ένα τόνο πανεθνικής προσπάθειας στην πλήρη αποδόμηση των εργασιακών σχέσεων, την αποσύνθεση της κοινωνίας και την εξαθλίωση των Ελλήνων που επιτεύχθηκε επί των ημερών του.
Ολους αυτούς το μόνο βέβαιο είναι ότι θα τους κρίνει αυστηρά η ιστορία. Εκείνο που εμείς έχουμε να πούμε με ένα στίχο του Καβάφη είναι ότι “βλάπτουν και οι τρεις την Συρία εξίσου”.

ΣΤΗΝ ΚΕΡΑΤΕΑ ΞΑΝΑΧΤΙΖΟΥΝ ΤΟ ΣΥΜΒΟΛΙΚΟ "ΑΠΑΡΤΟ ΚΑΣΤΡΟ"

2012-01-28T08:27:00.000+02:00

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΤΗΣ ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΣΤΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΗΣ 22ας ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2012
Στην ανοιχτή συγκέντρωση που έγινε στο χώρο, όπου υπήρχε πριν τον εμπρησμό το «ΆΠΑΡΤΟ ΚΑΣΤΡΟ», στον κόμβο ΒΙΟΠΑ Κερατέας, εκτός από τα ενεργά μέλη της Συντονιστικής Επιτροπής Αγώνα κατά του ΧΥΤΑ που ήταν εκεί, όπως κάθε Κυριακή, το παρόν έδωσαν και αντιπροσωπείες από όσους συμπαραστάθηκαν στον 5μηνο αγώνα μας (Δημοσιογράφοι, Επιτροπή «Δεν Πληρώνω,Επιτροπή Αγώνα Μαρκοπούλου,πολιτικες παρατάξεις και συλλογικότητες). Απουσίαζε κάποιος εκπρόσωπος του Δήμου και της Γραμματείας.
Το Θέμα ήταν η ανοικοδόμηση του «ΑΠΑΡΤΟΥ ΚΑΣΤΡΟΥ» που ήταν σύμβολο του αγώνα και τόπος ανοιχτής συζήτησης και προβληματισμού των κατοίκων. Προβληματισμού και ενεργειών όχι μόνο για τον αγώνα αλλά και για τα χαράτσια, τα ανταλλακτήρια και άλλα προβλήματα της τοπικής κοινωνίας. Μετά από συζήτηση και τοποθετήσεις απ’ όλους τους παρευρισκόμενους εκφράστηκε καθολικά η βούληση να ξαναστηθεί το «ΑΠΑΡΤΟ ΚΑΣΤΡΟ» στο ίδιο σημείο, όσο πιο σύντομα γίνεται.
Αποφασίστηκε για να αγοραστούν τα υλικά, να βγουν κουπόνια του 1 Ευρώ και να διακινηθούν στην πόλη. Παράλληλα γράφτηκαν 60 εθελοντές για προσωπική εργασία στην ανοικοδόμηση και βρέθηκαν χορηγοί για τις πόρτες, τα παράθυρα και τη σόμπα. Αποφασίστηκε να ζητηθεί από το Δήμο μας να επιστρέψει τις λαμαρίνες της στέγης και να επαναφέρει τη βρύση με το νερό εκεί που βρισκόταν.
Ο χώρος που είναι συμβολικός για όλους μας, είναι ο ενδεδειγμένος να στεγάζει ανοιχτά μυαλά, ανοιχτές συζητήσεις και ανοιχτές, βιώσιμες ανθρώπινες προοπτικές. Όσο διαρκεί ο αγώνας, όσο δεν καταργείται ο γνωστός Περιφερειακός Σχεδιασμός, η καρδιά των αγωνιστών θα χτυπά εκεί.

ΣΤΑ 70 ΕΚΑΤ. ΕΥΡΩ ΤΑ ΧΡΕΗ ΤΩΝ ΕΚΔΟΤΩΝ ΣΤΑ ΤΑΜΕΙΑ

2012-01-25T15:55:00.000+02:00

Αντιμέτωποι με τις… χειροπέδες θα βρεθούν πολλοί ιδιοκτήτες Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης που σχεδόν κατ’ εξακολούθηση δεν καταβάλλουν στο ασφαλιστικό ταμείο ΕΤΑΠ ΜΜΕ τις εισφορές για χιλιάδες εργαζόμενους.
Τα χρέη των ιδιοκτητών προς το, ενιαίο πλέον, ταμείο των εργαζόμενων στον Τύπο, σύμφωνα με υπολογισμούς, αγγίζουν τα 70 εκατ. ευρώ και αυξάνονται με γεωμετρική πρόοδο. Σημειωτέον ότι το 2006 τα χρέη των εκδοτών προς το ΤΣΠΕΑΘ προσέγγιζαν τα 6 εκατομμύρια ευρώ. Σήμερα, μόνο ο ιδιοκτήτης της Bestend Α.Ε., Κώστας Γιαννίκος, εκτός από τους εργαζόμενους, χρωστά και στο ΕΤΑΠ ΜΜΕ κοντά στο 1 εκατ. ευρώ, εκ των οποίων η συντριπτική πλειοψηφία αφορά ποσά που έχουν παρακρατηθεί από τους εργαζόμενους και παράνομα δεν έχουν αποδοθεί στον ασφαλιστικό φορέα.
Οι εργαζόμενοι στον «Κόσμο του Επενδυτή» και στις περιοδικές εκδόσεις της εταιρείας, ήδη, κινούν τις νόμιμες διαδικασίες προκειμένου να εγκληθεί ο επιχειρηματίας για υπεξαίρεση, κίνηση την..
οποία μέσω των συνδικαλιστικών τους ενώσεων αναμένεται να ακολουθήσουν οι εργαζόμενοι και στα υπόλοιπα Μέσα.
Αντίστοιχες διαδικασίες αναμένεται να κινήσει και το ΕΤΑΠ ΜΜΕ, καθώς ψηφίστηκε η διάταξη που έπειτα από χρόνια επαναφέρει την προσωποκράτηση για χρέη άνω των 150.000 ευρώ προς όλα τα ασφαλιστικά ταμεία.
Είναι χαρακτηριστικό πως, σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες, όλοι οι ιδιοκτήτες ΜΜΕ που χρωστάνε στο Ταμείο υπάγονται στη συγκεκριμένη διάταξη, με χρέη που συνολικά φθάνουν έως και τα 70 εκατ. ευρώ.
Μικροί και μεγάλοι ιδιοκτήτες, περιθωριακοί εκδότες, αλλά και εκπρόσωποι του life style, παραδοσιακά συγκροτήματα και εκδοτικές εταιρείες υπεράνω πάσης υποψίας βρίσκονται στη μακρά λίστα των μπαταχτσήδων προς το ΕΤΑΠ ΜΜΕ, εδώ και χρόνια, καταδεικνύοντας ότι η κρίση στον Τύπο έχει προηγηθεί της κρίσης στην εγχώρια οικονομία.
Σε καθίζηση, με δραματικές συνέπειες για το μέλλον του Ταμείου, είναι και τα έσοδα από το αγγελιόσημο, που, σε συνδυασμό με τις απολύσεις, τις μειώσεις μισθών και τη μείωση της διαφημιστικής πίτας, έχει οδηγήσει σε πτώση των εσόδων του ΕΤΑΠ ΜΜΕ κατά 50%.
Εφόσον, δε, η κυβέρνηση υποχρεώσει μέσω της Τράπεζας της Ελλάδος το σύνολο των ασφαλιστικών ταμείων, συνεπώς και το ΕΤΑΠ ΜΜΕ, να συμμετάσχουν στο haircut των ομολόγων, τότε η οικονομική κατάσταση του Ταμείου θα επιδεινωθεί, με αποτέλεσμα να τεθεί σε κίνδυνο η αναλογιστική βιωσιμότητά του.
«Πριν από το haircut, το Ταμείο έχει αναλογιστική βιωσιμότητα έως και 40 χρόνια, η οποία πέφτει στα 15 χρόνια μετά το PSI και το κούρεμα των ομολόγων», δηλώνει στην εφημερίδα των εργαζόμενων του «Επενδυτή» στέλεχος του Ταμείου, που γνωρίζει από πρώτο χέρι την κατάσταση. Ο ίδιος, μάλιστα, επισημαίνει ότι υπάρχει πρόταση προς το αρμόδιο υπουργείο Εργασίας να δημιουργηθεί ένας «Τειρεσίας» για κακοπληρωτές εκδότες-ιδιοκτήτες, καθώς όπως και στις υπόλοιπες περιπτώσεις εισφοροκλοπής οι εργοδότες κάνουν χρήση των επαναλαμβανόμενων ρυθμίσεων χρεών, αποφεύγοντας τις ποινικές κυρώσεις και εξασφαλίζοντας ασφαλιστική ενημερότητα ανά τακτά χρονικά διαστήματα.
Σε αυτό το μήκος κύματος κινείται και η νέα ευνοϊκότατη ρύθμιση χρεών προς τους μπαταχτσήδες των ασφαλιστικών ταμείων, με έκπτωση έως και 100% των πρόσθετων τελών. Μάλιστα, το οξύμωρο της κυβερνητικής αποφασιστικότητας περί παραδειγματικής τιμωρίας των εισφοροκλεπτών είναι ότι η διάταξη για τη ρύθμιση, μέσω της οποίας αναστέλλονται εκ νέου και τα όποια αναγκαστικά μέτρα, βρίσκεται πριν από τη διάταξη για την ποινική δίωξη όσων οφείλουν πάνω από 150.000 ευρώ.
Μόνη δικλίδα ασφαλείας για το Ταμείο είναι η προϋπόθεση για την υπαγωγή στη ρύθμιση που τίθεται για κάθε εργοδότη, σύμφωνα με την οποία θα πρέπει να καταβάλει από την 1.1.2012 και εφεξής χωρίς καθυστέρηση τις μηνιαίες εισφορές.
(πηγή ergazomenoiependyti)

Η ΟΡΓΗ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΑΣΥΓΚΡΑΤΗΤΗ...

2012-01-22T14:53:00.002+02:00

«Η πορεία προς την κρίση θα μπορούσε να είχε ανακοπεί εάν είχαν ληφθεί εγκαίρως τα κατάλληλα μέτρα», είπε ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος Γιώργος Προβόπουλος μιλώντας σε εκδήλωση του ΙΟΒΕ. Επειδή οι αιχμές ήταν σαφέστατες και είχαν και συγκεκριμένους αποδέκτες, το ΠΑΣΟΚ έλαβε το μήνυμα και πέρασε στην αντεπίθεση. Θεωρώντας εαυτό θιγμένο, μάλιστα, εξέδωσε ανακοίνωση ζητώντας διευκρινίσεις από τον κ. Προβόπουλο, ο οποίος είναι σαφές ότι απευθυνόταν στην πρωθυπουργία του Γιώργου Παπανδρέου και είχε και απόλυτο δίκιο.
Η ανακοίνωση αυτή που εξέδωσε το ΠΑΣΟΚ είναι μια επίδειξη θράσους μια μόνο. Οι μόνοι που δεν δικαιούνται δια να ομιλούν είναι όλοι αυτοί που οδήγησαν τη χώρα στη σημερινή κατάσταση και για την οποία με πρώτο και καλύτερο τον τέως πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου του οποίου ο ρόλος είναι τουλάχιστον ύποπτος, θα πρέπει σύντομα να λογοδοτήσουν.
Και θα πρέπει να λογοδοτήσουν όχι γιατί έκαναν λάθος, διότι τα λάθη συγχωρούνται, αλλά γιατί δεν έκαναν λάθος. Φαίνεται πια καθαρά ότι ο Γιώργος Παπανδρέου και η παρέα του ήξεραν καλά τι έκαναν και γιατί έστελναν τη χώρα στις δαγκάνες των μηχανισμών στήριξης. Τον Καμμένο ακόμη δεν τον έχουν διαψεύσει. Είναι προφανές ότι όλοι αυτοί είχαν σχέδιο, αλλά δεν έχουν ακόμη καταλάβει τι τους περιμένει. Οτι η οργή των κατεστραμμένων Ελλήνων θα είναι ασυγκράτητη και καθώς φαίνεται η ώρα αυτή δεν είναι μακριά. Ετσι, και αλλιώς οι κατεστραμμένοι δεν έχουν τίποτα να χάσουν.

ΑΠΩΛΕΙΑ 4.000 ΘΕΣΕΩΝ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΣΤΑ MEDIA ΣΤΑ ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ

2012-01-07T11:55:00.000+02:00

Μόνο στις εισηγμένες εταιρείες ΜΜΕ οι θέσεις εργασίας έχουν μειωθεί κατά 1.500 τουλάχιστον, σύμφωνα με επίσημα στοιχεία, χωρίς σε αυτές να υπολογίζονται το ALTER, και η «Ελευθεροτυπία», που ανεβάζουν το συνολικό αριθμό σε 3.000.
Αν σε αυτούς προστεθούν και οι συμβασιούχοι της ΕΡΤ (900 άτομα από το 2010 ως το τέλος Ιανουαρίου εκπαραθυρώνονται), 130 της Απογευματινής και 100 του «Επενδυτή» – για να αναφέρουμε μόνο τα «χοντρά» παραδείγματα- ο αριθμός των θέσεων εργασίας που έχουν χαθεί μέσα σε δύο χρόνια φτάνει τις 4.100.
Σε αυτούς δεν υπολογίζονται αθρόες απολύσεις και λουκέτα στον περιοδικό Τύπο (ιδίωγς στον Λυμπέρη και την ΙΜΑΚΟ), στη διαφημιστική αγορά- όπου κοντεύουν να κρασάρουν τέσερεις διαφημιστικές εταιρείες και αναμένονται άλλες δύο- και βεβαίως στις εταιρείες παραγωγής οπτικοακουστικών, όπου οι αναθέσεις έχουν πέσει κάτω από το μισό.
Οι απολύσεις προσωπικού πάσης φύσεως -δημοσιογράφων, τεχνικών, διοικητικού προσωπικού- προκρίνεται από τις επιχειρήσεις ως κίνηση «εξυγίανσης» μπροστά στη δραματική πτώση του κύκλου εργασιών, τη μείωση της διαφημιστικής δαπάνης κατά 50% τα τελευταία τρία χρόνια, τις αυξανόμενες ζημιές, τη δραματική μείωση της δυνατότητας δανεισμού και τα τεράστια χρέη, που υπερβαίνουν κατά πολύ τους ετήσιους τζίρους. Παρά τη μείωση των θέσεων εργασίας, είτε με απευθείας απολύσεις, είτε μέσω συνταξιοδότησης και μηδενικών προσλήψεων, είτε με την εφαρμογή «ευέλικτων» μορφών εργασίας, φαίνεται πως οι «αναδιαρθρώσεις» κυρίως σε μισθολογικό κόστος και προσωπικό δεν αποδίδουν τα αναμενόμενα.

Σκηνικό τρόμου στα Media

Σε κατάρρευση το σύστημα που διαμορφώθηκε από το 1990
Σκηνικό συνολικής κατάρρευσης στα media διαμορφώνεται στις πρώτες μέρες του 2012. Μεγάλο μέρος των Μέσων έχουν ήδη προσφύγει για ένταξη στη διαδικασία του αρ. 99 “για προστασία από τους πιστωτές τους”: η «Ελευθεροτυπία», το ALTER, ο ραδιοφωνικός σταθμός του πρώην Δήμου Άνω Λιοσίων «Ξένιος», η διαφημιστική «Leo Burnett», η «Alapis», βασικός επιχειρηματικός βραχιόνας του Λ.Λαυρεντιάδη με ευρύ φάσμα επενδύσεων στα ΜΜΕ και πριν από ένα χρόνο η «Απογευματινή», η «Mototeck» (περιοδικά Drive, Moto, Autocar, Burn Out) η «Περιοδικός Τύπος Α.Ε.» του Ανεμοδουρά (περιοδικά Κατερίνα, Γρίφος, Αφισόραμα, Μπλεκ, Μικρός Ήρως κ.ά.) Από αυτούς κανένας δεν λειτουργεί και βεβαίως οι εργαζόμενοι- «πιστωτές» των εταιρειών δεν πληρώνονται.
Την ίδια ώρα, όλες οι επιχειρήσεις έχουν προχωρήσει σε εκτεταμένες κινήσεις αναδιαρθρώσεων, κυρίως σε μισθολογικό κόστος και προσωπικό, σε μειώσεις κόστους με κάθε τρόπο -πώληση συμμετοχών, περικοπές σε μισθούς, επιδόματα και προσωπικό μέσω επιχειρησιακών συμβάσεων, κλείσιμο ζημιογόνων δραστηριοτήτων και σημείων πώλησης, συρρίκνωση των δαπανών διοίκησης, απομείωση αξίας επενδύσεων και συμμετοχών, μηδενικές προσλήψεις, “ευέλικτες” συνθήκες εργασίας. Στις περισσότερες παρατηρούνται καθυστερήσεις πληρωμών στο προσωπικό και στους συνεργάτες.
Μέσα σε δύο χρόνια έχουν κλείσει σειρά επιχειρήσεων -εκτός των παραπάνω του αρ. 99 που πρακτικά βρίσκονται εκτός αγοράς. Οι εφημερίδες “Ελεύθερος”, “Φίλαθλος”, “Veto, “Άποψη”, “Χώρα” -παρά την προνομιακή μεταχείριση με κρατική διαφήμιση στην κυβέρνηση Καραμανλή- ”Ώρα των Σπορ” και “Κιτρινόμαυρη Ώρα”, αναμένεται η “Εξέδρα”, ο “Ελεύθερος Τύπος” παλαιότερα και το καθημερινό “Βήμα” που αποσύρθηκε από τα περίπτερα και εξοικονόμησε το κόστος εκτύπωσης και διανομής.
Ο «ξαφνικός θάνατος» της εφημερίδας «ο Κόσμος του Επενδυτή» την περασμένη Τετάρτη, είναι το κομμάτι μιας εικόνας που είναι πολύ περισσσότερο ζοφερή απ’ όσο φαίνεται. Όμως δείχνει την κατεύθυνση ραγδαίας ύφεσης της “αγοράς” των Μέσων, αλλά και τον τρόπο που οι επιχειρηματίες των media, τουλάχιστον ορισμένοι, αντιλαμβάνονται το ρόλο τους.
Με αφορμή απεργία των εργαζομένων για καταβολή δεδουλευμένων δύο μηνών, ο ιδιοκτήτης Κ.Γιαννίκος αποφάσισε να αναστείλει την έκδοση του Επενδυτή. Εάν είναι αλήθεια ή μπλόφα θα φανεί στο επόμενο διάστημα. Έμπειροι παρατηρητές δεν αποκλείουν την -προσπάθεια έστω- επανέκδοσης του Κόσμου του Επενδυτή στο μέλλον, σε άλλη βάση, με νέους εργαζόμενους και οπωσδήποτε χαμηλότερου κόστους. Θα πρόκειται για το… “Φάντασμα του Επενδυτή”.
Αυτό όμως που είναι πραγματικά άξιο απορίας είναι το πώς αποφασίζεται εν μία νυκτί να κλείσει η πρώτη σε κυκλοφορία εβδομαδιαία εφημερίδα, η οποία είναι σε θέση να καλύψει το κόστος παραγωγής της. Η μέση κυκλοφορία της το διάστημα Ιανουαρίου- Οκτωβρίου 2011, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της ΕΙΗΕΑ είναι 37.000 στο τεύχος, και παρότι είχε πέσει στα 22.000 το τελευταίο διάστημα, παρέμενε πρώτη με διαφορά από τις υπόλοιπες. Η τιμή της παρέμενε υψηλή, στα 4 ευρώ το φύλλο, γεγονός που της έδινε σημαντικά έσοδα από πωλήσεις. Τα έσοδά της το 2011 από διαφήμιση ανήλθαν, σύμφωνα με τη Media Services σε 5 εκ. ευρώ. Οι εργαζόμενοι δεν ξεπερνούν τους 90, ενώ οι αμοιβές τους κινούνται στη Συλλογική Σύμβαση ή και χαμηλότερα (πηγή: http://ergazomenoiependyti.wordpress.com)

Ο ΚΟΝ ΜΠΕΝΤΙΤ ΓΙΑ ΤΗ ΓΑΛΛΟΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΔΙΑΦΘΟΡΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

2012-01-04T02:20:00.000+02:00

Μερίδιο ευθύνης στα «φαινόμενα διαφθοράς» στην Ελλάδα, που, όπως ισχυρίζεται ο ίδιος, προκαλούν απροθυμία οικονομικής στήριξης της χώρας, αποδίδει ο ευρωβουλευτής των Πρασίνων, Ντάνιελ Κον Μπεντίτ, σε γαλλικές και γερμανικές επιχειρήσεις.Σύμφωνα με τη Deutsche Welle, ο Κον Μπεντίτ, σε συνέντευξή του στη γερμανική ραδιοφωνία (SWR), είπε: «Αυτό που με ενοχλεί στην ιστορία δεν είναι η διαπίστωση ότι η Ελλάδα ήταν διεφθαρμένη, αλλά ποιος ήταν διεφθαρμένος. Ποιές γερμανικές και γαλλικές επιχειρήσεις συμμετείχαν; Σε ποιόν πουλήσαμε όπλα; Ακόμη και τώρα συνεχίζουν γερμανικές και γαλλικές εταιρίες τις πωλήσεις όπλων στην Ελλάδα, με τη στήριξη των εκάστοτε κυβερνήσεων. Επομένως εμπλεκόμαστε κι εμείς σε αυτό».
Επίσης, αναφέρθηκε στην ευρωπαΪκή κρίση χρέους προτείνοντας μία νέα, κοινή ευρωπαϊκή πολιτική, αφού αμφισβητεί την αποτελεσματικότητα του δρόμου που ακολουθήθηκε ως τώρα για την επίλυση της ευρωκρίσης.
«Χρειαζόμαστε μία πολιτική η οποία απλά θα ενισχύσει όσα έχουμε πετύχει έως τώρα. Αυτό σημαίνει ότι χρειαζόμαστε μία Ευρώπη, η οποία να είναι σε θέση να παίρνει αποφάσεις για τον τρόπο επιβολής δημοσιονομικής σταθερότητας και για το πώς μπορούμε να προωθήσουμε από κοινού την ευρωπαϊκή ανοικοδόμηση. Δηλαδή πώς μπορούμε να επενδύσουμε ώστε να βγει η ευρωπαϊκή οικονομία από την κρίση», υπογράμμισε ο Κον Μπεντίτ.
Ακόμη ο ευρωβουλευτής των Πρασίνων υποστήριξε ότι "υποφέρουμε από έλλειμμα Ευρώπης". Επεσήμανε την αποτυχία της γερμανικής κυβέρνησης να εξηγήσει στους πολίτες της χώρας την ισοτιμία ευρωπαϊκών με εθνικών συμφέροντων: «Πιστεύω ότι, αν οι κυβερνήσεις είναι σήμερα έξυπνες, πρέπει να καταστήσουν σαφές ότι τα ευρωπαϊκά συμφέροντα είναι και εθνικά.
Και αν το ευρώ καταρρεύσει εξαιτίας των γερμανικών συμφερόντων, τότε θα πληγούν και τα γερμανικά συμφέροντα, καθώς χωρίς το ευρωπαϊκό οικονομικό πλαίσιο, δεν θα βρίσκονταν στην τωρινή της κατάσταση η γερμανική οικονομία. Πρέπει κάποια στιγμή να πούμε την αλήθεια στους ανθρώπους και αυτή είναι ότι δεν υποφέρουμε από πλεόνασμα, αλλά από έλλειμμα Ευρώπης»
Ο ευρωβουλευτής των Πρασίνων κατέληξε υπογραμμίζοντας ότι οι αρμόδιοι πολιτικοί πρέπει να ξεκαθαρίσουν στους πολίτες ότι βρίσκεται σε εξέλιξη μία ιστορική εξελικτική διαδικασία και να μην υποτάσσσονται στις διαθέσεις του κίτρινου τύπου, καθώς , όπως λέει χαρακτηριστικά, «κάτι τέτοιο δεν βοηθά κανέναν».(πηγή:www.ethnos.gr)

ΟΤΑΝ ΤΑ ΣΤΑΓΟΝΙΔΙΑ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΣΤΑΓΟΝΕΣ

2011-12-03T12:28:00.001+02:00

Τα πάντα στη χώρα κινούνται εδώ και καιρό στον ρυθμό της 6ης δόσης, αλλά τις τελευταίες ημέρες έκαναν την εμφάνισή τους περιστατικά εξόχως επικίνδυνα, αλλά απολύτως αναμενόμενα και προβλέψιμα στους καιρούς που ζούμε και με τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η Ελλάδα. Όταν ο Σωτήρης Χατζηγάκης μιλούσε για ακροδεξιά σταγονίδια, σίγουρα κάτι ήξερε, αλλά περιέκλεισε το όλο θέμα εντός των κόλπων της Νέας Δημοκρατίας και σίγουρα δεν είναι μόνο εκεί το πρόβλημα.
Το τελευταίο κρούσμα στη σχολή Ευελπίδων με τους υποψήφιους αξιωματικούς του ελληνικού στρατού να τραγουδούν τον ύμνο της χούντας είναι ακόμη πιο ανησυχητικό και είναι βέβαιο πως στο στράτευμα δεν υπάρχουν μόνο ευέλπιδες, αλλά και αξιωματικοί που παραμένουν υμνητές του στρατιωτικού καθεστώτος 1967-74.
Για τις ομοιότητες της περιόδου με την προ του 1967 έχουμε γράψει πολλές φορές. Η ιστορία δυστυχώς επαναλαμβάνεται και θυμίζει την περίοδο εκείνη. Η οικονομική κρίση έχει εξασθενήσει πολλές από τις δημοκρατικές αντιστάσεις του λαού και έχει δώσει από την άλλη πλευρά, την ευκαιρία επώασης φαινομένων εκτροπής από την ομαλότητα. Αυτά σε συνδυασμό με την παρουσία και την δράση πολλών ξένων πρακτόρων στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια, όπως πρόσφατα αποκάλυψε με έγγραφα με το περιοδικό «Επίκαιρα» γίνεται αντιληπτό ότι δημιουργούν μια κατάσταση πολύ επικίνδυνη που σε συνδυασμό με την οικονομική κρίση και τη αδυναμία της Ελλάδας να αντιδράσει σε πολλούς τομείς εξαιτίας αυτής της κρίσης, θα επιχειρήσουν την εκτροπή από την ομαλότητα.
Η κατάσταση φαίνεται πράγματι επικίνδυνη και τα σταγονίδια φαίνεται να γίνονται σταγόνες και μάλιστα μεγάλες και όταν αυτό συμβαίνει, όπως προ του 1967, τότε χρειάζεται προσοχή και μάλιστα μεγάλη…

ΜΟΛΙΣ ΞΕΚΙΝΗΣΕ Η ΥΠΟΘΗΚΕΥΣΗ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ

2011-10-28T10:58:00.000+03:00

Ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου, υπουργός Υποδομών της σημερινής κυβέρνησης είχε πει για το κούρεμα του ελληνικού χρέους ως υπουργός Οικονομικών πως “πρόκειται για καταστροφικό σενάριο”. Αυτό το καταστροφικό κατά έναν υπουργό της σημερινής κυβέρνησης σενάριο έγινε χθες πραγματικότητα και για αυτό το καταστροφικό σενάριο πανηγυρίζει η ελληνική κυβέρνηση, η οποία παρέδωσε και επισήμως τη χώρα υπό διεθνή εποπτεία και επιτροπεία τουλάχιστον για την επόμενη δεκαετία.
Το κούρεμα του ελληνικού χρέους κατά 50% είναι κάτι που θα έπρεπε να έχει γίνει προ διετίας, όταν το ΠΑΣΟΚ είχε αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας. Αυτό δεν έγινε και λίγο αργότερα ο έχων τότε την ευθύνη της οικονομικής πολιτικής Γιώργος Παπακωνσταντίνου είχε χαρακτηρίσει το κούρεμα ως καταστροφή.
Το ότι έγινε τώρα το κούρεμα και ότι η Ελλάδα θα βγει από την επιτήρηση σε 10 χρόνια από τώρα σημαίνει ότι μετά από αυτή τη δεκαετία το χρέος της χώρας θα είναι περίπου στα επίπεδα που το παρέλαβε το ΠΑΣΟΚ το 2009. Επίσης σημαίνει πως σε αυτή τη δεκαετία, οι Ελληνες θα αναγκαστούν να κάνουν πολύ μεγάλες θυσίες και το επίπεδο της ζωής τους θα γυρίσει σε επίπεδα προ του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και ακόμη είναι προφανές ότι πήγαν χαμένα δύο χρόνια μεγάλων θυσιών για τους Ελληνες.
Το κούρεμα του χρέους είναι κάτι που ίσως έπρεπε να γίνει διότι η Ελλάδα δεν μπορούσε να διαχειριστεί το χρέος της, αλλά είναι κάτι για το οποίο δεν πρέπει ουδείς να πανηγυρίζει. Το αντίθετο θα λέγαμε μιας και η υποθήκευση του μέλλοντος των Ελλήνων μόλις ξεκίνησε.

ΤΗΝ ΤΥΧΗ ΤΟΥ ΙΡΑΚ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΦΓΑΝΙΣΤΑΝ ΘΑ ΕΧΕΙ ΚΑΙ Η ΛΙΒΥΗ

2011-10-22T13:31:00.000+03:00

Πριν από 42 χρόνια ο Μουαμάρ Καντάφι ανέτρεπε τον βασιλιά της Λιβύης Ιντρις που βρισκόταν στα Καμένα Βούρλα και έκανε μπάνια για λόγους υγείας. Πριν δύο ημέρες ο άνθρωπος που από εκείνη την ημέρα κρατούσε στα χέρια του την τύχη μιας μικρής αραβικής χώρας, αλλά πολύ πλούσια σε πετρέλαια, έστω και με δικτατορία, γνώρισε φρικτό τέλος από τους ίδιους τους συμπατριώτες του.
Ο Μουαμάρ Καντάφι ήταν δικτάτορας και -ενδεχομένως- συνεργάτης τρομοκρατών που στέρησαν ανθρώπινες ζωές. Ο Μουαμάρ Καντάφι τα τελευταία χρόνια είχε κάνει στροφή και ξεχνώντας τον παλιό επαναστατικό του εαυτό και έγινε φίλος της Δύσης. Ετσι, όπως συνέβη με όλους τους πρώην συνεργάτες των ΗΠΑ και των συμμάχων τους (Σαντάμ Χουσείν, Οσάμα Μπιν Λάντεν), η Δύση τον “έφαγε”, άσχετα αν σκοτώθηκε από τα χέρια Λίβυων.
Ο Καντάφι τέλειωσε λοιπόν και οι ηγέτες του κόσμου έκαναν λόγο για αλλαγή σελίδας στη Λιβύη. Μια αλλαγή σελίδας που όπως έχει φανεί και στις περιπτώσεις των Ιράκ, Αφγανιστάν θα είναι χειρότερη από την προηγούμενη. Αυτό θα συμβεί και στη Λιβύη, στην οποία στόχος των Δυτικών ήταν τα πετρέλαια και που για να υπάρξει πλήρης λεηλασία αυτών έπρεπε να φύγει από τη μέση ο Καντάφι, που παρ΄ ότι συμβιβασμένος τα τελευταία χρόνια κρατούσε ισορροπίες και να έρθουν οι ντόπιοι συνεργάτες των Δυτικών που θα τα μοιρασθούν μαζί τους υπό το μανδύα μια δημοκρατικά εκλεγμένης κυβέρνησης. Η επόμενη ημέρα για τη Λιβύη και το λαό της θα είναι η ίδια με αυτή του λαού του Ιράκ και του Αφγανιστάν που ζει σε συνθήκες φτώχειας και εξαθλίωσης.

Ο ΝΙΤΣΕ, Ο ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ ΚΑΙ Ο ΖΟΡΜΠΑΣ

2011-10-14T17:56:00.000+03:00

Στον πρόλογο του βιβλίου “Βίος και Πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά” ο Καζαντζάκης εξηγεί τους λόγους που το έγραψε: “Στη ζωή μου οι πιο μεγάλοι μου ευεργέτες στάθηκαν τα ταξίδια και τα ονείρατα. Από τους ανθρώπους πολύ λίγοι βοήθησαν τον αγώνα μου και αν ήθελα να ξεχωρίσω ποιοι αφήκαν βαθύτερα τ’ αχνάρια τους στη ψυχή μου, ίσως να ξεχώριζα τρεις τέσσερις: Τον Ομηρο, τον Μπέρξονα, το Νίτσε και το Ζορμπά. Ο πρώτος στάθηκε για μένα το γαλήνιο κατάφωτο μάτι-σαν το δίσκο του ήλιου- που φωτίζει με απολυτρωτικιά λάμψη τα πάντα. Ο Μπέρξονας με αλάφρωσε από άλυτες φιλοσοφικές αγωνίες που με τυραννούσαν στα πρώτα νιάτα. Ο Νίτσε με πλούτισε με καινούριες αγωνίες και μ’ έμαθε να μετουσιώνω τη δυστυχία, την πίκρα, την αβεβαιότητα σε περηφάνια. Κι ο Ζορμπάς μ’ έμαθε ν’ αγαπώ τη ζωή και να μη φοβούμαι το θάνατο”.
Ολο αυτό το έργο του Καζαντζάκη που αργότερα έγινε και ταινία από τον Μιχάλη Κακογιάννη στηρίζεται σε ένα δίπολο, το αιώνιο δίπολο απολλώνιου-διονυσιακού, όρους που χρησιμοποιεί ο Νίτσε στο βιβλίο του «Η Γέννηση της Τραγωδίας». Το δίπολο αυτό γεννιέται μέσα από τη μυθιστορηματική φιγούρα του Ζορμπά και τον ίδιο τον Καζαντζάκη έχοντας ως βάση το έργο του μεγάλου φιλοσόφου Φρειδερίκου Νίτσε που επηρέασε βαθιά τον Ελληνα λογοτέχνη.
Ολα αυτά τα αναφέρουμε για να θυμίσουμε τη σχέση της φιλοσοφίας του βαθιά επηρεασμένου από τον Πλάτωνα Νίτσε με την ελληνική φιλοσοφία, μιας και τέτοιες ημέρες, στις 15 Οκτωβρίου 1844, γεννήθηκε ο μείζων φιλόσοφος Φρειδερίκος Βίλχελμ Νίτσε.

ΑΥΤΟ ΘΑ ΠΕΙ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ...

2011-09-10T19:50:00.000+03:00

Τα πιο κάτω στοιχεία είναι ενδεικτικά της κατάστασης που επικρατεί σήμερα στην Ελλάδα και προέρχονται από την Έκθεση για την Ελληνική Οικονομία και την Απασχόληση Έτους 2011 του Ινστιτούτου Εργασίας της ΓΣΕΕ. Τα στοιχεία αυτά δεν είναι απλά συγκλονιστικά, είναι ανατριχιαστικά και δείχνουν το που έχουν φθάσει σήμερα οι Ελληνες εργαζόμενοι και οι συνεπείς φορολογούμενοι που πληρώνουν τη νύφη, διότι οι ασυνεπείς είναι ως συνήθως στο απυρόβλητο.
Τα στοιχεία αυτά τα αφιερώνουμε εξαιρετικά στη σοσιαλιστική κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και του πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου με την υποσημείωση ότι θα έχουν σπάσει από το τρίξιμο τα κόκαλα των πρωτοπόρων του σοσιαλιστικού κινήματος στην Ελλάδα και στον κόσμο ολόκληρο με αυτή την πολιτική.
Σύμφωνα λοιπόν, με την Έκθεση για την Ελληνική Οικονομία και την Απασχόληση Έτους 2011 του Ινστιτούτου Εργασίας της ΓΣΕ, ένα ευρώ στα τέσσερα που παράγονται στην ελληνική οικονομία δεν φορολογείται, με αποτέλεσμα τη διαρροή ετήσιων εισόδων 12-15 δισ. ευρώ, ενώ οι ληξιπρόθεσμες οφειλές προς το Δημόσιο ανέρχονταν στις 30 Ιουνίου 2011 στα 41 δισ. Ευρώ. Σύμφωνα με το Ινστιτούτο, οι θυσίες οι οποίες επιβάλλονται κυρίως στους μισθωτούς και συνταξιούχους δεν επέφεραν τη βελτίωση του επιπέδου ανταγωνιστικότητάς της ελληνικής οικονομίας αλλά την υποχώρηση της αγοραστικής δύναμης του μέσου μισθού στο έτος 2003 και το εκπληκτικό, έφεραν τον κατώτερου μισθού σε επίπεδα πριν από το έτος 1984 και το επίπεδο ανεργίας στο έτος 1961 (!) όταν υπήρχε έκρηξη της αστυφιλίας και όταν μεγάλο μέρος των Ελλήνων μετανάστευαν στο εξωτερικό.
Θα θέλαμε να συγχαρούμε την κυβέρνηση για το κατόρθωμά της. Λίγο ακόμη και η χώρα θα φθάσει στα προ του Β' παγκοσμίου πολέμου επίπεδα.

ΟΤΑΝ Ο ΑΡΧΗΓΟΣ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΑΠΟΛΟΓΕΙΤΑΙ

2011-09-07T12:16:00.000+03:00

Μετά από καιρό θα επανέλθουμε στη φονική έκρηξη της Κύπρου, στο φοβερό εκείνο δυστύχημα που έγινε στις αρχές Ιουλίου στη Μεγαλόνησο. Η έκρηξη αυτή είχε χαρακτηριστεί τότε ως η μεγαλύτερη τραγωδία που έχει συμβεί στο νησί μετά το 1974, την εισβολή και την παράνομη κατοχή του από την Τουρκία. Είχαμε γράψει τότε για την διαχείριση της τραγωδίας και την ευαισθησία που επέδειξαν ο υπουργός Αμυνας και ο αρχηγός της Εθνικής Φρουράς, των Ενόπλων Δυνάμεων της Κύπρου, που υπέβαλλαν άμεσα τις παραιτήσεις τους αναλαμβάνοντας τις όποιες ευθύνες τους αναλογούσαν για την τραγωδία, ενώ μετά από αυτούς παραιτήθηκε και ο υπουργός Εξωτερικών και έγινε συνολικός ανασχηματισμός της κυβέρνησης.
Επανερχόμεθα σήμερα στο θέμα με αφορμή την κατάθεση που έδωσε προχθές στην αρμόδια επιτροπή που διερευνά το δυστύχημα ο πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας Δημήτρης Χριστόφιας. Σε αυτό το ελληνικό κράτος λοιπόν, που βρίσκεται δίπλα από την Ελλάδα, παρά την άσχημη τροπή που έχουν πάρει και τα δικά του οικονομικά, φαίνεται ότι και ευαισθησία υπάρχει και οι θεσμοί λειτουργούν. Ο αρχηγός του κράτους κλήθηκε και πήγε να καταθέσει στην επιτροπή διερεύνησης του δυστυχήματος, παρουσία, μάλιστα, συγγενών των τραγικών θυμάτων. Ο αρχηγός του κράτους δεν αγνόησε τους ούτε θεσμούς, αλλά ούτε και την υποχρέωσή του να δώσει τις δικές του εξηγήσεις για το συμβάν.
Κάτι ανάλογο, φανταζόμαστε ότι στην Ελλάδα δύσκολα θα το βλέπαμε, όχι από τον αρχηγό του κράτους, αλλά ούτε από υπουργούς και βουλευτές. Και το λέμε αυτό, διότι δεν έχει συμβεί ποτέ κάτι αντίστοιχο στην ελλαδική ιστορία. Είναι πράγματα που δείχνουν διαφορές και πιο προηγμένες από της ελλαδικής πραγματικότητας συμπεριφορές.

ΥΠΟΘΗΚΕΥΜΕΝΗ Η ΧΩΡΑ ΚΑΙ ΟΙ ΖΩΕΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

2011-09-04T12:54:00.000+03:00

Σε αναταραχή βρίσκεται και πάλι η χώρα ολόκληρη. Κοινωνικές και επαγγελματικές ομάδες, επαγγελματίες και η ανώτατη εκπαίδευση αρχίζουν και πάλι τις αντιδράσεις και τις κινητοποιήσεις και όλα αυτά άρχισαν να συμβαίνουν με τις πρώτες ημέρες του φθινοπώρου και μετά την ολοκλήρωση των μπάνιων του λαού.
Η αναταραχή αναμένεται να συνεχιστεί, αλλά και να κορυφωθεί και η σύγκρουση των ομάδων αυτών με την κυβέρνηση που έχει ήδη ξεκινήσει, αναμένεται να κορυφωθεί.
Ο χειμώνας που έρχεται θα είναι ο πιο δύσκολος στη μεταπολιτευτική ιστορία της Ελλάδας. Φαίνεται σίγουρο πως θα συμβούν πράγματα που δεν είχαν ξαναγίνει ποτέ στο παρελθόν και οι Ελληνες θα αντιμετωπίσουν τεράστιες δυσκολίες, ακόμη και για την επιβίωσή τους. Οι συγκρούσεις που ήδη ξεκίνησαν θα είναι μεγάλες και η εξέγερση και οι ακραίες συμπεριφορές του αγανακτισμένου λαού δεν φαίνεται να αργούν.
Η κυβέρνηση που δεν προτίθεται να δώσει λύση με εκλογές είναι απορίας άξιο το πως θα μπορέσει να σταθεί, με τα ολοένα και αυξανόμενα προβλήματα. Ο αντιπρόεδρος της και υπουργός Οικονομικών Ευάγγελος Βενιζέλος προσπάθησε να εξωραΐσει κάπως την κατάσταση, αλλά παραδέχθηκε και αυτός πως υπάρχει πρόβλημα, με το μεγαλύτερο όπως είπε, αυτή τη στιγμή να είναι η ύφεση.
Το δημόσιο χρέος ξεφεύγει και η συνταγή της τρόικας είναι προφανές ότι δεν αποδίδει καρπούς. Διέξοδος από το μεσοπρόθεσμο δεν φαίνεται να υπάρχει, αλλά και αποχώρηση της τρόικας στον ορίζοντα δεν διαφαίνεται. Η χώρα είναι υποθηκευμένη και μαζί της και είναι υποθηκευμένες και οι ζωές εκατομμυρίων Ελλήνων.

ΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΤΗΝ ΠΡΟΣΕΞΕ

2011-08-23T09:18:00.000+03:00

Εβδομάδα αναταραχής και μάλιστα μεγάλης ξεκίνησε για την παιδεία. Μια αναταραχή, η οποία δεν πρόκειται βεβαίως να μείνει σε αυτή την εβδομάδα, αλλά όλα δείχνουν πως θα συνεχιστεί, αν και αυτό θα εξαρτηθεί εν πολλοίς από τις προθέσεις της κυβέρνησης και την τελική μορφή του νέου νομοσχεδίου για την παιδεία που βρίσκεται στη βουλή.
Η πανεπιστημιακή κοινότητα αντιδρά εδώ και καιρό σε αυτό το νομοσχέδιο, το οποίο όπως φαίνεται, δεν κομίζει τίποτα νεότερο για την πολύπαθη ελληνική παιδεία, τον σημαντικότερο ίσως τομέα της κοινωνίας μας, ο οποίος θα έπρεπε και με μεγαλύτερο σεβασμό να αντιμετωπίζεται, αλλά και ως κόρη οφθαλμού να διαφυλάσσεται.
Δυστυχώς η παιδεία είναι πολύπαθη και μιλάμε για ότι σημαντικότερο έχουμε ως κράτος, ως κοινωνία, ως πολιτισμός. Από εκεί ξεκινούν και εκεί τελειώνουν τα πάντα, αυτή είναι η μεγάλη μας ελπίδα ως έθνος.
Οσο μπορούμε να θυμηθούμε οι ελληνικές κυβερνήσεις δεν είχαν ενιαία πολιτική για την παιδεία. Καθεμία που αναλάμβανε την εξουσία είχε τη δική της πολιτική, άλλαζε πράγματα, έφερνε αναστάτωση στο χώρο. Γενιές μαθητών έδιναν εξετάσεις στα πανεπιστήμια με διαφορετικό τρόπο και ακολουθούσαν σχεδόν πάντα ανούσια συστήματα εκπαίδευσης που άλλαζαν ανάλογα με τον εκάστοτε υπουργό παιδείας και την κυβέρνηση.
Ολα αυτά δεν σήμαιναν απαραιτήτως ενδιαφέρον για την παιδεία και σχεδόν ποτέ δεν τη βοήθησαν. Ολα αυτά προκαλούσαν αναταραχές σε ένα χώρο που μαζί με την υγεία είναι ο πολυτιμότερος για τη χώρα και την κοινωνία. Την παιδεία ποτέ κανείς δεν την πρόσεξε ως όφειλε και καμία κυβέρνηση δεν της έδωσε ποτέ τα χρήματα που της άρμοζαν και δυστυχώς το ίδιο συμβαίνει και τώρα.

ΤΟ ΕΠΙΚΑΙΡΟ "ΨΩΜΙ, ΠΑΙΔΕΙΑ, ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ"

2011-08-04T10:21:00.000+03:00

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κάρολος Παπούλιας στην ομιλία του κατά την εορτή για την αποκατάσταση της Δημοκρατίας, έκανε αναφορά στο σύνθημα «Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία». Ένα σύνθημα που κυριάρχησε στη διάρκεια της δικτατορίας από τους φοιτητές στη Νομική και στη συνέχεια στο Πολυτεχνείο κατά το έτος 1973, το έτος των μεγάλων ανατροπών που έφεραν και πάλι τη Δημοκρατία της οποίας γιορτάσαμε τα 37 χρόνια πρόσφατα.
«Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία» λοιπόν είναι το σύνθημα που είναι και σήμερα επίκαιρο. Ένα σύνθημα που ακούγεται και πάλι τις διαδηλώσεις και τους αγώνες, ένα σύνθημα του οποίου οι λέξεις νομίζαμε πως ήταν, αλλά τελικά δεν ήταν, κατακτημένες…
Για την «παιδεία» σίγουρα χρειάζονται πολλοί και νέοι αγώνες. Οπως πολλές φορές έχουμε γράψει σε αυτή εδώ τη στήλη, όλα στη ζωή είναι θέμα παιδείας και πολιτισμού. Όλα μα όλα. Από εκεί εκπορεύονται τα πάντα και αξίζει τον κόπο να μάχεται κανείς για αυτά μέχρι εσχάτων.
Το ίδιο και περισσότερο θα λέγαμε και για την «ελευθερία». Για αυτή και αν αξίζει να μάχεσαι και να «πέφτεις», ακόμη και σήμερα, περίοδο γεμάτη από ελευθερίες που ποτέ, όμως, δεν είναι αυτονόητες και εξ αυτού του λόγου η πάλη για την ελευθερία θα πρέπει να είναι αέναη.
Οσο για το «ψωμί» αυτό ήταν ίσως εκτός συνθηματολογίας όλα αυτά τα χρόνια μετά τη χούντα και την πολυτάραχη δεκαετία του ’60, αλλά μάλλον επανέρχεται. Η νέα κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η χώρα επαναφέρει ακόμη και το «ψωμί» και στη σύγχρονη συνθηματολογία, αλλά και ως μία από τις διεκδικήσεις που δεν είναι πια αυτονόητες, αλλά θέλουν τη δική τους μάχη.

ΟΙ ΔΕΣΜΕΥΣΕΙΣ ΤΟΥ ΣΧΕΔΙΟΥ ΜΑΡΣΑΛ

2011-07-23T18:53:00.000+03:00

Το σχέδιο διάσωσης που αποφάσισαν οι Ευρωπαίοι για την Ελλάδα δίνει σίγουρα μια βαθιά ανάσα στην ελληνική οικονομία και στο ελληνικό τραπεζικό σύστημα. Αυτό είναι αναμφισβήτητο, αλλά δεν είναι ξεκάθαρο το εάν η βαθιά αυτή ανάσα θα συνοδευτεί με νέα βάρη για τους Ελληνες.
Το επίσης σίγουρο είναι ότι η Ελλάδα και οι Ελληνες θα παραμείνουν υπό δέσμευση για πολλά ακόμη χρόνια και ακόμη, μετά την τελευταία εξέλιξη καθίσταται σαφές το ότι το μνημόνιο δεν είναι ήταν καθόλου αναγκαίο για τη χώρα, αφού υπήρχαν και υπάρχουν όπως φαίνεται και άλλοι δρόμοι διάσωσης.
Μιας και μιλάμε για ένα νέο σχέδιο Μάρσαλ, θα ήταν χρήσιμο να θυμίσουμε τι ήταν το σχέδιο Μάρσαλ, που στόχευε, τι εξυπηρετούσε και ποιες δεσμεύσεις γέννησε για τη χώρα. Ισως βρούμε κάποιες ομοιότητες…
Με τον όρο σχέδιο Μάρσαλ που εκπονήθηκε το 1947 από τον Τζορτζ Μάρσαλ, υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ τότε, εννοούμε την οικονομική ενίσχυση κρατών της ευρωπαϊκής ηπείρου από τις ΗΠΑ την περίοδο έναρξης του Ψυχρού Πολέμου. Η οικονομική αυτή βοήθεια αποσκοπούσε αφενός στην τόνωση των οικονομιών τους που ήταν κατεστραμμένες από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και αφετέρου εξυπηρετούσε άμεσα την αμερικανική εξωτερική πολιτική, που επιθυμούσε να αποφευχθεί ο κίνδυνος να περιέλθουν οι χώρες αυτές στη σφαίρα επιρροής της Σοβιετικής Ένωσης. Η χορηγία της βοήθειας αυτής δεν έγινε με διμερείς διαδικασίες αλλά, με όρους που τέθηκαν από την Ουάσιγκτον και περιλάμβαναν κυρίως την καταστολή των κομουνιστικών απειλών (π.χ. ελληνικός εμφύλιος) και την έμμεση περιστολή της ανεξαρτησίας τους.
Αν λοιπόν, και το νέο σχέδιο Μάρσαλ γεννά τις ίδια εξαρτήσεις για την Ελλάδα, τότε θα λέγαμε ότι δεν χρειάζονται και πολλά πανηγύρια, αλλά περίσκεψη και προβληματισμός για το μέλλον της χώρας και την εθνική της ανεξαρτησία…

ΟΤΑΝ ΟΙ ΔΙΑΔΗΛΩΤΕΣ ΕΜΠΑΙΝΑΝ ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ

2011-07-23T18:52:00.000+03:00

Εχουμε γράψει και άλλες φορές για τις ομοιότητες των ημερών που ζούμε με την προχουντική περίοδο και τη δεκαετία του ’60. Τα έχουμε αναφέρει όλα αυτά με αφορμή τα γεγονότα στην πλατεία της Συντάγματος και την αυθεντική διαμαρτυρία των «Αγανακτισμένων» στην οποία περιήλθαν, όμως, πολλές ετερόκλητες και περίεργες ομάδες.
Οι ομοιότητες με τη δεκαετία του ’60 είναι, όμως, πάρα πολλές και σε πολλά από τα γεγονότα. Οπως στην εισβολή στο κοινοβούλιο, η οποία έχει επιχειρηθεί τώρα, αλλά τη δεκαετία του ’60 έγινε. Διαβάζουμε από την «Ιστορία της Σύγχρονης Ελλάδας» του Σόλωνα Γρηγοριάδη: «Ηταν 3 Ιουλίου 1964, πρωθυπουργός της χώρας ήταν ο Γεώργιος Παπανδρέου, παππούς του σημερινού πρωθυπουργού, όταν μια πολυάριθμη ομάδα αντικυβερνητικών διαδηλωτών εισέβαλλε ση βουλή και συνεπλάκη με βουλευτές και υπουργούς. Τελικά η εισβολή απεκρούσθη και συνελήφθησαν 31 εισβολείς, οι οποίοι δικάστηκαν».
Το σημαντικότερο, όμως, είναι άλλο. Σύμφωνα με τον Τύπο της εποχής όπως αναφέρει ο Σόλωνας Γρηγοριάδης, οι εισβολείς χαρακτηρίζονταν ως «αναρχικοί, «παρακρατικοί», «ακδροδεξιοί», «εντεταλμένα όργανα του χάους» και «ανατροπείς της Δημοκρατίας».
Σήμερα 47 χρόνια μετά, φαίνεται πω τίποτα δεν έχει αλλάξει. Φαίνεται πως όλα μένουν ίδια. Ακόμη και αυτοί που επιχειρούν κατά καιρούς να μπουν στη βουλή μάλλον από το ίδιο ετερόκλητο πλήθος και τις ίδιες ετερόκλητες ομάδες προέρχονται.
Τρία χρόνια μετά από εκείνη την εισβολή των διαδηλωτών στη βουλή, αυτή έκλεισε μια και καλή από τα τανκς της χούντας που κατέλυσαν τη δημοκρατία. Δυστυχώς η σημερινή περίοδο και τα γεγονότα μας δείχνουν ένα δρόμο που οδηγεί προς μια ανατροπή που τότε ονομάστηκε χούντα και σίγουρα σήμερα θα της βρούμε ένα άλλο όνομα, αν όχι το ίδιο…

ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΧΑΜΕΝΕΣ ΕΥΚΑΙΡΙΕΣ

2011-07-18T12:10:00.000+03:00

Σκεπασμένα με την ελληνική σημαία ήταν τα φέρετρα των Κυπρίων στελεχών των ενόπλων δυνάμεων και των σωμάτων ασφαλείας που έχασαν τη ζωή τους στην έκρηξη της περασμένης Δευτέρας στη ναυτική βάση. Με αφορμή αυτή την εικόνα θα επαναφέρουμε ορισμένες παλιές σκέψεις μας για την Κύπρο, το νησί για το οποίο όπως πολλές φορές έχουμε γράψει, ο Γιώργος Σεφέρης έλεγε ότι εκεί νοιώθει τον Ελληνισμό πιο ευρύχωρο.
Η Κύπρος είναι ανεξάρτητο κράτος από το 1960 και έως το 1963 διοικείτο και από τις δύο κοινότητες, την πλειοψηφία των Ελληνοκυπρίων και τη μειοψηφία των Τουρκοκυπρίων που επί της ουσίας ήταν Κύπριοι μουσουλμάνοι, αλλά η αγγλική πολιτική του “Διαίρει και Βασίλευε” τους βάφτισε Τουρκοκύπριους στη διάρκεια του απελευθερωτικού αγώνα της ΕΟΚΑ (1955-59). Τόσο από το 1960 και την τριετία μέχρι το 1963 όταν οι Τουρκοκύπριοι αποσύρθηκαν από τα όργανα διοίκησης του κράτους και στη συνέχεια ακολούθησαν οι διακοινοτικές ταραχές, όσο και έως σήμερα, η Κύπρος είναι επί της ουσίας ένα δεύτερο ελληνικό κράτος. Ενα δεύτερο ελληνικό κράτος δίπλα στην Ελλάδα, με το οποίο η Ελλάδα δεν μπόρεσε να έχει ποτέ αρμονικές σχέσεις και με το οποίο η Ελλάδα δεν κατάφερε ποτέ να συμπλεύσει, μέχρι που η χούντα των Αθηνών το πρόδωσε το 1974.
Η δημιουργία ενός δεύτερου ελληνικού κράτους δίπλα στην Ελλάδα είναι μοναδικό φαινόμενο στην ιστορία του ελληνικού εθνικισμού, ο οποίος δεν κατανόησε ποτέ τι συνέβη, με αποτέλεσμα η Ελλάδα και η Κύπρος να δημιουργήσουν αυτό στο οποίο αναφέρεται πλέον ολόκληρη βιβλιογραφία και το οποίο ονομάστηκε “η θεωρία των χαμένων ευκαιριών”. Χαμένες ευκαιρίες που ήταν πολλές και μεγάλες και που δεν ξέρουμε πότε και αν θα εμφανιστούν ξανά.

Η ΑΠΟΦΡΑΔΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟ 15η ΙΟΥΛΙΟΥ 1974

2011-07-18T12:09:00.000+03:00

Ηταν Δευτέρα 15 Ιουλίου 1974. Η ώρα ήταν 8.30 το πρωί όταν τα πρώτα άρματα μάχης άρχισαν να βγαίνουν από το στρατόπεδο της Κοκκινοτριμιθιάς και να κινούνται προς το Προεδρικό Μέγαρο της Λευκωσίας, το κτίριο Τηλεπικοινωνιών και το κτίριο της Αρχιεπισκοπής. Λίγα λεπτά αργότερα εκδηλώθηκε το υποκινούμενο από τη χούντα των Αθηνών και τις μυστικές υπηρεσίες δυτικών συμμάχων πραξικόπημα που σήμανε το τέλος της ενιαίας και αδιαίρετης Κύπρου.
Το πραξικόπημα είχε στόχο την ανατροπή του νόμιμου προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας, του κατά κόσμον Μιχαήλ Μούσκου ή αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ’, αλλά επί της ουσίας στράφηκε κατά του Ελληνισμού και του ιδιαίτερου αυτού κομματιού του, της Κύπρου. Το πραξικόπημα άνοιξε το δρόμο, αποτέλεσε την αφορμή, για την τουρκική εισβολή και τελικά για την απώλεια μέρος του κυπριακού εδάφους, για την απώλεια μέρους εδαφών του Ελληνισμού.
Δευτέρα, 15 Ιουλίου 1974, αποφράδα ημέρα στην ελληνική ιστορία. Ημέρα που ένα κομμάτι του Ελληνισμού, αυτό που έκανε τον Σεφέρη να νοιώθει την Ελλάδα πιο ευρύχωρη, όπως έλεγε όταν επισκεπτόταν την Κύπρο, είχε προδοθεί και μάλιστα είχε προδοθεί από τους ίδιους τους Ελληνες. Ηταν η αρχή της προδοσίας και το τέλος της ενωμένης Κυπριακής Δημοκρατίας, καθώς μετά ακολούθησε η τουρκική εισβολή και η διχοτόμηση του νησιού που τείνει να παγιωθεί και να οδηγήσει όχι απλά στη ντε φάκτο, αλλά και στη ντε γιούρε αναγνώριση του ψευδοκράτους και της υφιστάμενης κατάστασης. Το τέλος της ενωμένης και αδιαίρετης Κύπρου γράφτηκε εκείνη την ημέρα, στις 15 Ιουλίου 1974 και γράφτηκε από ελληνικά χέρια, χέρια βαμμένα με αίμα, χέρια υπεύθυνα για την απώλεια μέρους του Ελληνισμού.

ΟΙ ΘΥΜΗΣΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΑ ΤΟ 2004

2011-07-02T13:33:00.001+03:00

Νότα αισιοδοξίας, χαμόγελο ζωής. Υπάρχουν τέτοιες στιγμές και μάλιστα πολλές. Ο νους πάει πίσω επτά χρόνια. Ηταν ίσως η τελευταία φορά που οι Ελληνες γέλασαν και χάρηκαν πολύ. Που βγήκαν μαζικά στο δρόμο για να πανηγυρίσουν και ήταν όλοι μαζί. Είναι μια στιγμή της απόλυτης αντίθεσης και αντιδιαστολής με όσα συμβαίνουν σήμερα στη χώρα και το ελληνικό ποδόσφαιρο.
Μιλάμε για την κατάκτηση του Euro 2004, ένα αθλητικό, ένα ποδοσφαιρικό γεγονός, που είχε όμως κοινωνικές προεκτάσεις και που σε κάθε περίπτωση το αναφέρουμε και λόγω επετείου, αλλά και λόγω του ότι ήταν ένα από τα τελευταία γεγονότα που πρόσφεραν χαρά στους Ελληνες.Μεθαύριο Δευτέρα 4 Ιουλίου συμπληρώνονται επτά χρόνια από την ημέρα που η εθνική μας ομάδα ποδοσφαίρου στέφθηκε πρωταθλήτρια Ευρώπης στα γήπεδα της Πορτογαλίας, νικώντας σε εκείνο τον αξέχαστο τελικό την οικοδέσποινα ομάδα με 1-0και στέλνοντας τους απανταχού Ελληνες στα ουράνια.
Ο υπογράφων έζησε από κοντά όλη εκείνη την όμορφη περιπέτεια του καλοκαιριού του 2004. Εζησε όλες τις φάσεις και την πορεία προς το θρίαμβο και βίωσε τη συγκίνηση του Ελληνισμού και των Ελλήνων εκείνες τις ημέρες.Η κατάκτηση του Euro 2004, όμως, από την εθνική μας ομάδα έρχεται σήμερα επτά χρόνια μετά όχι μόνο ως μια μακρινή ανάμνηση, αλλά ως μια ανάμνηση που επαναφέροντάς τη επανέρχεται και το χαμόγελο.
Ερχεται ως μία από τις ωραίες στιγμές της χώρας, ως ορισμένα από τα τελευταία θετικά πράγματα που έχουν να θυμηθούν οι σημερινές γενιές της Ελλάδας του μνημονίου και όλα αυτά τα αναφέρουμε έχοντας επίγνωση του ότι αναφερόμαστε σε έναν απλοϊκό, αλλά και μαζικό χώρο όπως είναι αυτός του ποδοσφαίρου και δεν ξεχνάμε πως καμιά φορά τα απλά πράγματα στη ζωή δίνουν μεγάλες χαρές.

ΑΠΟΣΤΑΘΕΡΟΠΟΙΗΣΗ, ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ ΚΑΙ ΕΚΤΡΟΠΗ

2011-06-17T11:03:00.000+03:00

Η είδηση είναι βόμβα, αλλά τελικά έρχεται να επιβεβαιώσει αυτό που όλοι ξέραμε. Το σχέδιο αποσταθεροποίησης της χώρας -στο οποίο πολλάκις έχουμε αναφερθεί από αυτή τη στήλη- το οποίο όπως αποκαλύπτεται από απόρρητα έγγραφα της ΕΥΠ που έδωσε χθες στη δημοσιότητα το περιοδικό “Επίκαιρα”, έφθανε μέχρι και σε σχέδιο δολοφονίας του τέως πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή.
Πρόκειται για ένα σχέδιο με την κωδική ονομασία “Πυθία” και είχε ως σκοπό την αναβολή ή ματαίωση της ενεργειακής πολιτικής της χώρας, με οποιοδήποτε τίμημα, ακόμα και αν αυτό σήμαινε τη δολοφονία του Κώστα Καραμανλή, που σήμαινε δηλαδή την αναβολή ή ματαίωση της ανεξαρτησίας δια της ενεργειακής αυτονομίας της χώρας.
Ολα αυτά δεν είναι καθόλου άσχετα με το σήμερα. Η στήλη έχει αναφερθεί στο πρόσφατο παρελθόν για τα κοινά σημεία που παρουσιάζουν τα όσα συμβαίνουν με την προδικτατορική περίοδο. Ελπιδοφόρο το κίνημα των “Αγανακτισμένων”, αλλά θέλει προσοχή το ποιοι διεισδύουν σε αυτό. Χαφιέδες, ακροδεξιοί και οραματιστές της επαναφοράς ενός απολυταρχικού καθεστώτος έχουν κάνει την εμφάνισή τους εντός του κινήματος, όπως συνέβαινε και με το εξαιρετικά μεγάλο και ελπιδοφόρο κίνημα της δεκαετίας του '60 που τελικά οδήγησε στην αποστασία του 1965 και την δικτατορία του 1967.
Απαιτείται ψυχραιμία και προσοχή, λόγω και των κυβερνητικών χειρισμών που ήταν και είναι κάκιστοι και αδικαιολόγητοι και μέχρις ενός σημείου δεν συνδράμουν στη διατήρηση της ανεξαρτησίας της χώρας. Δεν θέλει να πολύ να οδηγηθούμε σε συνταγματική εκτροπή η οποία μην ξεχνάμε είχε προταθεί από ορισμένους στα Δεκεμβριανά του 2008.

ΑΠΟ ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΑΝΑΝ ΣΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ

2011-06-12T22:04:00.000+03:00

Εχει γραφτεί πολλές φορές ότι το μνημόνιο διακυβεύει τα εθνικά συμφέροντα της χώρας και ότι ο κίνδυνος απώλειας της εθνικής κυριαρχίας της Ελλάδας είναι μεγάλος. Εχει ειπωθεί και γραφτεί πολλές φορές ότι ο κίνδυνος αυτός είναι μεγάλος όχι μόνο για το ελλαδικό κράτος, αλλά για το σύνολο του Ελληνισμού που εδώ και χρόνια, εδώ και δεκαετίες βρίσκεται σε κίνδυνο με πολλά μέτωπα να είναι ανοιχτά.
Ολα αυτά έρχεται να τα κάνει πιο δύσκολα και πιο επικίνδυνα και πιθανόν να τα επιβεβαιώσει μια είδηση, την οποία θα χαρακτηρίζαμε συγκλονιστική και πιθανώς ενδεικτική της ενδοτικότητας που υπάρχει στην παρούσα κυβέρνηση.
Η είδηση αυτή λέει ότι το μνημόνιο που εφαρμόζεται στην Ελλάδα και έχει υπογράψει η ελληνική κυβέρνηση το συνέταξε ένα δικηγορικό γραφείο στην Ελλάδα, το οποίο όμως, δεν είναι οποιοδήποτε γραφείο, αλλά είναι το ίδιο γραφείο το οποίο είχε συντάξει και το απορριφθέν από τους Ελληνοκυπρίους και προδοτικό για τον Ελληνισμό σχέδιο Ανάν!
Ολοι βεβαίως, θυμούνται ποιοι ήταν αναφανδόν υπέρ του σχεδίου Ανάν. Ολοι θυμούνται ότι ο σημερινός πρωθυπουργός Παπανδρέου ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης τότε είχε ταχθεί υπέρ του σχεδίου Ανάν ανοιχτά. Ολοι θυμούνται τον τελευταίο μεγάλο Ελληνα πολιτικό, τον αείμνηστο πρόεδρο της Κύπρου Τάσο Παπαδόπουλο να ορθώνει το ανάστημά του και να λεει ένα υπερήφανο για τον Ελληνισμό “ΟΧΙ”.
Ολοι θυμούνται και γνωρίζουν και θυμούνται τι συνέβη εκείνη την εποχή. Ολοι καταλαβαίνουν τι παει να συμβεί τώρα και όλοι επίσης καταλαβαίνουν ότι και πάλι ο Ελληνισμός είναι υπό μεγάλο κίνδυνο...

ΟΙ ΠΛΑΤΕΙΕΣ ΑΝΗΚΟΥΝ ΣΤΟ ΛΑΟ

2011-06-09T18:28:00.000+03:00

Ως ανησυχητικά μπορούμε να χαρακτηρίσουμε τα πρώτα δείγματα δημοκρατικής ευαισθησίας που έδωσε η νέα δημοτική αρχή της Θεσσαλονίκης υπό τον δήμαρχο Γιάννη Μπουτάρη με το να απαγορεύσει τη συγκέντρωση του Μίκη Θεοδωράκη στην πλατεία Αριστοτέλους. Μια δημοτική αρχή που θεωρητικά έχει προοδευτικό υπόβαθρο, αν κρίνουμε και από τις δυνάμεις που τη στήριξαν, αλλά και από την πορεία του ίδιου του Γιάννη Μπουτάρη.
Το θέμα, όμως, εδώ έχει διπλή διάσταση. Η μία και πολύ σοβαρή είναι ότι δεν έδωσε την πλατεία Αριστοτέλους ο δήμος Θεσσαλονίκης στον Μίκη Θεοδωράκη, μία εκ των κορυφαίων προσωπικοτήτων της χώρας, την προσωποποίηση της αντίστασης και του αγώνα, τον μοναδικό πνευματικό άνθρωπο στην Ελλάδα που ακόμη ορθώνει λόγο αντίστασης.
Η δεύτερη εξίσου σοβαρή διάσταση είναι πως η πλατεία Αριστοτέλους και όλες οι πλατείες της χώρας είναι δημόσιοι χώροι, τους οποίους δεν έχει δικαίωμα να αρνηθεί να διαθέσει για συγκέντρωση πολιτών καμία δημοτική αρχή. Οι πλατείες ανήκουν στο λαό και ουδείς μπορεί να του απαγορέψει τη συνάθροιση σε αυτές και πολύ σωστά ο Μίκης έστειλε τελεσίγραφο στον Γιάννη Μπουτάρη ότι θα πραγματοποιήσει τη συγκέντρωση της “Σπίθας” στην πλατεία Αριστοτέλους και ας πάει να τον διώξει.
Θα θέλαμε επίσης να ξέρουμε αν ο Δήμος Θεσσαλονίκης θα αρνιόταν την πλατεία Αριστοτέλους σε πολιτικό κόμμα και δη της εξουσίας για τη συγκέντρωσή του, κάτι που τολμούμε να υποθέσουμε ότι δεν θα έκανε, αλλά το έκανε σε έναν από τους μεγαλύτερους αγωνιστές της νεότερης ελληνικής ιστορίας. Τον Μίκη Θεοδωράκη που όταν τα “βαριά” ονόματα της πολιτικής ζωής της χώρας έκαναν αντίσταση στη χούντα από το εξωτερικό, αυτός ήταν από φυλακή σε φυλακή υπερασπιζόμενος τη δημοκρατία, πέραν βεβαίως της τεράστιας συνεισφοράς του στον ελληνικό πολιτισμό με τη μουσική που έχει γράψει και η οποία είναι διαχρονική και παγκόσμια γνωστή.

ΠΑΡΑΝΟΜΟ ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

2011-06-09T18:27:00.000+03:00

Ορισμένες από τις πιο κρίσιμες στιγμές της ιστορίας του περνάει ο τόπος, με το χρέος της Ελλάδας να πνίγει την ίδια τη χώρα και τους Ελληνες. Σε αυτές τις στιγμές λοιπόν, παρουσιάζει μεγάλο ενδιαφέρον το να δούμε τι πραγματικά συμβαίνει με το χρέος της Ελλάδας και πόσο νόμιμο είναι.
Σύμφωνα με τα στοιχεία στοιχεία του ΔΝΤ το χρέος της Ελλάδας (δημόσιο και ιδιωτικό μαζί) ανέρχεται στο 179% του ΑΕΠ την ώρα που τα χρέη άλλων κρατών έχουν ως εξής: Ιαπωνία: 197,2% του ΑΕΠ, Ολλανδία: 234%, Ιρλανδία: 222%, Βέλγιο: 219%, Ισπανία: 207%, Πορτογαλία: 197%, Ιταλία: 194%. Από τα νούμερα γίνεται αντιληπτό ότι η Ελλάδα δεν έχει το μεγαλύτερο χρέος, αλλά έφθασε στην κατάσταση που είναι σήμερα διότι κάνει την πρωτοτυπία να μεταφέρει τα χρέη του ιδιωτικού τομέα στο δημόσιο και έτσι το κράτος φαίνεται χρεοκοπημένο.
Ακόμη και για αυτό το χρέος, όμως, υπάρχουν πολλά ερωτηματικά κατά πόσο είναι νόμιμο και βεβαίως υπάρχουν ερωτηματικά γιατί η ελληνική κυβέρνηση δεν προχωρά στην αποτίμησή του ακολουθώντας το παράδειγμα άλλων κρατών όπως ο Ισημερινός που το μείωσαν κατά 80%; Αυτό που η κυβέρνηση αρνείται να κάνει, πάντως, το κάνει μια Επιτροπή προσωπικοτήτων και ειδικών, η Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου, η οποία μαζεύει υπογραφές μέσω της ιστοσελίδα της www.elegr.gr για να προχωρήσει ακριβώς στην αποτίμηση του ελληνικού χρέους και να δούμε τελικά πόσο είναι αυτός το χρέος για το οποίο οι Ελληνες γίνονται φτωχοί και για το οποίο η κυβέρνηση έστειλε τη χώρα στο ΔΝΤ και την τρόικα και επί της ουσίας απώλεσε την εθνική της κυριαρχία. Για να δούμε αν τελικά χρωστάμε μόνο στους τοκογλύφους και σε κανένα άλλο.

ΟΙ ΟΜΟΙΟΤΗΤΕΣ ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΟΧΟΥΝΤΙΚΗ ΠΕΡΙΟΔΟ

2011-06-09T18:25:00.002+03:00

Η συγκέντρωση του λαού την περασμένη Κυριακή στο Σύνταγμα ήταν από τις μεγαλύτερες σε περίοδο δημοκρατίας στη χώρα και μάλλον η μεγαλύτερη στη μεταδικτατορική περίοδο. Οι στιγμές που έζησε η πρωτεύουσα ήταν ιστορικές, όπως ιστορικές είναι και οι στιγμές που ζει η χώρα συνολικά. Αυτή την περίοδο έχουν συμβεί πρωτόγνωρα πράγματα. Από την πλήρη απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων και της κοινωνικής συνοχής, μέχρι τη σχεδιαζόμενη διακυβέρνηση της χώρας από την τρόικα και τα νέα σκληρά μέτρα.
Δεν είναι, όμως, μόνο αυτά τα πρωτόγνωρα πράγματα που ζούμε. Στη βουλή μπήκαν για πρώτη φορά το βράδυ της Κυριακής σιδερένια οδοφράγματα. Το κοινοβούλιο αποκλείστηκε με ευθύνη των κρατικών δυνάμεων ασφαλείας σε περίοδο δημοκρατίας και αυτό παραπέμπει σε εποχές, στις οποίες η δημοκρατία είχε καταλυθεί.
Σε αυτές τις εποχές αναφέρονται τον τελευταίο καιρό δημοσιεύματα του ξένου Τύπου, θυμίζοντας τις ομοιότητες με τη δεκαετία του '60 και τις τότε λαϊκές κινητοποιήσεις, τον ανένδοτο, τους αγώνες του 1-1-4, που τελικά τις ακολούθησε η υποκινούμενη από τα γνωστά ξένα κέντρα δικτατορία. Οι στιγμές μοιάζουν και η ιστορία πολλές φορές επαναλαμβάνεται.
Αυτό, βεβαίως, δεν μειώνει σε τίποτα τη σημασία των συγκεντρώσεων κατά της κυβέρνησης της τρόικας που έχουν άλλο στόχο, τη διαφύλαξη της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και των εργασιακών δικαιωμάτων. Ολα αυτά, σε συνδυασμό με τα γραφόμενα στον ξένο Τύπο και τα σενάρια αποσταθεροποίησης της χώρας που χρόνια υπάρχουν, απαιτούν συνεχή επαγρύπνηση του λαού. Τίποτα δεν αποκλείεται πια σε συνδυασμό και με τη ρευστή κατάσταση στα εθνικά μας θέματα. Θυμίζουμε ότι στην τελευταία αποσταθεροποίηση την περίοδο της χούντας, χάθηκε η Κύπρος...

Η ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΩΝ ΑΘΗΝΩΝ

2011-06-09T18:25:00.001+03:00

«Θέλουμε αμεσοδημοκρατία», γράφει ένα από τα πανό που είναι εδώ και ημέρες αναρτημένα στην πλατεία Συντάγματος στις συγκεντρώσεις των πολιτών. Η λέξη «αμεσοδημοκρατία» είναι ευκόλως κατανοητό ότι είναι η σύντμηση των δύο λέξεων «άμεση δημοκρατία», ένα πολίτευμα που ξεκίνησε από την Αρχαία Αθήνα και μετά από αιώνες επιστρέφει στην Αθήνα υπό μία ακτιβίστικη βεβαίως μορφή του.
Αυτό που συμβαίνει κάθε βράδυ στο Σύνταγμα με τη συνέλευση, τις αποφάσεις που λαμβάνονται και τη συμμετοχή του κόσμου, είναι πραγματικά μια μορφή άμεσης δημοκρατίας. Είναι, βέβαια, σίγουρο πως ουδείς αναμένει την εφαρμογή του στην πράξη και τη διακυβέρνηση της χώρας στο μέλλον, αλλά έχει ενδιαφέρον να δούμε το πώς ξεκίνησε και που εφαρμόστηκε η λεγόμενη άμεση δημοκρατία, η απευθείας δηλαδή διακυβέρνηση από το λαό μέσω συνελεύσεων και όχι μέσω αντιπροσώπων.
Η άμεση δημοκρατία έλκει την καταγωγή της από τη σφύζουσα από πολιτικές ελευθερίες, αλλά όχι από ατομικές ελευθερίες (δούλοι και γυναίκες δεν ψήφιζαν) Αρχαία Αθήνα και την αθηναϊκή δημοκρατία της κλασικής εποχής, στην οποία η εκκλησία του δήμου, δηλαδή, η συνέλευση των πολιτών, λάμβανε όλες πολιτικές αποφάσεις διακυβέρνησης.
Στην πορεία της ιστορίας και μετά την Αθήνα, κάποιες μορφές άμεσης δημοκρατίας εμφανίστηκαν στη Ρώμη και στη συνέχεια επί Ενετοκρατίας για να φθάσουμε στον 19ο αιώνα της σοσιαλιστικής αντίληψης για την άμεση δημοκρατία. Η Κομμούνα του Παρισιού το 1871 είναι ίσως η αντιπροσωπευτικότερη μορφή άμεσης δημοκρατίας της σύγχρονης εποχής, έστω και αν διήρκησε πολύ λίγο και φθάνουμε πλέον στο σήμερα που οι νέες συνθήκες και ο εργασιακός μεσαίωνας που επιχειρείται να επιβληθεί, γεννά νέες μορφές οργάνωσης, αντίστασης και πολιτικής έκφρασης, σαν και αυτές που βλέπουμε κάθε βράδυ στο Σύνταγμα.

ΑΝΑΨΕ ΠΑΛΙ ΤΟ ΦΥΤΙΛΙ (ΚΑΙ ΤΗΣ ΡΑΤΣΙΣΤΙΚΗΣ) ΒΙΑΣ

2011-05-14T08:52:00.000+03:00

Ενας άνθρωπος χαροπαλεύει στο νοσοκομείο. Πολλοί ακόμη –και αστυνομικοί- είναι τραυματίες. Ενας άλλος άνθρωπος δεν πρόλαβε να δει το παιδί του να γεννιέται, γιατί κάποιοι είχαν άλλη γνώμη… Ενας άλλος δολοφονήθηκε αργά το βράδυ της Τετάρτης. Ηταν μετανάστης… Στη μία από τις δύο πορείες της απεργίας της περασμένης Τετάρτης έπεσε πολύ ξύλο. Η αστυνομία έριχνε κατά δικαίων και αδίκων. Ματωμένα κεφάλια αγοριών και κοριτσιών, δακρυγόνα. Η ένταση συνεχίστηκε, η δολοφονία του ανθρώπου που πήγαινε τη γυναίκα του να γεννήσει δεν μπορεί να ξεχαστεί. Ακροδεξιοί βρήκαν την αφορμή που ήθελαν μια ξεσάλωσαν. Σε εκείνες τις γειτονιές του κέντρου ο κόσμος τους ψηφίζει, τους βλέπει ως λύση, διότι η συντεταγμένη πολιτεία είναι μονίμως απούσα.
Όλα αυτά έγιναν τις περασμένες τρεις ημέρες στο κέντρο της Αθήνας. Η σπίθα που θ’ ανάψει και πάλι το φυτίλι δεν είναι μακριά. Όπως δεν ήταν μακριά και τον Δεκέμβρη του 2008 με τη δολοφονία του Αλέξη. Δεν θέλει πολύ για να ξαναγίνει αυτό. Ο έλεγχος έχει χαθεί. Το κράτος αντιδρά ακραία. Από την απουσία η αστυνομία περνάει στον άγριο ξυλοδαρμό και οι προβοκάτορες είναι πάντα σε εγρήγορση. Γιατί την στην πορεία του ΠΑΜΕ δεν συνέβη το παραμικρό, αναρωτιόμαστε;
Η τρόικα είναι εδώ και ελέγχει, ταυτόχρονα με το νέο ξέσπασμα βίας. Οι Ελληνες περνούν δύσκολα και ξέρουν ότι θα περάσουν ακόμη πιο δύσκολα. Κάποιοι τους είπαν ψέματα, αλλά τα ψέματα τέλειωσαν. Τους είπαν ότι λεφτά υπάρχουν και ίσως να υπάρχουν, αλλά δεν είμαι για τους πολλούς, είναι για τους λίγους.
Ελλάδα, Αθήνα, Μάιος 2011.Πέρασε ένας χρόνος από τη δολοφονία των παιδιών στη Marfin. Η ώρα της κοινωνικής αντίδρασης και της εξέγερσης μάλλον δεν είναι μακριά…
Πάμε τώρα σε κάτι άλλο πολύ ανησυχητικό. Μπήκε και η Ελλάδα στον κατάλογο των χωρών, στις οποίες σημειώνονται πλέον σοβαρότατα κρούσματα ρατσιστικής βίας. Δεν μπήκε τώρα βεβαίως, αλλά έχει μπει εδώ και χρόνια, απλά τώρα η κατάσταση οξύνθηκε όπως ήταν αναμενόμενο ότι θα γινόταν κάποτε και έμεναν απλά οι αφορμές που τώρα δόθηκαν και μάλιστα με το χειρότερο τρόπο.
Η ρατσιστική βία δεν είναι κάτι καινούργιο, έχει κάνει την εμφάνισή της εδώ και χρόνια σε πολλά ευρωπαϊκά κράτη και κάποτε γνώρισε μεγάλες δόξες στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. Την τελευταία 20ετία που τα σύνορα άνοιξαν και εκατομμύρια μεταναστών μπήκαν στην Ευρώπη αυξήθηκαν και τα κρούσματα της ρατσιστικής βίας, όπως προηγουμένως βεβαίως, είχε αυξηθεί και η εγκληματικότητα, η οποίας, όμως, δεν οφείλεται μόνο στους μετανάστες, αλλά συνέβαλλαν και αυτοί.
Το θέμα πλέον είναι ότι η ρατσιστική βία είναι φρούτο που ευδοκιμεί και στη χώρα μας. Ο ανεξέλεγκτος πια αριθμός μεταναστών, τα ολοένα και αυξανόμενα οικονομικά προβλήματα και τα αδιέξοδα που πλέον υπάρχουν ολοφάνερα και στην ελληνική κοινωνία, είναι μερικά από τα αίτια και τις αφορμές που οδηγούν ή προκαλούν τη ρατσιστική βία. Ολα αυτά σε συνδυασμό με την ανυπαρξία της συντεταγμένης πολιτείας, της κυβέρνησης και της τοπικής αυτοδιοίκησης, να επιβάλλουν την τάξη, να δώσουν λύση στο πρόβλημα και να απογκετοποιήσουν το κέντρο της Αθήνας, οδήγησαν στα κρούσματα των τελευταίων ημερών. Οδήγησαν στη δολοφονία του 44χρονου που επρόκειτο να γίνει πατέρας και στην αυτοδικία των ακροδεξιών που άδραξαν την ευκαιρία και τα έκαναν γης μαδιάμ και όπως ευκόλως γίνεται αντιληπτό, στις κοινωνίες που κυριαρχεί η αυτοδικία, δεν εφαρμόζεται ο νόμος και το πρόβλημα είναι μεγάλο. Αυτό δηλαδή, που ζει σήμερα η Ελλάδα...

ΤΟ ΠΑΡΑΚΜΙΑΚΟ ΚΡΑΤΟΣ ΤΩΝ ΔΩΣΙΛΟΓΩΝ

2011-05-12T21:14:00.000+03:00

Είναι προφανές ότι η χώρα βρίσκεται σε μια πολύ δύσκολη καμπή από οικονομικής πλευράς, παρά τα μέτρα που έχει λάβει η κυβέρνηση. Είναι ακόμη προφανές ότι αυτά τα μέτρα δεν βγαίνουν και η Ελλάδα πρόκειται να εισέλθει σε μια περίοδο παρατεταμένης σκληρής λιτότητας. Το οικονομικό επιτελείο και η κυβέρνηση βρίσκονται προ αδιεξόδου και φαίνεται πια ότι η προσφυγή στην τρόικα και όλα τα άλλα μέτρα που έχει λάβει η κυβέρνηση, δεν φαίνεται να έχουν επιτυχία.
Δεν εννοούμε βεβαίως, σε καμία των περιπτώσεων ότι την ευθύνη για τη σημερινή κατάσταση την έχει η σημερινή κυβέρνηση, αυτή έχει την ευθύνη για τη διαχείριση και για το ότι είπε ψέματα προεκλογικά. Η Ελλάδα έφθασε εδώ σήμερα λόγω των συσσωρευμένων λαθών και καταστάσεων, λόγω της κακής διαχείρισης που έγινε από το τέλος του Β’ παγκοσμίου πολέμου, λόγω του ότι αναπτύχθηκε και προχώρησε ένα κράτος παρακμιακό σε όλες του τις εκφάνσεις.
Ένα κράτος το οποίο στηρίχθηκε στους δοσίλογους και τους συνεργάτες των Γερμανών κατακτητών. Ενας κράτος που έστειλε φυλακή και εξορία τον Σάντα και τον Γλέζο, προφανώς για να τους τιμήσει για την κορυφαία πράξη αντίστασης που πραγματοποίησαν και που ποτέ δεν δίκασε τους δοσίλογους και τους προδότες.
Αυτή η παρακμή και η λανθασμένη πορεία με τις πολιτικές διώξεις τη σκληρή μετεμφυλιακή περίοδο, συνεχίστηκε. Σειρά πήρε η χούντα, ενώ και οι μετέπειτα δημοκρατικές κυβερνήσεις δεν έλυσαν το πρόβλημα, το οποίο, όμως, ξεκίνησε μετά το τέλος του Β παγκοσμίου πολέμου που τα ηνία ανέλαβαν οι συνεργάτες των κατακτητών και αυτοί που δεν τους πολέμησαν και δεν αντιστάθηκαν, κάτι που, συμβολικά τουλάχιστον, δίνει πολλές εξηγήσεις για τη σημερινή κατάσταση.

ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΚΑΙ Η ΕΛΠΙΔΑ ΖΟΥΝ

2011-05-12T21:13:00.000+03:00

Κρατάμε μερικά από τα όσα ειπώθηκαν για τον Λάκη Σάντα αυτές τις ημέρες. Από τον επικήδειο που εκφώνησε ο Μανόλης Γλέζος στην κηδεία του συναγωνιστή του, από αυτά που είπε η κόρη του στη νεκρώσιμο ακολουθία, από αυτά που έγραψαν απλοί πολίτες στο βιβλίο συλλυπητηρίων.
“Θα συνεχίσω τον αγώνα για να μπορούν οι νέοι να πίνουν ελεύθεροι το κρασί της χαράς”, είπε ο Μανόλης Γλέζος, η εμβληματική αυτή φυσιογνωμία της αριστεράς, της Ελλάδας, της αντίστασης. “Ο κόσμος σε τιμά και σε θυμάται ακόμη, άρα υπάρχει ελπίδα”, είπε η κόρη του. “Ολη η Ελλάδα ακουμπά σε αυτό το φέρετρο”, έγραψε ένας από τους πολίτες που πέρασαν για να τον τιμήσουν στο λαϊκό προσκύνημα.
Ερχεται ακόμη στο νου μια ιστορία που είχε πει ο Γλέζος, για να προστεθεί ο πρωταγωνιστής στην πλευρά της ελπίδας με το δικό του τρόπο, ο καθένας, άλλωστε, συνεισφέρει από το μετερίζι του. Οταν κατέβασαν τη σημαία από την Ακρόπολη, την έκρυψαν σε ένα σημείο του βράχου και έφυγαν. Ανεβαίνοντας την Ερμού και ενώ υπήρχε απαγόρευση κυκλοφορίας, υπήρχε ένας Ελληνας αστυνομικός φρουρός του τμήματος. Κρύφτηκαν να μην τους δει και τελικά έφυγαν. Ο Γλέζος είπε ο ίδιος πως μετά από χρόνια έμαθε από τον ίδιο τον αστυνομικό που τον συνάντησε τυχαία, ότι εκείνο το βράδυ τους είχε δει, αλλά έκανε ότι δεν τους είδε για να φύγουν...
Κλείνουμε, με κάτι που είχε πει ο Σάντας σε συνέντευξή του και γράφτηκε αυτές τις ημέρες: «Οταν γύρισα στο σπίτι, ξημερώματα, αφηγήθηκα στους γονείς μου την ριψοκίνδυνη πράξη μας και τους έδειξα το κομμάτι από τη σημαία. Εκανα αυτό που έπρεπε”.

Ο ΒΕΓΓΟΣ ΚΑΙ Ο ΣΑΝΤΑΣ

2011-05-12T21:08:00.000+03:00

Την ώρα που οι πολίτες στις ΗΠΑ πανηγυρίζουν γιατί η κυβέρνηση σκότωσε τον πρώην δικό τους άνθρωπο, τον Οσάμα Μπιν Λάντεν, στην Ελλάδα το σανίδωμα βάρυνε πολύ. Βάρυνε πολύ υπό τους θανάτους «μεγάλων» Ελλήνων. Στην αρχή ήταν ο Λάκης Σάντας, τώρα ο Θανάσης Βέγγος. Αυτός και αν ήταν «μεγάλος» Ελληνας, αυτός ήταν ο ίδιος ο Ελληνας.
Ο Θανάσης Βέγγος δεν είχε δώσει ποτέ στη ζωή του συνέντευξη. Ηταν μια στάση ζωής για αυτόν, αλλά ταυτόχρονα συντηρούσε το μύθο του. Ο Θανάσης Βέγγος ήταν τεράστιος ηθοποιός. Ηταν σατυρικός και ταυτόχρονα δραματικός, είχε μεγάλους ρόλους στο ενεργητικό του μια πέρα από τις γνωστές και κλασσικές κινηματογραφικές ταινίες και τις κωμωδίες που είχε κάνει, ο Βέγγος είχε παίξει στην Επίδαυρο Αριστοφάνη και είχε ξεδιπλώσει και εκεί το τεράστιο ταλέντο του.
Ο Βέγγος ήταν τεράστιος ηθοποιός και τεράστιος άνθρωπος, με μια μοναδική στάση ζωής. Ο Βέγγος ήταν αντιπροσωπευτικό δείγμα του μέσου Ελληνα, αντιπροσωπευτικό δείγμα της Ελλάδας και του έως ενός σημείου χαμένου της πολιτισμού, παρά τις αντιστάσεις που υπάρχουν.
Η Ελλάδα είναι σίγουρο ότι έγινε ακόμη πιο φτωχή με την απώλεια του Θανάση Βέγγου. Όπως έγινε πιο φτωχή με την απώλεια του Λάκη Σάντα και τόσων άλλων. Η Ελλάδα τους έχει ανάγκη όλους αυτούς όσο ποτέ άλλοτε.
Υπάρχουν και άλλοι, όμως. Υπάρχουν ακόμη πνευματικοί άνθρωποι που έχουν πολλά να πουν και πρέπει να τα πουν. Προς το παρόν σιωπούν, αλλά κάποια στιγμή πρέπει να μιλήσουν σε μια πανελληνική συμπαράταξη που την έχει ανάγκη ο τόπος και ο Ελληνισμός. Κάποιοι φεύγουν και επομένως το χρέος αυτών που μένουν είναι ακόμη μεγαλύτερο και αυτό το χρέος είναι χρέος απέναντι στην ίδια την ιστορία…

Ο ΑΛΛΟΣ ΜΕΓΑΛΟΣ

Ενας ηρωας εφυγε αυτές τις ημερες. Μιλάμε για τον Λάκη Σάντα, τον άνθρωπο που μαζί με τον Μανόλη Γλέζο κατέβασαν τη γερμανική σημαία από την Ακρόπολη τα ξημερώματα της 31ης Μαΐου 1941, κάνοντας την πρώτη πράξη αντίστασης και δίνοντας κουράγιο στους σκλαβωμένους Ελληνες, κρατώντας τις καρδιές τους ψηλά, όπως έλεγε και η φωνή του Κωνσταντίνου Σταυρόπουλου, του εκφωνητή του ραδιοφωνικού σταθμού Αθηνών στο τελευταίο του ελεύθερο μήνυμα πριν την είσοδο των Γερμανών στην πρωτεύουσα.
Ο Λάκης Σάντας έφυγε πλήρης ημερών, αλλά και πλήρης ηρωικών πράξεων. Ο Σάντας και ο Γλέζος σχεδίασαν και υλοποίησαν μόνοι τους το εγχείρημα αυτό, μιας και τότε δεν υπήρχαν αντιστασιακές οργανώσεις. Ο Σάντας και ο Γλέζος αποτελούν την άλλη πλευρά της ιστορίας, των ηρώων και των ωραίων και μεγάλων πράξεων που υπερνικά την πλευρά των καθαρμάτων, των δοσιλόγων και των ταγματασφαλιστών της περιόδου εκείνης.
Ο Σάντας και ο Γλέζος είναι δύο Ελληνες που ζουν κάτω από τον ίδιο έναστρο ουρανό με τους ήρωες του Μαραθώνα, των Θερμοπυλών, της Σαλαμίνας και αναπνέουν τον ίδιο αέρα που ανέπνεαν και αυτοί. Είναι η πλευρά της Ελλάδας που δίνει κουράγιο δύναμη και ζωή.
Μια πλευρά που είναι απολύτως απαραίτητη αυτή την περίοδο, την πολύ δύσκολη για την Ελλάδα για την οποία το σανίδωμα έχει βαρύνει πολύ. Ελάχιστοι άνθρωποι μετείχαν στις πρωτομαγιάτικες συγκεντρώσεις την Κυριακή, με εξαίρεση αυτή του ΠΑΜΕ που είχε πολύ κόσμο, δείγμα και αυτό της παρακμής της περιόδου που διέρχεται η χώρα.

Η ΑΠΟΨΗ ΕΝΟΣ ΕΙΔΙΚΟΥ ΓΙΑ ΤΟΝ ΤΖΟΓΟ

2011-04-26T12:15:00.000+03:00

Για το θέμα του τζόγου και των τυχερών παιγνίων έχουμε γράψει πολλές φορές. Οι απόψεις για το θέμα αυτό είναι φυσικό να ποικίλλουν, αλλά βρίσκουμε πολύ ενδιαφέρουσες ορισμένες που προέρχονται από ειδικούς του θέματος. Σε αυτή την κατηγορία ανήκει ο πρώην πρόεδρος του ΟΠΑΠ και αναπληρωτής καθηγητής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο Κώστας Κοσκινάς, ο οποίος σε άρθρο του που δημοσιεύθηκε την περασμένη εβδομάδα στο “ΕΘΝΟΣ” σημειώνει:
“ Το βασικό επιχείρημα της επιβολής του κρατικού μονοπωλίου σε Ελλάδα και Ευρώπη είναι η προστασία των πολιτών από τις πιθανές συνέπειες της υπερβολικής ενασχόλησης με τα τυχερά παιχνίδια και ο περιορισμός των επιπτώσεων στην προσωπική, κοινωνική και οικονομική ζωή τους. Το γεγονός όμως της ανάπτυξης των διαδικτυακών τυχερών παιχνιδιών και της «παράνομης» επιχειρηματικής δράσης, που αφέθηκε ανεξέλεγκτη, έχει υπονομεύσει το μονοπώλιο των τυχερών παιχνιδιών. Η πολιτεία καλείται να παρέμβει, ώστε να ρυθμίσει και να ελέγξει την επιχειρηματική δραστηριότητα με κατεύθυνση την προστασία των πολιτών. «Προνομιακές» συμβάσεις με την ΟΠΑΠ ΑΕ ή και με άλλους κρατικούς φορείς θα πρέπει να αποκλείονται, καθώς δημιουργούν ολιγοπώλια και μονοπώλια χρησιμοποιώντας ως άλλοθι τις νόμιμες συμβάσεις. Το ζητούμενο για την ελληνική πολιτεία, είναι η θέσπιση μιας ανεξάρτητης ρυθμιστικής αρχής, η οποία θα είναι υπεύθυνη για την τεκμηρίωση, την τυποποίηση και τον έλεγχο όλων των επιμέρους διαδικασιών που αφορούν στους παίκτες, στις επιχειρήσεις και στην αγορά των τυχερών παιχνιδιών και η ανυπαρξία αυτής της αρχής έχει οδηγήσει σε πλήρη σύγχυση γύρω από τον χαρακτήρα του μονοπωλίου και τις πολιτικές. Λογικές κατεπείγουσας αδειοδότησης χωρίς κριτήρια που να λαμβάνουν υπόψη την «παράνομη» δράση από τη μια μεριά και από την άλλη η διατήρηση του μονοπωλίου που δημιουργεί προνομιακούς εταίρους, αφήνοντας εκτός όλους τους άλλους ενδιαφερόμενους φορείς, δε μπορεί παρά να δημιουργούν σύγκρουση και ανασφάλεια. Ερωτήματα επίσης προκύπτουν για το κατά πόσο υποχρεωτικά η ΟΠΑΠ ΑΕ θα ιδιωτικοποιηθεί με αντίτιμο περίπου 2,5 δισ. ευρώ, καθώς αυτό θα σήμαινε μια εντελώς διαφορετική πολιτική και νομική πρωτοβουλία από αυτή που έχει ακολουθηθεί μέχρι σήμερα. Η διατήρηση του μονοπωλίου ή η αδειοδότηση των «παρανόμων», η πώληση της ΟΠΑΠ ΑΕ έναντι 2,5 δισ. ευρώ ή η συγκέντρωση 700 εκατ. ευρώ υποχρεώσεων προς το μνημόνιο, το δίκτυο των πρακτορείων της ΟΠΑΠ ΑΕ και των λοιπών κρατικών εταιρειών ή ένα νέο δίκτυο Κέντρων Εξυπηρέτησης Παικτών (ΚΕΠ) αποτελούν ανταγωνιστικές επιλογές που αν δεν γίνουν αντικείμενα μελέτης και πολιτικής μιας ανεξάρτητης ρυθμιστικής αρχής, θα δυναμιτίσουν τον έλεγχο της αγοράς”.

ΕΝΑΣ ΧΡΟΝΟΣ ΔΝΤ ΚΑΙ ΤΡΟΙΚΑ

2011-04-26T12:12:00.000+03:00

Πέρασε ένας χρόνος από την ημέρα που η χώρα παραδόθηκε. Πέρασε ένας χρόνος από την ημέρα που ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου επέλεξε το ακριτικό Καστελόριζο για να ανακοινώσει αυτή ακριβώς την παράδοση της χώρας. Την παράδοση στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και το μηχανισμό στήριξης, την παράδοση στη λεγόμενη τρόικα.
Η 23η Απριλίου 2010 πέρασε στην ιστορία ως η ημέρα παράδοσης της χώρας και έναρξης μιας ιδιότυπης επιτήρησης ή ακόμη και κατοχής. Η 23η Απριλίου 2010 είναι η ημέρα που ο Γιώργος Παπανδρέου με την ίδια ή και μεγαλύτερη συνυπευθυνότητα του προκατόχου του Κώστα Καραμανλή παρέδωσαν τη χώρα και πρόκειται να τη φέρουν πολλά χρόνια πίσω.
Ενας χρόνος από την απόφαση της ελληνικής κυβέρνησης να θέσει τη χώρα στο μηχανισμό στήριξης της χώρας συμπληρώνεται σήμερα και θα επιχειρήσουμε ένα μικρό απολογισμό του έτους. Ενας χρόνος δυσκολιών, ένας χρόνος ανατροπής των πάντων, ένας χρόνος που επαναφέρει σε εργασιακό μεσαίωνα ήταν αυτός που πέρασε για την Ελλάδα.
Οι τιμές πήραν την ανιούσα σε όλα τα επίπεδα και οι μισθοί την κάτω βόλτα. Ενας χρόνος που έδειξε τις δυσκολίες που θα έρθουν, ένας χρόνος που επί της ουσίας προετοίμασε τους Ελληνες για τα χειρότερα. Ενας χρόνος δύσκολος που καθώς φαίνεται όμως, δεν θα είναι ο δυσκολότερος καθώς αυτά που έρχονται θα είναι ακόμη χειρότερα.
Αλλες λύσεις είναι σίγουρο ότι υπήρχαν. Το γιατί δεν αναζητήθηκαν επαρκώς δεν το ξέρουμε. Εκείνο που ξέρουμε είναι ότι η λύση της προσφυγής στο μηχανισμό στήριξης είναι η επαχθέστερη για το μέσο Ελληνα που για μία ακόμη φορά καλείται να πληρώσει στα σπασμένα. Ενας χρόνος ΔΝΤ συμπληρώνεται σήμερα με την κυβέρνηση να έχει εξαγγείλει πάταξη της φοροδιαφυγής και τιμωρία φοροφυγάδων, αλλά έως τώρα όλα αυτά να έχουν μείνει στα λόγια και το μόνο που έχει γίνει πράξη να είναι οι περικοπές σε μισθούς και συντάξεις σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα και ο εργασιακός μεσαίωνας που καθιερώνεται...

ΓΙΑ ΤΟΝ "ΑΔΕΛΦΟ" ΜΟΥ ΠΟΥ "ΕΦΥΓΕ"

2011-04-12T18:22:00.000+03:00

Το χώμα είχε σκεπάσει το Λάζαρο, αλλά κανείς δεν έφευγε. Εστεκαν όλοι εκεί, γύρω του, αμίλητοι, βουρκωμένοι. Κάποιοι ξέσπασαν, κάποιοι δεν το πίστευαν ακόμη και όταν η αττική γη πήρε το Λαζαράκο μας. Νόμιζαν όλοι ότι ήταν ένα από τα χωρατά του, από το υψηλής ευφυίας αστείρευτο χιούμορ του που μας συνοδεύει στη ζωή μας χρόνια τώρα. Ακόμη και η γη, τα δένδρα, τα λουλούδια έστεκαν θλιμμένα για το Λάζαρο, ήταν σαν να μην το πίστευαν και αυτά. Ηταν σαν μια συνωμοσία της φύσης που ήθελε να πάει κόντρα στις δυνάμεις της, που δεν ήθελε και αυτή όπως όλοι μας να πιστέψει ότι αυτός ο μεγάλος άνθρωπος έφυγε.
Κανείς δεν μπορεί να πιστέψει ότι ο Λάζαρος “έφυγε”. Κανείς δεν μπορεί να το δεχθεί, κανείς δεν θα το επιτρέψει. Θα κρατάμε για πάντα σφιχτά αυτόν και τις παρακαταθήκες που μας άφησε, τους δρόμους που μας άνοιξε, το ήθος, την αξιοπρέπεια και την εντιμότητα. Αυτός ήταν ο Λάζαρος, αυτόν θα έχουμε για πάντα στην καρδιά μας, αυτά μαζί με τα αστεία του θα είναι τα κόμιστρα που θα δώσει στον βαρκάρη για να περάσει στη Χαιρώνεια λίμνη και είμαι σίγουρος ότι και αυτός δεν θα θέλει πραγματικά να του επιτρέψει να περάσει...
Ο Λαζαράκος ήταν ένα κομμάτι από τη ζωή μου, μεγάλο, σημαντικό, ιδιαίτερο. Ηταν ο πρώτος άνθρωπος που συνάντησα όταν άνοιγε για εμένα η πόρτα της δημοσιογραφίας. Ηταν 18 χρόνια πριν όταν έξω από τα γραφεία του «ΦΙΛΑΘΛΟΥ» έστεκε ένα άνδρας. Τον ρώτησα σε ποιο όροφο ήταν τα γραφεία της εφημερίδας και εκείνος που έδειξε το δρόμο. Μου έδειξε το δρόμο για τα γραφεία της εφημερίδας και την πρώτη μου δουλειά, αλλά στο διάβα του χρόνου μου έδειξε το δρόμο για πολύ πιο σημαντικά πράγματα στη ζωή και στο σκληρό κόσμο της δημοσιογραφίας. Μου έδειξε το δρόμος του ήθους και της αξιοπρέπειας, της εντιμότητας, του ανδρισμού και της ευγένειας.
Είναι οι πιο σημαντικές παρακαταθήκες. Με δίδαξε πώς να βαδίζω στο δρόμο για την Ιθάκη έχοντας ως όπλα τη γνώση, το ήθος, την αξιοπρέπεια. Το ίδιο έκανε και εκείνος πάντα. Ο δικός του δρόμος για την Ιθάκη ήταν σύντομος, αλλά γεμάτος. Είχε μεν σειρήνες, κύκλωπες και λαιστρυγόνες, αλλά αυτός ήταν πάντα ο ίδιος. Δεν άλλαξε ποτέ και έδινε και σε εμένα δύναμη να συνεχίσω έτσι. Εδινε σε όλους μας δύναμη ο άμεμπτος χαρακτήρας του, ο υψηλός ανθρωπισμός, το χιούμορ του, το ήθος και η ευγένειά του.
Ο άνδρας αυτός ήταν ο πρώτος που συνάντησα πριν η πόρτα της δημοσιογραφίας ανοίξει για μένα και έμεινε στη ζωή μου σημαδεύοντας τη για πάντα. Ο άνδρας αυτός ήταν η σημαντικότερη παρουσία στην καριέρα μου από την ημέρα εκείνη στα γραφεία του «ΦΙΛΑΘΛΟΥ». Ο άνδρας αυτός ήταν ένας άνδρας με όλα τα γράμματα κεφαλαία. Ηταν ο Λάζαρος Μουρκάκος, ο Λαζαράκος μου, ο Λαζαράκος μας που την περασμένη Παρασκευή μας «έφυγε». Οι στιγμές που έχω να θυμηθώ από αυτόν τον μεγάλο άνθρωπο και δημοσιογράφο είναι αμέτρητες. Θα χαθώ αν αρχίσω να τις μετρώ και θα με πιάσουν πάλι τα κλάματα. Θα μου λείψει πολύ, όμως, ο Λάζαρος. Θα μου λείψει, θα μας λείψει σε όλους μας. Σε όσους τον γνώρισαν, σε όσους τον συνάντησαν έστω και για μια φορά στη ζωή τους.
Την Παρασκευή όταν ο Λάζαρος “έφυγε” ένας συνάδελφος από την οικογένεια του “ΦΙΛΑΘΛΟΥ” μου είπε ότι η εφημερίδα δεν θα είναι πια η ίδια. Τίποτα δεν θα είναι πια ίδιο χωρίς το Λάζαρο, τίποτα δεν θα είναι όπως πριν. Η απώλεια είναι μεγάλη, βαριά και ασήκωτη. Και ο πόνος το ίδιο.
Πριν τρία χρόνια όταν είχε περάσει μια περιπέτεια με την υγεία του μου τηλεφώνησε, έτρεξα, πήγαμε στο νοσοκομείο. Το ξεπέρασε. Την Παρασκευή δεν πρόλαβα, πήγα αργά, πολύ αργά. Ο Λάζαρος είχε «φύγει». Ο νους δεν το χωράει αυτό που έγινε. Λάζαρε μου συγνώμη που άργησα να έρθω την Παρασκευή, συγνώμη που δεν πρόλαβα. Να ξέρεις ότι σε ευχαριστώ για όλα. Σε ευχαριστώ γιατί μου δίδαξες πολλά, σε ευχαριστώ γιατί μου δίδαξες τι σημαίνει ήθος και αξιοπρέπεια, σε ευχαριστώ για την τιμή που μου έκανες να είμαι φίλος σου.
Καλό ταξίδι Λαζαράκο, καλό ταξίδι αδερφέ μου. Σ΄ ευχαριστώ για όλα…

Η ΚΕΡΑΤΕΑ ΠΟΥ ΑΝΤΙΣΤΕΚΕΤΑΙ

2011-04-04T02:17:00.001+03:00

Κάποιοι νόμισαν ότι θα τα βγάλουν εύκολα πέρα με την Κερατέα, αλλά γελάστηκαν. Εκεί πέρα αποδεικνύεται μέρα με την μέρα πως υπάρχουν άνθρωποι που δεν σκύβουν το κεφάλι, λένε «όχι» και αντιστέκονται. Το ίδιο έκαναν και αυτές τις ημέρες και αν κάποιος έχει ενστάσεις για το ότι ρίχθηκαν μολότοφ από τους κατοίκους στην αστυνομία, λέμε ότι και η αστυνομία έριξε αδιακρίτως χημικά προς τους κατοίκους και θυμίζουμε και τα γεγονότα προηγούμενων ημερών όταν η αστυνομία έριχνε τα χημικά στις εισόδους των σπιτιών.
Κάποιοι άλλοι ίσως αναρωτηθούν για το ότι οι κάτοικοι της Κερατέας δεν επιτρέπουν τελικά να εφαρμοστεί η απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας και ότι θα πρέπει άπαντες να πειθαρχούν στις δικαστικές αποφάσεις διότι ζούμε σε μια ευνομούμενη χώρα. Καμία αντίρρηση σε όλα αυτά, αλλά τηρούνται όλες οι δικαστικές αποφάσεις ερωτούμε; Πειθαρχούν άπαντες σε αυτές ή υπάρχει επιλεκτική τήρηση και τελικά υπάρχει δίκαιη απονομή δικαιοσύνης ή οι διάφοροι ισχυροί και μεγαλοσχήμονες συνήθως τη γλιτώνουν;
Ας δούμε όμως, και το τι συμβαίνει στην Κερατέα και από μια άλλη σκοπιά, αυτή της αντίστασης και της μη υποταγής. Οι άνθρωποι κρίνονται από τις αντιστάσεις και τα «όχι» που ατομικά λένε στη ζωή τους και ομοίως οι κοινωνίες κρίνονται από τις συλλογικές τους αντιστάσεις. Υπό αυτή την έννοια λοιπόν, στην Κερατέα γίνεται κάτι μεγάλο. Οι άνθρωποι παλεύουν για την αξιοπρέπειά τους και αυτό όχι μόνο αρκεί, αλλά και δικαιολογεί τα πάντα. Οι άνθρωποι παλεύουν για την κληρονομιά τους και για τη γη που μεγάλωσαν και τελικώς μας αρέσουν πολύ οι άνθρωποι και οι κοινωνίες που λένε «όχι», αντιστέκονται, δεν υποτάσσονται και παλεύουν, έστω και αν πολλές φορές αυτός ο αγώνας δεν έχει και πολλές ελπίδες να κερδηθεί. Ετσι φαινόταν αρχικά ο αγώνας της Κερατέας που αντιστέκεται, αλλά τώρα τα πράγματα έχουν αλλάξει και το κράτος είναι εκείνο που βρίσκεται προ αδιέξοδου…

Η ΕΚΤΕΛΕΣΗ ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗ ΚΑΙ ΤΟ ΑΓΝΩΣΤΟ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΟ

2011-03-30T13:21:00.000+03:00

Ηταν πρωί της Κυριακής 30 Μαρτίου 1952. Ηταν τότε που οι Ελληνες σκότωναν Ελληνες. Κάθε χρόνο τέτοιες ημέρες αναφερόμαστε στην εκτέλεση του Νίκου Μπελογιάννη και των τριών συντρόφων του, του Δημήτρη Μπάτση, του Νίκου Καλούμενου και του Ηλία Αργυριάδη. Οδηγήθηκαν στο εκτελεστικό απόσπασμα και έπεσαν νεκροί από πυρά Ελλήνων. Εστω και αν έχουμε γίνει κουραστικοί, θα αναφερθούμε και εφέτος σε αυτή την αποφράδα ημέρα της νεότερης ελληνικής ιστορίας και θα επιμείνουμε. Θα επιμείνουμε γιατί αποτελεί κορυφαίο παράδειγμα προς αποφυγή και γιατί η ιστορία και όλες οι πτυχές των γεγονότων δεν πρέπει να μένουν κρυφά και να ξεχνιούνται
Θα επιμείνουμε, όμως, και για ένα άλλο λόγο. Για να δείξουμε ότι ακόμη και εκείνη τη σκληρή μετεμφυλιακή εποχή, υπήρχαν και κάποιοι που αντιστέκοταν και θα το δείξουμε αυτό με ένα περιστατικό που έχει αφηγηθεί επωνύμως αναγνώστης και αναφέρεται στην αντίδραση εντός φαντάρου του εκτελεστικού αποσπάσματος που σκότωσε τον Μπελογιάννη και τους συντρόφους του. Σύμφωνα με τη μαρτυρία λοιπόν: «Στην ομάδα των φαντάρων που επελέγησαν ως λόχος επιφυλακής, από στρατόπεδο της Αγίας Παρασκευής, για να συγκροτήσουν το εκτελεστικό απόσπασμα, συμμετείχε και ένας φίλος μου, που εδώ και πολλά χρόνια δεν είναι πια στη ζωή, ο οποίος, όντας από αριστερή οικογένεια είχε γνωρίσει τον Μπελογιάννη στη διάρκεια της Κατοχής και όταν κατάλαβε πού τους οδηγούσαν, εκείνα τα χαράματα του 1952, εδήλωσε ορθά κοφτά στον επικεφαλής λοχαγό του, ότι αρνείται να λάβει μέρος στην εκτέλεση. Ο λοχαγός τράβηξε αμέσως το πιστόλι του, το έβαλε στον κρόταφο του φίλου μου και του είπε ότι «γνωρίζεις ότι μπορώ να σε σκοτώσω επί τόπου». Εκείνος απάντησε «Ναι, το γνωρίζω. Κάνε αυτό που νομίζεις. Εγώ στο απόσπασμα δεν πάω». Ο λοχαγός, έμεινε για κάποια δευτερόλεπτα μετέωρος, μετά κατέβασε το περίστροφο και του είπε να μείνει στο φορτηγό, που τους είχε μεταφέρει «στο συνήθη τόπο», πίσω από το νοσοκομείο «Σωτηρία»». Δεν γνωρίζω τι έκανε στη συνέχεια ο λοχαγός, πάντως το γεγονός, επισήμως, αποσιωπήθηκε. Ούτε ο φίλος μου υπέστη κάποιες σοβαρές συνέπειες.».

Σσσσσσσ, "έφυγε" ο Ελύτης

2011-03-17T09:38:00.000+02:00

«Στον Παράδεισο έχω σημαδέψει ένα νησί. Απαράλλαχτο εσύ κι ένα σπίτι στη θάλασσα. Με κρεβάτι μεγάλο και πόρτα μικρή. Έχω ρίξει μες στ' άπατα μιαν ηχώ. Να κοιτάζομαι κάθε πρωί που ξυπνώ. Να σε βλέπω μισή να περνάς στο νερό. Και μισή να σε κλαίω μες στον παράδεισο».
Στίχοι από το «Μονόγραμμα» του Οδυσσέα Ελύτη, ένα από το πιο ερωτικά ποιήματα που έχουν γραφτεί στην ελληνική γλώσσα. Ένα ποίημα, του οποίου ο συμβολισμός δύσκολα περιγράφεται, όπως δύσκολα περιγράφεται και ο συμβολισμός το συνόλου της ποίησης του Ελύτη.
Σαν αύριο το 1996 έφυγε από τη ζωή ο «Μικρός Ναυτίλος». Σαν αύριο πριν από 15 χρόνια ο ποιητής που ύμνησε την Ελλάδα, το γαλάζιο του Αιγαίου, τον ελληνικό ήλιο και την ελληνική θάλασσα, τον έρωτα πέρασε στην ιστορία. Αγγίζει τα όρια του μύθου ο Ελύτης και η ποίησή του.
Πέρα απ΄ όλα τα άλλα, το Νόμπελ Λογοτεχνίας που του απονεμήθηκε το 1979, το «Αξιον Εστί», αυτό τον ύμνο που μελοποίησε ο άλλος μεγάλος, ο Μίκης Θεοδωράκης, ο Ελύτης, ο Οδυσσέας Αλεπουδέλης όπως ήταν το όνομα του εκ Μυτιλήνης μεγάλου Ελληνα και μεγάλου ποιητή, ήταν ένας ερωτικός ποιητής. Ο Ελύτης ύμνησε τον έρωτα και έγραψε για αυτόν όσο κανείς άλλος.
Ο Ελύτης έγραφε σε μια αέρινη και βαθιά ελληνική γλώσσα. «Τη γλώσσα μου έδωσαν ελληνική, το σπίτι φτωχικό στις αμμουδιές του Ομήρου, μονάχη έγνοια η γλώσσα μου στις αμμουδιές του Ομήρου», γράφει στο «Αξιον Εστί».
Όπως γράψαμε όμως, ο Ελύτης ήταν πάνω και πέρα απ’ όλα ερωτικός ποιητής. Γράφει στο «Αξιον Εστί»: «Σε χώρα μακρινή και αναμάρτητη τώρα πορεύομαι, τώρα μ’ ακολουθούν ανάλαφρα πλάσματα. Σε χώρα μακρινή και αναμάρτητη τώρα πορεύομαι, τώρα μ ακολουθούν κορίτσια κυανά».
Κλείνουμε αυτό το σημείωμα στη μνήμη του μεγάλου Οδυσσέα Ελύτη, ίσως με τους ερωτικότερους στίχους της ιστορίας: «Πριν απ’ τα μάτια μου ήσουν φως, πριν από τον Ερωτα έρωτας και όταν σε πήρε το φιλί, Γυναίκα».
* Ο τίτλος είναι από το πρωτοσέλιδο της εφημερίδας «Sportime» την επομένη του θανάτου Οδυσσέα Ελύτη, ίσως ο ωραιότερος τίτλος αθλητικής εφημερίδας στην ιστορία.

ΩΔΗ ΣΤΟΝ ΜΕΓΑΛΟ ΝΙΚΟ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗ

2011-02-22T01:51:00.001+02:00

Γράφει κάπου ο Καζαντζάκης: “Η ομορφιά δεν έχει έλεος. Δεν την κοιτάζεις, αυτή σε θωρεί και δε συγχωρεί”. Και κάπου άλλου λέει: “Οταν πιστεύουμε κάτι ανύπαρκτο με πάθος το δημιουργούμε. Ο,τι δεν συνέβη ποτέ, είναι ότι δεν ποθήσαμε αρκετά”.
Γραπτά ενός μεγάλου ανδρός, λόγια ενός μεγάλου Ελληνα, ενός παγκόσμιου πολίτη, ενός εκ των μεγαλύτερων ταξιδευτών της σκέψης του 20ου αιώνα που ο υπογράφων θα τολμούσε να τον κατατάξει ως εφάμιλλο του Νίτσε, από τον οποίο, άλλωστε, επηρεάστηκε στον απόλυτο βαθμό.
Λόγια και γραπτά του μεγάλου “Νίκου Καζαντζάκη” που τουλάχιστον κάθε χρόνο τέτοιες ημέρες τον μνημονεύουμε, αν και η ζωή μας όλη θα έπρεπε να είναι μια ωδή στη φιλοσοφία του Καζαντζάκη. Αφορμή για την αναφορά μας αποτελεί η επέτειος της γέννησης αυτού του μεγάλου ανδρός που ήρθε στον κόσμο στις 18 Φεβρουαρίου 1883 στο Κάστρο (το Ηράκλειο της Κρήτης) και θεωρείται εκ των μεγαλυτέρων προσωπικοτήτων της παγκόσμιας σκέψης και φιλοσοφίας.
Ανθρωπος ερωτικός και βαθιά θρησκευόμενος ήταν ο Καζαντζάκης και για αυτό ίσως η εκκλησία τον αφόρισε. Ηταν σίγουρα πιο πιστός από αυτούς που τον αφόρισαν, αλλά η ουσία δεν είναι αυτή. Η ουσία είναι αυτή που γράφει στην “Ασκητική”: “ Ν' αγαπάς την ευθύνη. Να λες: Εγώ, εγώ μονάχος μου έχω χρέος να σώσω τη γης. Αν δεν σωθεί, εγώ φταίω”.
Και επειδή ο Νίκος Καζαντζάκης όπως γράψαμε, πέραν από πολύ μεγάλος φιλόσοφος ήταν και ερωτικός, γράφει ακόμη στην “Ασκητική”: “Ο άνθρωπος δε ζυγιάζει, δε μετρά, δε βολεύεται, ακολουθεί το βαθύ του χτυποκάρδι”. Αυτό το χτυποκάρδι που ο άνθρωπος θέλει να ακολουθεί καθημερινά. Αυτό το χτυποκάρδι που τον αλλάζει και τον απογειώνει. Ας το ακολουθήσουμε...

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΛΑΝΘΑΣΜΕΝΗ Η ΘΑΛΑΣΣΑ ΤΗΣ ΚΕΡΑΤΕΑΣ

2011-02-12T08:04:00.000+02:00

Εγιναν πολλά αυτές τις ημέρες. Τα γεγονότα τρέχουν, όπως συνηθίζουν να λένε οι δημοσιογράφοι και τα θέματα είναι πολλά. Υπάρχουν, όμως, κάποια πράγματα που ξεπερνούν τη λογική.
Επανερχόμεθα στην Κερατέα. Ούτε επί χούντας δεν πρέπει να έχουν συμβεί αυτά που γίνονται εκεί επί της παρούσης σοσιαλιστικής κυβερνήσεως. Δακρυγόνα, ανελέητο ξύλο και καταστροφές στις ιδιωτικές περιουσίες από τις κατασταλτικές δυνάμεις του κράτους. Συλλήψεις και δίκες ορισμένων κατοίκων που προσπαθούν να προστατέψουν τη γη τους.
Τελικά ποια είναι η ανομία, των κατοίκων ή του κράτους; Τελικά ποιος παρανομεί; Αυτός που υπερασπίζεται τη γη του ή αυτός που του την καταστρέφει. “Για ποιο λόγο είναι τα ΜΑΤ στην Κερατέα”, ρωτήθηκε προχθές υφυπουργός της κυβέρνησης στην κρατική τηλεόραση. “Για να προστατέψουν τους πέντε εργάτες που φτιάχνουν τον ΧΥΤΑ”, απάντησε η υφυπουργός που διόριζε κόσμο με το ίδιο επίθετο με αυτή σε μουσείο της Βορείου Ελλάδας.
Κατόπιν και αυτής της απάντησης είναι προφανές πως το κράτος παρανομεί στην Κερατέα. Δεν μπορεί σύσσωμη η τοπική κοινωνία να αντιδρά και το κράτος να καταστέλλει. Δεν μπορεί να γίνονται όργια παρανομίας στη χώρα και το κράτος να κόπτεται να επιβάλει το νόμο στην Κερατέα, δείχνοντας το πιο σκληρό του πρόσωπο και επιστρατεύοντας τους πιο σκληρούς κατασταλτικούς μηχανισμούς.
Δεν μπορεί να έχουν όλοι αυτοί άδικο, δεν μπορεί να είναι λανθασμένη η θάλασσα. Είναι τα λόγια του ποιητή που ταιριάζουν απόλυτα στην περίπτωση. Είναι αυτό που γράφει ο Οδυσσέας Ελύτης: “Δεν καταλάβαμε πως έκαναν σύσκεψη μυστική τα παιδιά και βγήκαν σε δρόμους και σε πλατείες. Οταν ξυπνήσαμε είδαμε τα παιδιά μας θάλασσα να κατακλύζει τους δρόμους, και είπαμε λάθος, αλλά θάλασσα λανθασμένη δε γίνεται»

ΟΙ "ΤΣΑΜΠΑΤΖΗΔΕΣ" ΠΟΥ ΠΡΟΣΦΕΡΟΥΝ ΕΛΠΙΔΑ

2011-02-06T14:39:00.000+02:00

Εδώ και μέρες μας απασχολεί μια φράση του υπουργού Υποδομών Δημήτρη Ρέππα και μας απασχολεί πραγματικά και σε βάθος. Ο υπουργός χαρακτήρισε τσαμπατζήδες αυτούς που αρνούνται να πληρώσουν στα διόδια, ειδικά των εθνικών οδών που δεν υπάρχουν και τα αυξημένα εισιτήρια των μέσων μαζικής μεταφοράς, στα οποία με το έτσι θέλω αποφάσισε να αυξήσει την τιμή των εισιτηρίων η κυβέρνηση.
Είναι λοιπόν, τσαμπατζήδες αυτοί που δεν πληρώνουν στα διόδια και στα μέσα μαζικής μεταφοράς; Είναι τσαμπατζής ο άνεργος και ο συνταξιούχος, η νοικοκυρά και ο φοιτητής που δεν έχουν να πληρώσουν εισιτήρια στα μέσα μαζικής μεταφοράς ειδικά μετά τις νέες αυξημένες κατά 40% τουλάχιστον τιμές;
Πάμε και στα διόδια. Αναρωτιόμαστε σε ποια σύννομη πολιτεία και κράτος υπάρχουν διόδια χωρίς να υπάρχουν δρόμοι που να τα δικαιολογούν. Η απάντηση είναι στην Ελλάδα, σε αυτή τη χώρα υπάρχουν διόδια και δεν υπάρχουν δρόμοι. Ρωτάμε λοιπόν, τον κύριο Ρέππα, είναι τσαμπατζήδες αυτοί που αρνούνται να πληρώσουν τα διόδια εκεί που δεν υπάρχουν δρόμοι;
Εμείς θα θέλαμε να πούμε στον κύριο υπουργό ότι όλοι αυτοί δεν είναι τσαμπατζήδες. Κάποιοι εξ αυτών δεν έχουν τα χρήματα για να πληρώσουν μετά και την επίθεση που εξαπέλυσε στα λαϊκά στρώματα η κυβέρνηση της οποίας είναι υπουργός, κάποιοι άλλοι συγκροτούν -συμπαραστεκόμενοι και σε αυτούς που δεν έχουν να πληρώσουν- ένα νέο ακτιβιστικό κίνημα που δημιουργείται στη χώρα και το οποίο λεει επιτέλους «όχι» στις αναίτιες και συνεχείς αυξήσεις των τιμών, την ώρα που οι αποδοχές των εργαζομένων μειώνονται δραματικά.
Ένα νέο ακτιβιστικό κίνημα που μόνο ελπιδοφόρο μπορεί να είναι για τους Ελληνες, σε μια από τις πιο κρίσιμες περιόδους της ιστορίας τους, στην οποία έχουν δυστυχώς απέναντί τους –για μία ακόμη φορά- και την κυβέρνησή τους. Το παρόν σημείωμα λοιπόν, αφιερώνεται σε όσους αποκαλούν τους ανήμπορους και τους ακτιβιστές τσαμπατζήδες και δεν τολμούν να πουν τα ίδια για τους ισχυρούς φίλους του που κατ’ εξακολούθηση παρανομούν.

Ο ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΠΟΥ ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΗΣΕ ΤΗΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ

2011-02-04T11:58:00.000+02:00

“Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος, σαν που ταιριάζει σε που αξιώθηκες μια τέτοια πόλι, πλησίασε σταθερά προς το παράθυρο, κι άκουσε με συγκίνησιν, αλλ' όχι
με των δειλών τα παρακάλια και παράπονα, ως τελευταία απόλαυση τους ήχους, τα εξαίσια όργανα του μυστικού θιάσου, κι αποχαιρέτα την, την Αλεξάνδρεια που χάνεις”. Αυτό είναι ένα μικρό απόσπασμα από το “Απολείπειν ο θεός Αντώνιον”, ένα από τα πολλά εξαιρετικά ποιήματα του Αλεξανδρινού ποιητή Κωνσταντίνου Καβάφη.
Στην είσοδο της Αλεξάνδρειας υπάρχει μια πινακίδα με το όνομα της στα ελληνικά. Μια πόλη που στο διάβα της ιστορίας συνδέθηκε με τον ελληνισμό και το ελληνικό στοιχείο, μια πόλη που ανήκει μεν στο μεγαλύτερο αραβικό κράτος, την Αίγυπτο, αλλά δεν νοείται δίχως το ελληνικό της στοιχείο και είναι η έδρα του Ελληνορθόδοξου πατριαρχείου Αλεξάνδρειας και Πάσης Αφρικής, του δευτέρου τη τάξει μετά το Οικουμενικό Πατριαρχείο.
Ο Κωνσταντίνος Καβάφης, η Πηνελόπη Δέλτα και τόσοι άλλοι λόγιοι και ευεργέτες του έθνους ήταν Αλεξανδρινοί. Ήταν παιδιά της πόλης που ίδρυσε ο Ισκεντέρ ελ Ακμπά, όπως είναι το όνομα του Μεγάλου Αλεξέναδρου στα αραβικά, το 331 π.Χ. και της έδωσε το όνομά του. Μιας πόλης που κάλλιστα θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε ελληνική.
Αυτή είναι η Αλεξάνδρεια που εγκατέλειψε προχθές λόγω των γεγονότων ένα μεγάλος μέρος των Ελλήνων κατοίκων της. Αυτή είναι η “ελληνική” Αλεξάνδρεια που έχασε και άλλο κομμάτι του Ελληνισμού, που την αποχαιρέτησαν, κάποιοι ίσως για πάντα.
Μερικές εκατοντάδες είναι πια οι Ελληνες που μαζί με το Πατριαρχείο φυλάσσουν τις Θερμοπύλες του Ελληνισμού στο σημείο αυτό της Αφρικής. Μερικές εκατοντάδες και τώρα έγιναν λιγότεροι αυτοί “που αξιώθηκαν μια τέτοια πόλη”.
Ολα αυτά τα αναφέρουμε για να καταδείξουμε το πλήγμα που υπέστη ο Ελληνισμός από την αποχώρηση των Αλεξανδρινών Ελλήνων που ευχόμεθα να είναι προσωρινή...

ΗΤΑΝ ΠΡΟΒΟΚΑΤΣΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΟΥ ΑΣΥΛΟΥ Η ΝΟΜΙΚΗ;

2011-01-29T10:32:00.001+02:00

Με το καλύτερο έως τώρα δυνατό τρόπο και κυρίως ειρηνικά., έληξε η αποχώρηση των μεταναστών από το κτίριο της Νομικής στην οδό Σόλωνος. Δεν αναφερόμαστε σε κατάληψη, διότι δεν ήταν ξεκάθαρο αν ήταν κατάληψη ή κάτι άλλο, μιας και κάποιοι προέτρεψαν και υπέδειξαν στους μετανάστες να εισέλθουν στο κτίριο και να κάνουν εντός αυτού απεργία πείνας, κάτι που επικοινωνιακά τουλάχιστον ήταν σίγουρο ότι θα βοηθούσε τον αγώνα τους.
Για να γίνει μια όσο το δυνατόν πιο αμερόληπτη προσέγγιση του θέματος απαιτείται πάνω απ’ όλα ψυχραιμία. Ξεκινάμε από το ότι και η παρούσα κυβέρνηση και οι προηγούμενες δεν έχει και δεν είχαν ξεκάθαρη πολιτική για το μεταναστευτικό, το οποίο αντιμετώπισαν και αντιμετωπίζουν εντελώς ευκαιριακά. Αποτέλεσμα της μη υπάρξεως πολιτικής σε αυτό το μείζον ακόμη και για το μέλλον της χώρας και της συστάσεως του πληθυσμού της θέμα, είναι γεγονότα σαν και αυτό της Νομικής.
Πέραν αυτού, όμως, με την είσοδο και παραμονή των μεταναστών στο χώρο της σχολής, δηλαδή σε πανεπιστημιακό χώρο, τέθηκε θέμα ασύλου και ορθώς. Οι αστυνομικές δυνάμεις αν δεν λάμβαναν την άδεια εισαγγελέα και αν αυτός προηγουμένως δεν είχε αίτημα της Πρυτανείας για κατάργηση του ασύλου, δεν μπορούσαν να εισέλθουν στο κτίριο, κάτι που ευτυχώς αποφεύχθηκε και μετά την κατάργηση του ασύλου και άπαντες αποχώρησαν ειρηνικά.
Το θέμα του ασύλου ήρθε μοιραία και πάλι στην επικαιρότητα και κάποιοι έσπευσαν να ζητήσουν για μία ακόμη φορά την κατάργησή του. Εκείνο που θέλουμε να πούμε είναι πως αν μεν αυτοί που πρότειναν στους μετανάστες να εισέλθουν στη σχολή δεν φαντάστηκαν ότι θα τεθεί θέμα κατάργησης του ασύλου, έκαναν απλά λάθος, σοβαρό μεν, αλλά λάθος. Αν, όμως, γνώριζαν και περίμεναν να συμβεί αυτό που συνέβη και να τεθεί και πάλι θέμα κατάργησης του ασύλου, τότε είναι προβοκάτορες και φέρουν την αποκλειστική ευθύνη για αυτό που συνέβη με την εκ νέου αμφισβήτηση μιας εκ των κορυφαίων κατακτήσεων στα χρονικά, του πανεπιστημιακού ασύλου.

ΟΙ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΤΗΣ ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ ΣΤΗΝ ΤΥΝΗΣΙΑ

2011-01-20T18:31:00.000+02:00

Τις περασμένες ημέρες γράφαμε για τα γεγονότα στην Τυνησία που προκάλεσαν την ανατροπή του καθεστώτος. Ενός καθεστώτος που όμοιά του υπάρχουν σχεδόν σε όλα τα αραβικά κράτη, τα οποία κυβερνούσαν και κυβερνούν τα εργατικά κόμματα, τα λεγόμενα Μπάαθ. Μιλάμε βεβαίως για μονοκομματικές κυβερνήσεις και πολιτικά συστήματα που στην ουσία είναι διδακτορικά καθεστώτα με δημοκρατικό μανδύα και κανένα ρόλο δεν παίζει το αν ο αρχηγός του κράτους είναι βασιλιάς ή πρόεδρος της δημοκρατίας. Αυτό το σύστημα λοιπόν, ανατρέπεται με τα όσα έγιναν στην Τυνησία και τα οποία έχουν προκαλέσει μεγάλη ανησυχία, όχι μόνο στα αραβικά κράτη, αλλά και στο σύνολο του δυτικού κόσμου.
Η εξέγερση στην Τυνησία έχει συγκεκριμένα αίτια. Αποτελεί ευθεία αμφισβήτηση του δυτικού τρόπου οργάνωσης της ζωής και της κοινωνίας και στροφή στο ισλάμ και τον τρόπο οργάνωσης της κοινωνίας που αυτό προτείνει και που στηρίζεται στην αλληλεγγύη και τη συναδελφικότητα σε αντίθεση με το σκληρό καπιταλισμό της δύσης που έχει οδηγήσει σε μεγάλα αδιέξοδα. Η εξέγερση αυτή, υπάρχει κίνδυνος να επεκταθεί και σε άλλα αραβικά κράτη που όλα βασίζονται στον δυτικό τρόπο κοινωνικοπολιτικής οργάνωσης και που τα τελευταία χρόνια οι κάτοικοί τους αναζητούν διέξοδο στο ισλάμ που πλέον έχει μεγάλη διεισδυτικότητα και απήχηση στον αραβικό κόσμο.
Η επέκταση της εξέγερσης σε άλλα αραβικά κράτη είναι πολύ πιθανό να λειτουργήσει ως ντόμινο και να προκαλέσει μεγάλες αναταράξεις παγκοσμίως. Ο μεγαλύτερος φόβος που υπάρχει αυτή τη στιγμή στη Δύση, είναι να επεκταθεί η εξέγερση στην Αίγυπτο που είναι το σημαντικότερο κράτος για τα δυτικά συμφέροντα στη Μέση Ανατολή και κατέχει ρόλο κλειδί για τον έλεγχο της πολύ κρίσιμης για τις παγκόσμιες ισορροπίες περιοχής. Στην Αίγυπτο που ήδη υπάρχει ισχυρό ισλαμικό κίνημα, το οποίο έκανε μια τις επιθέσεις στις χριστιανικές εκκλησίες τα Χριστούγεννα, γεγονότα που συνδέοντα απόλυτα με αυτά της Τυνησίας.
Για όλους αυτούς τους λόγους, η εξέγερση στην Τυνησία είναι πολύ σημαντική και για την περιοχή, αλλά και για τις παγκόσμιες εξελίξεις.

ΑΝΟΙΞΕ Η ΠΟΡΤΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΓΕΡΜΑΝΙΚΕΣ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΕΙΣ

2011-01-13T18:05:00.000+02:00

Η ελληνική κυβέρνηση άνοιξε το θέμα των γερμανικών αποζημιώσεων. Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε μέχρι ποιου σημείου είναι πραγματικά αποφασισμένη να φθάσει η Ελλάδα, αλλά είναι γεγονός η αποφάσισε να εμπλακεί επισήμως στην υπόθεση του Δίστομου και να ασκήσει παρέμβαση στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης στην εκκρεμή διαφορά Γερμανίας-Ιταλίας για καταβολή αποζημιώσεων.
Με τον τρόπο αυτό η Ελλάδα συμπαραστέκεται στους κατοίκους του Δίστομου, οι οποίοι διεξάγουν εδώ και πολλά χρόνια δικαστικό αγώνα για καταβολή αποζημιώσεων για τη σφαγή των Γερμανών στην πόλη τους τον Ιούνιο του 1944, αλλά ανοίγει και ένα παράθυρο για την περαιτέρω εμπλοκή της στο θέμα των γερμανικών αποζημιώσεων που αποτελεί ένα πάγιο αίτημα ολόκληρου του ελληνικού λαού και που θα μπορούσε μέχρι και να καλύψει το χρέος της χώρας μας.
Πρέπει να σημειωθεί ότι οι κάτοικοι του Δίστομου έχουν δικαιωθεί από τα ελληνικά και ευρωπαϊκά δικαστήρια στα αιτήματά τους για καταβολή αποζημιώσεων, αλλά δεν έχει ακόμη καταστεί εκτελεστή η απόφαση κατάσχεσης της κρατικής γερμανικής περιουσίας. Το ίδιο συμβαίνει και με την Ιταλία, η οποία προσέφυγε μαζί με τους κατοίκους του Δίστομου στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης και παρέμβαση υπέρ του αποφάσισε χθες να ασκήσει η ελληνική κυβέρνηση.
Πέραν των όποιων συναισθηματικών φορτίσεων, του λαϊκού αισθήματος, αλλά και του δίκιου που είναι με το μέρος της Ελλάδας στην υπόθεση αυτή και συνολικά στην υπόθεση των γερμανικών αποζημιώσεων, δεν μπορεί να παραγνωριστεί το ότι απαιτούνται πολύ προσεκτικοί χειρισμοί λόγω και των εύθραυστων ισορροπιών στην Ευρώπη που επηρεάζουν και τα ελληνοτουρκικά θέματα και το Κυπριακό, τη στιγμή μάλιστα που η Γερμανία έκανε μόλις προχθές άνοιγμα φιλίας στην Κύπρο.
Η κίνηση της χώρας μας να παρέμβει στην υπόθεση του Δίστομου στη Χάγη εντάσσεται σε αυτούς τους προσεκτικούς διπλωματικούς χειρισμούς και έχει πράγματι μεγάλο ενδιαφέρον η συνέχεια αυτής της υποθέσεως και το αν η χώρα μας θα εγείρει συνολικά γερμανικές αποζημιώσεις από τη Γερμανία.

ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΤΗΣ ΚΕΡΑΤΕΑΣ

2010-12-28T19:13:00.001+02:00

Την περασμένη Πέμπτη η στήλη έλαβε ένα ηλεκτρονικό μήνυμα από έναν κάτοικο της Κερατέας λόγω της αναφοράς μας στις κινητοποιήσεις και τον αγώνα που δίνουν οι άνθρωποι εκεί για να μην κατασκευαστεί στην περιοχή τους ΧΥΤΑ. Το ηλεκτρονικό μήνυμα που ήταν ενυπόγραφο ανέφερε: «Ευχαριστούμε για το άρθρο για την Κερατέα. Είναι αγώνας γραμμένος με το δάκρυ και το αίμα τεσσάρων γενιών και για αυτό είναι ευλογημένος και δίκαιος».
Η αναφορά μας στην Κερατέα και τον αγώνα των κατοίκων της έγινε την Τρίτη 21 Δεκεμβρίου 2010 και το σημείωμα είχε για τίτλο: «Δίνει ελπίδα ο αγώνας των κατοίκων της Κερατέας». Σήμερα μια εβδομάδα μετά από εκείνο το σημείωμα και με αφορμή το ηλεκτρονικό μήνυμα που έλαβε η στήλη επανερχόμεθα σε αυτόν τον αγώνα, τον οποίο θεωρούμε πρώτα απ’ όλα συμβολικό. Είναι ένας αγώνας που όπως αναφέραμε και την περασμένη εβδομάδα δείχνει δρόμους. Δείχνει πως μπορούν και το κυριότερο, πως πρέπει να αντιστέκονται οι άνθρωποι στη ζωή τους. Δείχνει πως δεν πρέπει να σκύβουν το κεφάλι και πώς να ορθώνουν στήθη αντίστασης.
Για αυτό μας άρεσε και μας αρέσει αυτή η ιστορία που έγινε στην Κερατέα. Για αυτό μας άρεσε και μας αρέσει ο αγώνας των κατοίκων της και το ότι δεν έσκυψαν παθητικά το κεφάλι. Τα έβαλαν με τα ΜΑΤ, χτυπήθηκαν, πάλεψαν και είναι σίγουρο ότι αυτοί θα είναι νικητές, όποια εξέλιξη και αν έχει το θέμα.
Κατά τον ίδιο τρόπο θα πρέπει να αντιστέκεται και όλη η ελληνική κοινωνία, ειδικά τις ημέρες της κρίσης που διερχόμεθα και τις ημέρες που έρχονται και οι οποίες αναμένεται να είναι ακόμη πιο δύσκολες. Στην αναφορά μας αυτή στην Κερατέα, γράψαμε και επιμένουμε και σήμερα, πως ο αγώνας αυτός εμπεριέχει έναν πολύ μεγάλο συμβολισμό και δείχνει δρόμους και με αφορμή το ηλεκτρονικό μήνυμα του αναγνώστη, μπορούμε να αναφερθούμε και πάλι σε αυτόν και να γράψουμε το πόσο μας αρέσει ο αγώνας αυτός και το πόσο μας αρέσει να αντιστέκονται οι άνθρωποι και να μην σκύβουν το κεφάλι…

ΤΑ ΣΑΤΟΥΡΝΑΛΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΜΟΝΟΘΕΪΣΤΙΚΕΣ ΘΡΗΣΚΕΙΕΣ

2010-12-25T19:04:00.000+02:00

Χριστούγεννα, η μεγαλύτερη γιορτή της χριστιανοσύνης, όλων των δογμάτων και των ομολογιών. Σύσσωμος ο χριστιανικός κόσμος εορτάζει τη γέννηση του ιδρυτού της θρησκείας, του Ιησού Χριστού, ο οποίος κατέχει εξέχουσα θέση και στο Ισλάμ που αποτελεί συνέχεια και έχει κοινή βάση με τις δύο προηγούμενες από αυτό χρονικά θρησκείες, τον ιουδαϊσμό και τον χριστιανισμό που και αυτός με τη σειρά του αποτελεί συνέχεια του ιουδαϊσμού.
Ο Γιαχβέ των Ιουδαίων, ο Θεός των Χριστιανών και ο Αλάχ των Μουσουλμάνων είναι το ίδιο ακριβώς πρόσωπο, ενώ και στην ισλαμική παράδοση (σουνιτική και σηιτική) που ξεκινά από την υπαγόρευση του Κορανίου στον Μωάμεθ από τον αρχάγγελο Γαβριήλ, υπάρχει η Δευτέρα Παρουσία στην οποία ένας εκ των κριτών θα είναι ο δικός μας Ιησούς Χριστός.
Αυτά είναι μόνο μερικά παραδείγματα που δείχνουν την κοινή καταγωγή και τις πολλές ομοιότητες που υπάρχουν στις τρεις μονοθεϊστικές θρησκείες και το ίδιο πράγμα συμβαίνει και με τις γιορτές, αλλά και με τα μυστήρια και των τριών θρησκειών που μοιάζουν και αυτά και έχουν τις ρίζες τους στις θρησκείας και τις λατρευτικές παραδόσεις της αρχαιότητας.
Η θεία κοινωνία για παράδειγμα έχει καταβολές στον Διόνυσο, ενώ τα Χριστούγεννα αποτελούν συνέχεια των Σατουρνάλιων, μιας γιορτής που προέρχεται από την Αρχαία Ρώμη και γιορταζόταν στις 25 Δεκεμβρίου κάθε έτους στη μνήμη του Θεού Σατούρνου (Κρόνου). Η γέννηση του Ιησού από την άλλη πλευρά, δεν έχει γίνει σύμφωνα με τις μαρτυρίες και την ιστορική έρευνα ούτε στις 25 Δεκεμβρίου (μάλλον εντός του μήνα Σεπτεμβρίου τοποθετείται), ούτε το έτος που έχουμε καθορίσει ως μηδέν λόγω της γέννησης του Χριστού, αλλά 4 έως 7 χρόνια νωρίτερα, όπως και πάλι η ιστορική έρευνα έχει αποδείξει και πολύ αργότερα επελέγη η 25η Δεκεμβρίου ως ημερομηνία που εορτάζεται η γέννηση του Ιησού από την εκκλησία.

ΣΤΗΝ ΚΕΡΑΤΕΑ ΓΡΑΦΟΥΝ ΙΣΤΟΡΙΑ...

2010-12-21T11:09:00.000+02:00

Αυτές τις ημέρες στην Κερατέα συμβαίνει κάτι ασυνήθιστο, αλλά και ελπιδοφόρο συνάμα. Αυτές τις ημέρες στην Κερατέα οι κάτοικοι δείχνουν τι σημαίνει αγώνας, τι σημαίνει αντίσταση, τι σημαίνει να μάχεσαι και να μην υποκύπτεις.
Μας αρέσει πολύ η στάση των κατοίκων της Κερατέας. Μας αρέσει το ότι δεν σκύβουν το κεφάλι, δεν υποκύπτουν, δεν λένε «ναι» και αφήνονται στο μοίρα που άλλοι επέλεξαν για αυτούς. Απέναντι στις χιλιάδες αστυνομικών που το κράτος έστειλε για να προστατέψει τα σχέδιά του και να φτιάξει εκεί έναν ΧΥΤΑ με τον οποίο διαφωνεί πλήρως η τοπική κοινωνία, οι κάτοικοι επέλεξαν έναν άλλο δρόμο. Το δρόμο της αντίστασης που είναι ελπιδοφόρος και αισιόδοξος και που μπορεί να δείξει το δρόμο και τους τρόπους αντίδρασης και στην υπόλοιπη ελληνική κοινωνία. Αυτές τις ημέρες στην Κερατέα συμβαίνει ότι και στην υπόλοιπη Ελλάδα από την πλευρά του κράτους. Αυτές τις ημέρες στην Κερατέα η κρατική αναλγησία και σκληρότητα δείχνουν το πραγματικό πρόσωπό τους. Μέχρι και πλαστικές σφαίρες χρησιμοποίησε η αστυνομία εναντίον των κατοίκων της Κερατέας. Μέχρι και μεθόδους που κατά πολλούς θύμισαν άλλες εποχές που νομίζαμε ότι είχαν περάσει ανεπιστρεπτί χρησιμοποίησε η ΕΛΑΣ, η σοσιαλιστική ΕΛΑΣ αυτής της περιόδου. Μπλόκα και έλεγχοι αυτοκινήτων και πολιτών, πλαστικές σφαίρες και επιθέσεις της αστυνομίας σε μικρά παιδιά και ηλικιωμένους είναι στην ημερήσια διάταξη στην Κερατέα, αλλά όλοι αυτοί που επινόησαν αυτά τα πράγματα λογάριασαν δίχως τις αντιστάσεις της κοινωνίας. Είναι καταπληκτικό αυτό που συμβαίνει στη Κερατέα. Ο αγώνας των κατοίκων, η αυτοοργάνωσή τους, η βοήθεια που τους παρέχεται από οργανώσεις όπως ο Ερυθρός Σταυρός και βοηθούν τραυματισμένους πολίτες και αστυνομικούς. Είναι καταπληκτικός αυτός ο αγώνας. Εμπνέει και δίνει αισιοδοξία για την

ΜΕ ΑΝΥΠΑΚΟΗ ΞΕΚΙΝΑ Η ΣΠΙΘΑ ΤΟΥ ΜΙΚΗ

2010-12-04T16:35:00.000+02:00

Λέτε να ζούμε εποχές Λαμπράκηδων; Λέτε η ιστορία και τα γεγονότα να μας επιφυλάσσουν πέραν του αρνητικού κλίματος που επικρατεί και των σκληρών οικονομικών μέτρων, να ζήσουμε αυτή την υπέροχη, τη ρομαντική, την ποιητική και τη γεμάτη αγώνες ατμόσφαιρα της δεκαετίας του ’60;
Η «Σπίθα» πάντως, άναψε, ο κύβος ερρίφθη και μία από τις τελευταίες ελπίδες, αλλά και ηχερές φωνές παρέμβασης της χώρας δήλώσε και πάλι παρόν και μάλιστα δήλωσε παρόν στα δύσκολα όπως έκανε σε όλη τη διάρκεια της ζωής του που ήταν γεμάτη από φυλακές, εξορίες και αγώνες για τον ελληνισμό.
Ο Μίκης Θεοδωράκης ανακοίνωσε χθες σε μία βαρυσήμαντη ομιλία του διάρκειας δυόμισι ωρών την ίδρυση Κινήματος Ανεξάρτητων Πολιτών με την ονομασία «Σπίθα». Μια «Σπίθα» που ανάβει για να συμπεριλάβει όλη την Ελλάδα., όλους τους Ελληνες και να καταγγείλει την προδοτική πολιτική για τη χώρα και την εθνική της κυριαρχία όλων όσων κυβέρνησαν τα τελευταία χρόνια και ιδιαιτέρως των σημερινών κυβερνώντων.
Η «Σπίθα» ξεκίνησε με κάλεσμα του Μίκη σε «ανυπακοή» απέναντι στις κυβερνητικές αποφάσεις, οι οποίες, όπως είπε, προέρχονται από τις ΗΠΑ, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και την Ευρωπαϊκή Ενωση και από τη μία πλευρά οδηγούν το λαό στη φτώχεια, ενώ από την άλλη εκχωρούν τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας στις ξένες δυνάμεις. Όπως, μάλιστα, αποκάλυψε στη διάρκεια της ομιλίας του ο Μίκης Θεοδωράκης, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ έχει στην ουσία βάλει ενέχυρο στη συμφωνία που υπέγραψε με την τρόικα ελληνικά εδάφη (!) τα οποία θα τα παραχωρήσει αν δεν μπορέσει κάποια στιγμή να αποπληρώσει το δάνειο.
Ανυπακοή λοιπόν, όπως ορίζει και η ακροτελεύτια διάταξη του συντάγματός μας, το άρθρο 120, στο οποίο αναφέρεται ότι η τήρηση του συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Eλλήνων, που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία, όπως κάνει τώρα η κυβέρνηση με τις συμφωνίες που υπογράφει με την τρόικα.

ΤΙ ΓΡΑΦΕΙ Ο ΑΝΑΚΡΙΤΗΣ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ

2010-11-20T19:41:00.000+02:00

Μία από τις μεγαλύτερες σε συμμετοχή πορείες των τελευταίων ετών ήταν η χθεσινή για τον εορτασμό της επετείου του Πολυτεχνείου, καταδεικνύοντας ότι η ηρωική πράξη και ο συμβολισμός της δεν έχουν ξεχαστεί. Επειδή πολλά λέγονται για το τι πραγματικά συνέβη, θα ανατρέξουμε σε ένα εξαιρετικό βιβλίο που εξέδωσε για σημαντικές δίκες της καριέρας του ο ανακριτής της υπόθεσης του Πολυτεχνείου, ο δικαστής Χριστόφορος Ερμοκράτης Χριστοφορίδης, ο οποίος γράφει:
«Το ιστορικό των γεγονότων του πολυτεχνείου είναι συγκλονιστικό, γιατί είναι συνυφασμένο με την ανόθευτη αγωνιστική δράση των φοιτητών και του πλήθους των λαϊκών στοιχείων που προσχώρησαν στην εξέγερσή τους και με την αιματηρή επέμβαση των πιστών στη δικτατορία στρατιωτικών δυνάμεων, που επεδίωξαν με κάθε μέσο να διατηρήσουν την αυθαίρετη εξουσία τους…»
«….Την νύκτα της 16ης προς την 17ην Νοεμβρίου, αποκλείσθηκε το οικοδομικό τετράγωνο και εμφανίσθηκαν τα άρματα μάχης. Το ένα από αυτά, κατά την διάρκεια της ημέρας, κατέρριψε, με τη συνδρομή των στρατιωτικών, την κεντρική πύλη του πολυτεχνείου, με αποτέλεσμα να τραυματιστεί μέχρις αναπηρίας μια φοιτήτρια και τρεις περίπου άλλοι ελαφρότερα, που ήταν σκαρφαλωμένοι στις επάλξεις. Πρέπει να σημειωθεί ότι κανένας αρμόδιος εισαγγελέας δεν δέχθηκε να συμπράξει στο έγκλημα αυτό, αλλ' επενέβη τότε και αντιποιήθηκε καθήκοντα εισαγγελέα ο ίδιος ο αδερφός του δικτάτορος (σ.σ. του Γεώργιου Παπαδόπουλου), προκειμένου να δώσει το πράσινο φως για την παραβίαση της πύλης. Επακολούθησε η είσοδος των μονάδων καταδρομών, οι διοικητές των οποίων εξασφάλισαν, όμως, την άψογη συμπεριφορά των ανδρών τους απέναντι στους φοιτητές και κάλυψαν την αναίμακτη έξοδό τους. Δεν υπήρξε, όμως, καθόλου άψογη η συμπεριφορά των αστυνομικών και των παρακρατικών στοιχείων που παραμόνευαν έξω από το πολυτεχνείο. Επιτέθησαν εναντίον πολλών από τους απερχόμενους και τους κακοποίησαν με διάφορά μέσα, με αποτέλεσμα ν' αυξηθεί σημαντικά ο αριθμός των τραυματιών...»
«… Οι αστυνομικέ δυνάμεις υπερέβησαν αυτά τα όρια, γιατί επεκράτησε έντονη εκδικητική διάθεση εναντίον των λαϊκών στοιχείων που τόλμησαν να αμφισβητήσουν την νομική και πραγματική υπόσταση του δικτατορικού καθεστώτος, με αποτέλεσμα να προκληθούν 23 θάνατοι και περισσότερο από 200 βαρείς τραυματισμοί, στους οποίους δεν περιλαμβάνονται οι περιπτώσεις που δεν έχουν αποκαλυφθεί, γιατί πολλοί από τους πληγέντες απέφυγαν, για ευνόητους λόγους, να μεταβούν σε νοσοκομεία. Η εκδικητική μανία των δυνάμεων καταστολής, αλλά και αρκετών παρακρατικών στοιχείων, εκδηλώθηκε με του φονικούς πυροβολισμούς που ερρίφθησαν από την ταράτσα του υπουργείου δημόσιας τάξης…»

ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ: Η ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΤΟΥ ΟΝΕΙΡΟΥ

2010-11-20T19:40:00.000+02:00

Αν ένα μικρό παιδί περπατήσει αυτές τις ημέρες στην οδό Πατησίων μπορεί και να μην ξέρει για ποιο λόγο συγκεντρώνεται εκεί ο κόσμος. Μπορεί να μην έχει καταλάβει τι γίνεται, τι συμβολίζει το μνημείο και για ποιο λόγο τα στεφάνια. Σίγουρα δεν θα το μάθει στο σχολείο αυτό που έγινε εκεί πριν 37 χρόνια, δεν έχει γίνει ακόμη μέρος της επίσημης ιστορίας.
Οσο και αν ο χρόνος προσπαθεί πάντως, δεν τα καταφέρνει. Παρά τις δυσκολίες των εποχών και τα σύγχρονα κελεύσματα ο αγώνας εκείνος και τα υψηλά ιδανικά που πρέσβευσε και πρεσβεύει αντέχουν. Πιο επίκαιρα από ποτέ είναι αυτά τα ιδανικά, πιο χρήσιμο από ποτέ το μήνυμα του πολυτεχνείου.
Πολυτεχνείο, σύμβολο ελευθερίας, ελπίδας και υψηλών ιδανικών, σύμβολο του τι σημαίνει αγώνας στη ζωή, του τι σημαίνουν υψηλά ιδανικά, τα οποία είχαν οι νέοι εκείνοι 37 χρόνια πριν στη στρατοκρατούμενη Αθήνα. Σύμβολο του τι σημαίνει όνειρο, έστω και αν κάποιοι τα καπηλεύθηκαν όλα αυτά, έστω και αν κάποιοι πάνε να χαλάσουν τα όνειρα που έτσι και αλλιώς εκδικούνται στο τέλος.
Η σημερινή ημέρα δεν είναι μια απλά επέτειος. Είναι η επέτειος μιας από τις ηρωικότερες πράξεις αντίστασης της σύγχρονης ιστορίας της χώρας και σίγουρα της ηρωικότερης και σημαντικότερης του αντιδικτατορικού αγώνα. Ηταν εκείνη η εξέγερση των φοιτητών που οδήγησε τελικά στην πτώση του δικτάτορα Γιώργου Παπαδόπουλου και συνέβαλλε τα μέγιστα στην τελική πτώση του καθεστώτος και της απαλλαγής της χώρας από τον τυραννικό ζυγό.
Με οδηγό τον αγώνα του πολυτεχνείου πορεύονται ορισμένοι και σήμερα. Αυτοί που αντιστέκονται, που δεν συμβιβάζονται, που ονειρεύονται. Αυτοί που αγωνίζονται καθημερινά για τα ιδανικά τους, για τα υψηλά ιδανικά, για την καλύτερη ημέρα.
Τελικά η εξέγερση του πολυτεχνείου ήταν η εξέγερση του ονείρου και η εξέγερση του ονείρου μόνο στην ελπίδα και το καλύτερο αύριο μπορεί να οδηγήσει. Ετσι θέλουμε να διαφυλάξουμε αυτή την ημέρα και έτσι θέλουμε να την έχουν μέσα τους και όλοι οι Ελληνες.

Ο ΥΜΝΗΤΗΣ ΤΩΝ ΑΝΕΚΠΛΗΡΩΤΩΝ ΕΡΩΤΩΝ

2010-11-13T10:09:00.000+02:00

Είναι μία από τις πλέον αμφιλεγόμενες προσωπικότητες της λογοτεχνίας και της ποίησης. Εφυγε από τη ζωή σε μικρή ηλικία, αλλά πρόλαβε να γράψει αριστουργήματα. Ηταν ο ποιητής που ύμνησε τον ωραιότερο ίσως έρωτα, τον ανεκπλήρωτο έρωτα.
Ο λόγος για τον Αρθούρο Ρεμπό, το μεγάλο ερωτικό ποιητή. Ηταν μόλις 37 ετών όταν στις10 Νοεμβρίου 1891 άφησε τα εγκόσμια. Ο Αρθούρος Ρεμπό που θεωρείται ένας από τους μείζονες εκπροσώπους του συμβολισμού και της μοντέρνας ποίησης.
Eφυγε από τη ζωή νέος και πολύ νέος σταμάτησε να γράφει. Λίγο πριν κλείσει τα 20 του χρόνια εγκατέλειψε οριστικά τη λογοτεχνία και αφού πρόλαβε να συγγράψει αριστουργήματα. Από εκεί και πέρα, έγραψαν οι άλλοι για τη σιωπή του ποιητή…
Eνός ποιητή που στη ζωή του έκανε τα πάντα. Εζησε ως επαίτης, μισθοφόρος, εργάτης, παιδαγωγός και ναυτικός, ενώ στα τελευταία χρόνια του βίου του και αφού είχε εγκαταλείψει την ποίηση, περιπλανήθηκε στην Αφρική όπου έκανε διάφορα επαγγέλματα για να ζήσει.
Όταν έγραφε, συνήθιζε να το κάνει σε ένα νησί για το οποίο ο Σεφέρης είχε πει ότι κάνει τον Ελληνισμό πιο ευρύχωρο. Συνήθιζε να γράφει στην Αγία Νάπα στην Κύπρο, το μέρος που του άρεσε πολύ, το μέρος που λάτρευε. Το έργο που άφησε πίσω του ο Ρεμπό άργησε να αναγνωριστεί και μόλις στα τελευταία χρόνια της ζωής του οι λογοτεχνικοί κύκλοι του Παρισιού, αναγνώρισαν το μεγαλείο της ποίησής του.
«Αν θυμάμαι καλά, κάποτε, η ζωή μου ήταν έκπαγλη γιορτή που άνοιγαν όλες οι καρδιές και όλα τα κρασιά κυλούσαν», έγραψε στο ποίημά του «Στην Κόλαση», εκεί όπου μάλλον στα 37 του χρόνια βρήκε τη διαφυγή που έψαχνε, διότι, όπως επίσης έγραψε στο ίδιο ποίημα: «Μια νύχτα πήρα την ομορφιά στα γόνατά μου. Και τη βρήκα πικρή. Και τη βλαστήμησα. Οπλίστηκα ενάντια στη δικαιοσύνη. Δραπέτευσα…»

ΕΛΠΙΔΑ, ΟΡΑΜΑ ΚΑΙ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ ΔΙΝΕΙ Ο ΜΙΚΗΣ

2010-11-01T00:10:00.001+02:00

Δεν πέρασαν πολλές ημέρες που ο Μίκης μίλησε και πάλι. Ο τελευταίος εν ζωή μεγάλος Ελληνας που μιλά, ο πνευματικός άνθρωπος που δημοσίως παρεμβαίνει και δίνει ελπίδα.
Ο Μίκης Θεοδωράκης είπε πως θα ιδρύσει κίνημα ανεξαρτήτων πολιτών εάν η κυβέρνηση προχωρήσει σε πρόωρες εκλογές. Και επειδή η σφαλιάρα και η αποδοκιμασία στις αυτοδιοικητικές εκλογές αναμένεται να είναι πολύ μεγάλη, οι πρόωρες εκλογές θα πρέπει να θεωρούνται σχεδόν σίγουρες και άρα σχεδόν σίγουρη θα πρέπει να θεωρείται και η ίδρυση του κινήματος από το μεγάλο συνθέτη. Μαζί της και η ελπίδα, η προοπτική και το όραμα που αυτό μπορεί να δώσει στους Ελληνες που αναζητούν το διέξοδο όχι μέσω των κομμάτων και του μεταπολιτευτικού συστήματος που καταρρέει, αλλά μέσα από κάτι νέο, που θα ανατρέψει την υφιστάμενη κατάσταση, τη φτώχεια και τον εργασιακό μεσαίωνα που επιστρέφει στην ελληνική κοινωνία.
Όλα αυτά ο Μίκης τα είπε την περασμένη Δευτέρα το βράδυ και έρχονται να δέσουν με τα όσα είπε προχθές σε συνέντευξή του στο Mega ο Βασίλειος Μαρκεζίνης. Ο διεθνούς φήμης Ελληνας καθηγητής είπε καθαρά πως τη λύση μπορεί να δώσει μόνο η κοινωνία και οι αγώνες της και προσέθεσε πως το ΔΝΤ τόσο στην Ελλάδα, όσο και σε όποια άλλη χώρα επενέβη, ενδιαφέρεται μόνο για τη διασφάλιση των επενδύσεών του και των επενδύσεων του διεθνούς κεφαλαίου και όταν αυτά διασφαλιστούν αποχωρεί…
Για να επανέλθουμε στο Μίκη, αυτή είναι η προοπτική που έδωσε με τα όσα είπε για ίδρυση κινήματος ανεξαρτήτων πολιτών. Ένα κίνημα που θα ανατρέψει την κατάσταση από τη βάση και θα δώσει ελπίδα στους Ελληνες και στο οποίο δεν αναφέρθηκε ο οποιοσδήποτε, αλλά ένας από τους μεγαλύτερους συνθέτες στον κόσμο. Μια πολύ μεγάλη προσωπικότητα που όταν πολλοί πολιτικοί που κυβέρνησαν μεταπολιτευτικά τη χώρα ήταν στο εξωτερικό στη διάρκεια της δικτατορίας και από εκεί έκαναν εκ του ασφαλούς αντίσταση, αυτός ήταν εδώ, στη χώρα του, έκανε αντίσταση, φυλακίστηκε και εξορίστηκε.

ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΕΚΒΙΑΣΜΟΥ

2010-10-27T13:19:00.000+03:00

Από το «λεφτά υπάρχουν» φθάσαμε στον πολιτικό εκβιασμό της καθαρής νίκης στις εκλογές της τοπικής αυτοδιοίκησης, αλλιώς πρόωρες βουλευτικές εκλογές. Από την μεγάλη διαφορά των 10 μονάδων τον Οκτώβριο του 2009 φθάσαμε στο φόβο της κυβέρνησης για καταψήφιση της πολιτικής της μόλις ένα χρόνο μετά.
Τι άλλαξε και τι μεσολάβησε σε αυτό το διάστημα του ενός έτους και ανάγκασε τον Γιώργο Παπανδρέου να θέσει το εκβιαστικό δίλημμα των πρόωρων εκλογών; Η πολιτική της κυβέρνησης του είναι αυτή που άλλαξε και έχει προκαλέσει την εντονότατη λαϊκή δυσαρέσκεια. Πιο σωστά, άλλαξαν αυτά που έλεγε προεκλογικά με το περίφημο «λεφτά υπάρχουν» που στη συνέχεια έφερε την επιτήρηση και τα σκληρά μέτρα.
Τι είπε τελικά ο πρωθυπουργός στη συνέντευξη που παραχώρησε το βράδυ της Δευτέρας; Ότι φοβάται την καταψήφιση της κυβέρνησής του λόγω ακριβώς των σκληρών και άδικων για τα λαϊκά στρώματα μέτρων που έχει λάβει και προχώρησε στον πολιτικό εκβιασμό χρησιμοποιώντας και την τρόικα ως μπαμπούλα για τους Ελληνες πολίτες προκειμένου να μην τον καταψηφίσουν.
Η συνέντευξη του πρωθυπουργού είναι μοναδική για τα ελληνικά χρονικά και το πώς αλλάζει μέσα σε λίγο καιρό η πολιτική και τα λεγόμενα. Σε αυτή τη συνέντευξη άλλαξε άρδην ο πρωθυπουργός την έως τώρα πολιτική και αναφορά του στις εκλογές της τοπικής αυτοδιοίκησης τις οποίες από εκλογές στοίχημα για τον Καλλικράτη τις ανήγαγε σε εκλογές παροχής ψήφου εμπιστοσύνης για την κυβέρνησή του, η οποία γνωρίζει ότι τυγχάνει της λαϊκής αποδοκιμασίας.
Αυτή η συνέντευξη ήταν ένα μάθημα πολιτικού εκβιασμού και επί της ουσίας απειλής των λαϊκών στρωμάτων. Ο πρωθυπουργός τους είπε πως ή επιδοκιμάζετε τη σκληρή πολιτική που στρέφεται εναντίον σας ή πάμε σε νέες εκλογές και πιθανώς σε περίοδο αστάθειας. Συμπερασματικά, το ξεκάθαρο μήνυμα που επιβεβαίωσε και ο ίδιος ο πρωθυπουργός είναι πως αυτές οι εκλογές δεν είναι μόνο αυτοδιοικητικές, αλλά και παροχής ψήφου εμπιστοσύνης στην πολιτική του μνημονίου.

ΟΠΛΑ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΚΡΙΣΗ

2010-10-24T02:13:00.001+03:00

Είναι οι ημέρες τέτοιες… Επέτειοι πολλοί, επέτειοι γεννήσεων, επέτειοι δυστυχώς θανάτων. Οι θύμισες πάνε σε ανθρώπους σημαντικούς, ανθρώπους του πνεύματος και του πολιτισμού που θα θέλαμε πολλοί να τους είχαμε εδώ στα εγκόσμια. Θα βοηθούσαν να βγει η Ελλάδα από την κρίση, την πολιτιστική κρίση που διέρχεται και η οποία είναι η πιο δύσκολη, γιατί από την οικονομική αργά ή γρήγορα θα εξέλθουμε.
Το περασμένο Σάββατο γράφαμε για τον Ελύτη και την απουσία του, επ΄ αφορμής της ανακοίνωσης της απονομής του Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1979. Πόσο μεγάλη απουσία είναι αυτή στ’ αλήθεια…
Σήμερα θα θυμηθούμε τον Μάνο Χατζιδάκη, αυτή τη μουσική ιδιοφυΐα. Σαν σήμερα γεννήθηκε ο Μάνος το 1925 και το 1994 έφυγε από κοντά μας. Πόσο ανάγκη τον έχουμε, για τη μουσική του, τον πολιτισμό που παρήγαγε, το ήθος του, τη στάση ζωής του. Το 1960 ο Μάνος κέρδισε το Οσκαρ για το τραγούδι «Τα παιδιά του Πειραιά» στην ταινία του Ζυλ Ντασέν «Ποτέ την Κυριακή». Ο Μάνος δεν πήγε να παραλάβει το Οσκαρ, το θεωρούσε ασήμαντο.
23 Οκτωβρίου του 1964 ήταν που μία από τις μεγαλύτερες μορφές των γραμμάτων, ο Γάλλος φιλόσοφος Ζαν Πολ Σαρτρ, αρνήθηκε να παραλάβει το Νόμπελ Λογοτεχνίας, διότι θεωρούσε ότι μείωνε το έργο του.
Τέτοιες ημέρες το 1937 γεννήθηκε μια άλλη μουσική ιδιοφυΐα της Ελλάδας, ο Μάνος Λοϊζος. Αυτός έφυγε νωρίς, πολύ νωρίς, το 1982 και είχε πολλά να δώσει και θέλαμε πολλά ακόμη απ΄ αυτόν.
Να μην ξεχάσουμε και τον Αρθούρο Ρεμπό, το μεγάλο Γάλλο ερωτικό ποιητή. Ο Ρεμπό γεννήθηκε στις 20 Οκτωβρίου 1854 και ήταν μόλις 37 ετών όταν στις 10 Νοεμβρίου 1891 άφηνε τα εγκόσμια και ένα πλούσιο έργο πίσω του. Κλείνουμε το σημείωμα αυτό με την ευχή όλοι αυτοί να είναι καθημερινά στη ζωή μας ως όπλα πολιτισμικά για να δραπετεύσουμε από την κρίση με έναν στίχο του Ρεμπό: «Μια νύχτα πήρα την ομορφιά στα γόνατά μου. Και τη βρήκα πικρή. Και τη βλαστήμησα. Οπλίστηκα ενάντια στη δικαιοσύνη. Δραπέτευσα…»

Η ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΕΛΥΤΗ ΣΗΜΕΡΑ...

2010-10-16T19:28:00.001+03:00

Στην πρωτίστως πολιτιστική κρίση που διέρχεται ο τόπος, μπήκαμε στον αγώνα με ελλείψεις. Λείπει ο Ελύτης, ο Σεφέρης, ο Ρίτσος, ο Γκάτσος, ο Χατζιδάκης και πολλοί ακόμη. Λείπουν οι πνευματικοί άνθρωποι, λείπουν οι «μεγάλοι» Ελληνες και δυστυχώς τέτοιες περιόδους είναι απαραίτητοι όσο ποτέ. Εχει μείνει ο Μίκης Θεοδωράκης που είναι ο μόνος πνευματικός άνθρωπος που εξακολουθεί να μιλά. Είναι και άλλοι βεβαίως, αλλά τα όπλα μας είναι σαφώς λίγα και είμαστε αποδυναμωμένοι.
Το έχουμε γράψει πολλές φορές και θα το επαναλάβουμε. Η κρίση είναι κυρίως πολιτιστική και λιγότερο οικονομική. Από την οικονομική κρίση αργά ή γρήγορα θα εξέλθουμε. Από την πολιτιστική, όμως, δεν ξέρουμε πότε και πως θα εξέλθουμε.
Τέτοιες ημέρες λοιπόν, έχουμε ανάγκη όλους αυτούς τους ανθρώπους και τέτοιες ημέρες δεν μπορούμε παρά να ανακαλούμε στη μνήμη γεγονότα που τους θυμίζουν και κάνουν τον Ελληνισμό περήφανο. Ηταν τέτοιες ημέρες, 18 Οκτωβρίου 1979 όταν η Σουηδική Ακαδημία Επιστημών τίμησε με το Νόμπελ λογοτεχνίας τον Οδυσσέα Ελύτη.
«Για την ποίησή του, που με φόντο την ελληνική παράδοση, με αισθηματοποιημένη δύναμη και πνευματική οξύνοια ζωντανεύει τον αγώνα του σύγχρονου ανθρώπου για ελευθερία και δημιουργία», ανέφερε η ανακοίνωση απονομής του Νόμπελ στον «μεγάλο» Ελληνα. Ηταν 31 χρόνια πριν, όταν «τα όνειρα έπαιρναν εκδίκηση», όταν το Αξιον Εστι, γνώριζε την παγκόσμια αναγνώριση και όταν «οι μυρσίνες οι δοξαστικές» έκαναν τον πλανήτη να «μη λησμονήσει την Ελλάδα», τη χώρα του ποιητή.
Πόσο χρειαζόμαστε σήμερα τον Ελύτη. Πόσο ανάγκη τα έχουμε όλα αυτά. Ο Ελύτης, το έργο του και η ζωή του είναι η απάντηση και στην κρίση. Ο Οδυσσέας Ελύτης, όπως ήταν το φιλολογικό ψευδώνυμο του Οδυσσέα Αλεπουδέλη, γόνου αριστοκρατικής οικογένειας της Μυτιλήνης, έμενε σ’ ένα δυάρι στη Σκουφά και από εκεί παρήγαγε το τεράστιο έργο του. Εκεί έγραψε τους μαγικούς του στίχους που μπορούν να σε ταξιδέψουν στο όνειρο: «Σε χώρα μακρινή και αναμάρτητη τώρα πορεύομαι. Τώρα μ' ακολουθούν ανάλαφρα πλάσματα. Σε χώρα μακρινή και αρυτίδωτη τώρα πορεύομαι. Τώρα μ' ακολουθούν κορίτσια κυανά…»

ΟΙ ΕΙΣΒΟΛΕΙΣ ΤΗΣ ΑΚΡΟΠΟΛΗΣ...

2010-10-15T15:43:00.001+03:00

Ο διεθνής διασυρμός της χώρας για αυτό που συνέβη χθες στην Ακρόπολη είναι το λιγότερο. Το ότι οι ειδικές δυνάμεις της αστυνομίας εισέβαλαν και έκαναν χρήση χημικών για να διαλύσουν τους απεργούς συμβασιούχους του υπουργείου Πολιτισμού, είναι το έλασσον.
Το μείζον στα όσα έγιναν χθες πέραν της βίαιης συμπεριφοράς των αστυνομικών κατά των απεργών που παλεύουν για το ψωμί τους, είναι ο συμβολισμός της εισβολής στο σημαντικότερο και ιερότερο μνημείο του ελληνισμού με την παγκόσμια ακτινοβολία. Μετά τους Πέρσες, τους Ρωμαίους, τους Τούρκους, τον Ελγιν και τους Γερμανούς, στην Ακρόπολη εισέβαλλε βιαίως χθες και η Ελληνική Αστυνομία. Ενέργεια που θα καταγραφεί στα ιστορικά χρονικά, όπως στα ιστορικά χρονικά θα καταγραφεί και η 14η Οκτωβρίου 2010, ως η ημέρα κατά την οποία οι ελληνικές κατασταλτικές δυνάμεις μπήκαν στο ιερό βράχο βιαίως για να διαλύσουν κάποιους απεργούς, κάποιους ανθρώπους που παλεύουν για το ψωμί τους.
Τα όσα συνέβησαν χθες στην Ακρόπολη βαρύνουν την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ. Αυτή φέρει την ευθύνη, διότι η μόνο με πολιτική εντολή θα επιχειρείτο επέμβαση της αστυνομίας στον ιερό βράχο και όλα αυτά βεβαίως εξέθεσαν διεθνώς και άνευ προηγουμένου την Ελλάδα, στην οποία δεν απέμειναν και πολλά όπλα. Ένα από αυτά είναι ο τουρισμός και αυτό επλήγη χθες και ένα άλλο, ίσως το μεγαλύτερο, είναι ο πολιτισμός και επίσης και αυτό επλήγη και μάλιστα βάναυσα.
Όλα αυτά, όμως, επιβεβαιώνουν και κάτι άλλο. Το ότι η κρίση που διερχόμεθα είναι κυρίως πολιτιστική και λιγότερο οικονομική. Από την οικονομική, μάλιστα κρίση, αργά ή γρήγορα θα εξέλθουμε. Από την πολιτιστική με ενέργειες του ίδιου του κράτους σαν και τη χθεσινή πολύ δύσκολα θα εξέλθουμε και για να εξέλθουμε χρειάζεται πάνω απ’ όλα μόρφωση, γνώση και παιδεία…

ΕΞΑΝΤΛΟΥΝΤΑΙ ΤΑ ΟΡΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΑΝΤΟΧΕΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

2010-10-09T19:10:00.000+03:00

Πριν τη λήψη των οικονομικών μέτρων και την περικοπή μισθών και συντάξεων που έχουν γονατίσει την ελληνική οικονομία, η κυβέρνηση διέψευδε κατηγορηματικά ότι επρόκειτο να ληφθούν, όπως διέψευδε και την προσφυγή στο ΔΝΤ. Τελικά όλα αυτά έγιναν, τα μέτρα ελήφθησαν, η προσφυγή επίσης έγινε και η κοινωνία στενάζει.
Τις τελευταίες ημέρες έχει αρχίσει να γίνεται και πάλι κουβέντα για την ανάγκη λήψης νέων μέτρων. Η κυβέρνηση το διαψεύδει και πάλι, αλλά όχι και ο επικεφαλής του ΔΝΤ Στρος Καν, ο οποίος άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο αυτό, ειδικά μετά την αναθεώρηση του ελλείμματος για το οποίο φέρει σαφέστατα την ευθύνη η προηγούμενη κυβέρνηση, αυτής της Νέας Δημοκρατίας, που βύθισε τη χώρα και στη συνέχεια την εγκατέλειψε και παρέδωσε την εξουσία.
Τώρα, όμως, δεν κυβερνά η Νέα Δημοκρατία, αλλά το ΠΑΣΟΚ και η όποια ευθύνη για την κοινωνική ανέχεια το βαραίνει αποκλειστικά. Η κουβέντα για τα νέα μέτρα, αλλά και οι διαψεύσεις της κυβέρνησης θυμίζουν έντονα τις προ του μνημονίου ημέρες. Τότε οι διαψεύσεις και τα λεχθέντα δεν τηρήθηκαν. Τώρα ελπίζουμε να τηρηθούν και να είναι ειλικρινή τα όσα λέγονται από κυβερνητικής πλευράς.
Ετσι και αλλιώς οι μισθωτοί δεν έχουν κάτι άλλο να δώσουν. Η κοινωνία δεν αντέχει άλλο και αυτό καθίσταται καθημερινά σαφές. Μέσα σε αυτό το σκηνικό οι μικρομεσαίοι δεν μπορούν ν’ αντέξουν ούτε τις αυξήσεις που προτείνει η ΔΕΗ (ελπίζουμε πως η κυβέρνηση δεν θα τις εφαρμόσει), ούτε τη συνεχιζόμενη άνοδο των τιμών σε όλα τα επίπεδα. Οι εργασιακές σχέσεις ανατρέπονται και αυτό που κάποτε αποκαλούσαμε εργασιακός μεσαίωνας είναι προ των πυλών. Το ζήτημα της ισότιμης προσφυγής στη διαιτησία αφήνει ανοιχτά όλα τα ενδεχόμενα για πλήρη ανατροπή των εργασιακών σχέσεων.
Κατόπιν όλων αυτών, θα θέλαμε πραγματικά να ξέρουμε πόσο ακόμη νομίζουν οι κυβερνώντες πως μπορεί η κοινωνία ν’ αντέξει και να μην υπάρξουν ακραίες μορφές αντίδρασης; Πόσο ακόμη νομίζουν ότι θα υπάρξει απάθεια και πόσο θ’ αργήσει η κοινωνική εξέγερση; Τα όρια μια οι αντοχές εξαντλούνται…

Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΟΥ ΜΕΤΑΞΙΟΥ ΕΧΕΙ ΚΑΙ ΑΓΚΑΘΙΑ

2010-10-06T16:25:00.000+03:00

«Η Ελλάδα στο δρόμο του μεταξιού», είναι ένας από τους εύστοχους τίτλους των ελληνικών και διεθνών ΜΜΕ για τις συμφωνίες Ελλάδας Κίνας και τη διεθνή στήριξη που παρείχε η υπερδύναμη της Ασίας και του κόσμου ολόκληρου αυτές τις ημέρες προς τη χώρα μας και την οικονομία της. Η Κίνα συνεχίζει να επενδύει στην Ελλάδα, σε συνέχιση των συμφωνιών που είχε συνάψει η προηγούμενη κυβέρνηση (της Νέας Δημοκρατίας) και ταυτόχρονα στηρίζει την ελληνική οικονομία.
Δεν ξέρουμε αν η ελληνική πλευρά πρέπει να πανηγυρίζει για αυτές τις συμφωνίες, αλλά τουλάχιστον δεν θα είναι σίγουρα αρνητικές για τη χώρα μας. Δεν ξέρουμε ακόμη αν τα κέρδη θα είναι μεγάλα για την ελληνική οικονομία, αλλά και πάλι σίγουρα δεν θα είναι αρνητικό το πρόσημο.
Όταν μιλάμε για επενδύσεις από μια ραγδαίως αναπτυσσόμενη οικονομία που πλέον είναι υπερδύναμη στον πλανήτη, το σίγουρο είναι ότι στόχος της είναι το κέρδος από αυτές τις επενδύσεις. Μαζί με το κέρδος της Κίνας αναμένεται να υπάρξει και το οποίο κέρδος για την ελληνική οικονομία, οι ευκαιρίες και η ανάπτυξη που θα προσφέρει.
Μην ξεχνάμε ότι οι Κινέζοι δεν ήρθαν στην Ελλάδα για να χάσουν και μην ξεχνάμε ότι οι Κινέζοι δεν ήρθαν για να σκορπίσουν τα χρήματά τους και τα κέρδη τους, τα ποία δεν έχει γευτεί ακόμη ούτε ο ίδιος ο λαός τους. Οι Κινέζοι ήρθαν στη χώρα μας για να κερδίσουν και επίσης δεν πρέπει να ξεχνάμε πως ουδείς έως τώρα κατάφερε να έχει μεγάλα κέρδη από ανάλογες συμφωνίες με την Κίνα.
Βεβαίως η στήριξη της Κίνας είναι αναγκαία και ευπρόσδεκτη και μετά και τη στήριξη αυτή αναρωτιόμαστε, εάν αυτός ο δρόμος ήταν ανοιχτός για την κυβέρνηση και πριν την προσφυγή στο ΔΝΤ και την τρόικα. Τότε δεν μπορούσαμε άραγε να αναζητήσουμε άλλους δρόμους στήριξης και ίσως δανεισμού από ένα ισχυρό συμπαίκτη που βρέθηκε τώρα ή μήπως απόφαση της τριπλής επιτήρησης ήταν ειλημμένη και δεν έγινε καν προσπάθεια αναζήτησης άλλων δρόμων;

ΤΟ ΠΕΙΡΑΜΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΚΑΙ Ο ΕΝΑΣ ΧΡΟΝΟΣ ΠΑΣΟΚ

2010-10-05T15:55:00.000+03:00

Ενας χρόνος πέρασε από τις βουλευτικές εκλογές της 4ης Οκτωβρίου 2009. Ενας χρόνος με κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ στην εξουσία συμπληρώθηκε χθες και ακόμη και οι πιο αισιόδοξοι διαψεύστηκαν για αυτή την κυβέρνηση, που αποδείχθηκε κατώτερη των περιστάσεων και πιο αντιλαϊκή του αναμενόμενου.
Αυτή η σοσιαλιστική κυβέρνηση εφήρμοσε και εφαρμόζει τη σκληρότερη μονεταριστική πολιτική, την οποία δεν αναμέναμε ούτε από σκληρές δεξιές κυβερνήσεις. Από το «υπάρχουν λεφτά» της προεκλογικής περιόδου φθάσαμε στην επιτήρηση της τρόικας και στις περικοπές μισθών και επιδομάτων από τους χαμηλόμισθους και τους συνταξιούχους από τη μία πλευρά και με τα μεγάλα ψάρια να συνεχίζουν να κάνουν πάρτι στην πλάτη των υπολοίπων ανενόχλητοι από την άλλη πλευρά.
Από το δεν υπάρχει θέμα προσφυγής στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο των πρώτων ημερών της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ φθάσαμε στην για πρώτη φορά εφαρμοζόμενη τριπλή επιτήρηση του ΔΝΤ, τη Ευρωπαϊκής Ενωσης και του Κεντρικής Ευρωπαϊκής Τράπεζας. Μια επιτήρηση και ένας μηχανισμός στήριξης που πέραν του ότι είναι στα περισσότερα σημεία του αντιλαϊκός και επαχθής για τα χαμηλά στρώματα, εφαρμόζεται για πρώτη φορά παγκοσμίως. Το που θα καταλήξει αυτή η ιστορία είναι άγνωστο και καθώς φαίνεται όλο και επιβεβαιώνεται αυτό που λένε πολλοί ότι η Ελλάδα μετέχει σε ένα πείραμα, το πείραμα της τριπλής επιτήρησης που εφαρμόζεται για πρώτη φορά παγκοσμίως και που μόνο σε βάρος του λαού και των συμφερόντων του λειτουργεί.
Ο ένας χρόνος ΠΑΣΟΚ στην εξουσία αναμέναμε να είναι τελείως διαφορετικός. Ο ένας χρόνος ΠΑΣΟΚ στην εξουσία δεν έχει καταφέρει επί της ουσίας τίποτα το φοβερό, μέχρι και το δημόσιο χρέος αυξήθηκε σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία.
Ο ένας χρόνος ΠΑΣΟΚ στην εξουσία και το περίφημο μνημόνιο της τριπλής επιτήρησης, έθεσε την εθνική κυριαρχία της χώρας υπό επιτήρηση και εξαπέλυσε σφοδρή επίθεση κατά των λαϊκών στρωμάτων. Γκρέμισε όνειρα, φιλοδοξίες και ζωές και έφερε πολύ κόσμο στα πρόθυρα της απόγνωσης. Αυτός είναι ο ένας χρόνος της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία…

ΝΑ ΤΙ ΓΥΡΕΥΕΙ ΤΟ ΙΣΡΑΗΛ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ...

2010-09-26T19:57:00.000+03:00

Περίεργες συναντήσεις της ελληνικής διπλωματίας έχουν γίνει τον τελευταίο καιρό. Ο πρωθυπουργός του Ισραήλ Μπένζαμιν Νετανιάχου έρχεται ξαφνικά στην Ελλάδα , ενώ νωρίτερα ο Ελληνας πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου είχε συναντηθεί στο Τελ Αβιβ με τον Ισραηλινό πρόεδρο Γιτζακ Ράμπιν και προσφάτως συνάντησε στη Νέα Υόρκη τον πρόεδρο του Ιράν Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ. Πράγματι περίεργες είναι αυτές οι δύο συναντήσεις και εδώ τίθεται το ερώτημα εάν έχουν κάποια σχέση μεταξύ τους.
Μετά την τελευταία συνάντηση του Γιώργου Παπανδρέου με τον Ιρανό πρόεδρο ο γράφων θυμήθηκε ένα πρόσφατο άρθρο που δημοσιεύτηκε στις αρχές του περασμένου Αυγούστου στο περιοδικό «Επίκαιρα». Το υπογράφει ο εξαιρετικός αναλυτής ανάλογων θεμάτων Δημήτρης Κωνσταντόπουλος και εξηγεί απολύτως τι γυρεύει τα τελευταία χρόνια το Ισραήλ στην Ελλάδα (δεν είναι μόνο η συνάντηση των δύο πρωθυπουργών, αλλά και οι ασκήσεις που επιτρέπεται να κάνει η ισραηλινή αεροπορία στο Αιγαίο που αποτελεί κληρονομιά της κυβέρνησης Καραμανλή) και εξηγεί και όλες αυτές τις περίεργες συναντήσεις της ελληνικής διπλωματίας.
Αυτό λοιπόν, που ζητάει το Ισραήλ από την Ελλάδα, αλλά και τη Βουλγαρία σύμφωνα με την ανάλυση του Δημήτρη Κωνσταντόπουλου, είναι αεροδιάδρομο για να περάσει η αεροπορία του και να βομβαρδίσει το Ιράν στον μελλοντικό πόλεμο που πρόκειται να κηρύξει το Ισραήλ εναντίον του. Τον πόλεμο αυτό δεν σχεδιάζουν να τον κάνουν οι ταλαιπωρημένες οικονομικά και ψυχολογικά, αλλά και ηττημένες ΗΠΑ από τον πόλεμο στο Αφγανιστάν και το Ιράκ, αλλά το Ισραήλ με τη βοήθεια των ΗΠΑ και των δυτικών συμμάχων του.
Η Ελλάδα λοιπόν και η Βουλγαρία θα μπορούσαν να αποτελέσουν δίοδο για τα ισραηλινά αεροπλάνα που στη συνέχεια μέσω της Γεωργίας που εδώ και χρόνια είναι προτεκτοράτο του Ισραήλ, επιτυγχάνεται προσέγγιση στο Ιράν, με το οποίο έκανε μεσολαβητική προσπάθεια ο Ελληνας πρωθυπουργός στη Νέα Υόρκη.
Το αν θα γίνει αυτός ο πόλεμος είναι ακόμη άγνωστο. Το ότι επιδιώκεται είναι εμφανές. Η Ελλάδα το σχέση έχει με όλα αυτά και γιατί εμπλέκεται είναι το δικό μας ερώτημα…

Η ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΕΝΗΣ ΦΩΚΑ

2010-09-23T18:38:00.000+03:00

Είναι μία από τις σύγχρονες ηρωίδες του ελληνισμού, μια από τις γυναίκες που επέμεναν να φυλάττουν Θερμοπύλες. Είναι η Ελένη Φωκά, η δασκάλα του ελληνισμού, η οποία επέμενε να μην φεύγει από τα κατεχόμενα εδάφη της Κύπρου για να τον κρατά ζωντανό διδάσκοντας τη γλώσσα.
Η εκπομπή «Αθέατος Κόσμος» του Κώστα Χαρδαβέλλα που για μία ακόμη φορά ασχολήθηκε με το θέμα της Κύπρου, το βράδυ της Τρίτης φιλοξένησε την Ελένη Φωκά σε ένα οδοιπορικό στη Μεγαλόνησο, την ελεύθερη και την κατεχόμενη, ανασύροντας μνήμες και θέματα που αφορούν στην Κύπρο και την προδοσία του ελληνισμού εκεί, θέματα, στα οποία η στήλη έχει πολλές φορές αναφερθεί στο παρελθόν. Μιλώντας στην εκπομπή η ίδια η Ελένη Φωκά που από το 1974 όταν έγινε η εισβολή αρνιόταν να φύγει από το χωριό της, την Αγία Τριάδα στο κατεχόμενο Ριζοκάρπασο, είπε ότι το 1997 έφυγε από τα Κατεχόμενα για λόγους υγείας, για να εισαχθεί σε νοσοκομείο της Λευκωσίας. Όταν έγινε καλά και θέλησε να γυρίσει στο χωριό της στα κατεχόμενα, οι κατοχικές δυνάμεις δεν της το επέτρεψαν και ακόμη και σήμερα δεν μπορεί να επιστρέψει στο σπίτι της.
Όλα αυτά ήταν λίγο πολύ γνωστά, όπως γνωστός είναι και ο αγώνας και η δικαίωση της Ελένης Φωκά στο ευρωπαϊκό δικαστήριο ανθρωπίνων δικαιωμάτων το οποίο καταδίκασε την Τουρκία. Εκείνο που δεν ήταν γνωστό, είναι κάτι που η ίδια η Ελένη Φωκά είπε στην εκπομπή και αυτό είναι πως όλα αυτά έγιναν με την ανοχή της κυπριακής κυβέρνησης, η οποία δέχθηκε -εν αγνοία της ίδιας της κυρίας Φωκά- να την ανταλλάξει και να μην επιστρέψει ποτέ στα κατεχόμενα όταν χρειάστηκε να περάσει στις ελεύθερες περιοχές για να νοσηλευθεί. Από τότε η Ελένη Φωκά δεν γύρισε ποτέ στο σπίτι της για να συνεχίσει να φυλά τις Θερμοπύλες και να κρατά ζωντανό τον ελληνισμό. Για όσους δεν κατάλαβαν, η Ελένη Φωκά προδόθηκε από την ίδια την κυβέρνηση της Κύπρου…

"Η ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΩΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ"

2010-09-22T15:54:00.000+03:00

Το βασικό θέμα των εργασιών της γενικής συνέλευσης του ΟΗΕ αυτές τις ημέρες στη Νέα Υόρκη ήταν η ανάπτυξη. Σε αυτή αναφέρθηκαν όλοι οι ηγέτες από το βήμα της γενικής συνέλευσης και γύρω από αυτή σε συνδυασμό με την οικονομική κρίση, περιστράφηκαν οι εργασίες της ΓΣ του ΟΗΕ.
Ακούστηκαν πολλές απόψεις περί της ανάπτυξης και του πως αυτή διαγράφεται στο μέλλον. Ολοι μίλησαν για τις προοπτικές και τις ευκαιρίες που προσφέρει και όλοι αναφέρθηκαν το πως θα μπορέσουν οι οικονομίες να βγουν από την κρίση μέσω της ανάπτυξης, κάτι που, βεβαίως ισχύει και για την ελληνική οικονομία για την οποία άπαντες -ειδικοί και μη- υποστηρίζουν πως ο μόνος τρόπος εξόδου από την ύφεση είναι η ανάπτυξη.
Προσφάτως ο υπογράφων διάβασε το βιβλίο του βραβευμένου με νόμπελ Ινδού οικονομολόγου Αμάρτια Σεν που έχει τον τίτλο «Η ανάπτυξη ως ελευθερία». Σε αυτό το βιβλίο και μετά από έρευνες σε κράτη του τρίτου κόσμου, ο διάσημος οικονομολόγος καταλήγει σε ένα συμπέρασμα ορίζοντας τη λέξη ανάπτυξη. Γράφει λοιπόν, πως η ανάπτυξη είναι η διαδικασία επέκτασης των ουσιωδών ελευθεριών του ανθρώπου και όλα τα υπόλοιπα, όπως η αύξηση του ΑΕΠ ή η αύξηση του προσωπικού εισοδήματος, είναι μέσα που οδηγούν στην ανάπτυξη και όχι η ίδια η ανάπτυξη. Σε αυτό το πολύ ενδιαφέρον βιβλίο του Αμάρτια Σεν, αναφέρεται επίσης ότι η φτώχεια είναι πέραν της απώλειας του προσωπικού εισοδήματος, απώλεια ευκαιριών στη ζωή και την ανάπτυξη, δηλαδή στην ίδια την ελευθερία του ανθρώπου.
Υπό αυτή την έννοια η ανάπτυξη είναι το βασικό συστατικό της ελευθερίας, είναι η ίδια η ελευθερία, η ίδια η ζωή. Για το αν όλοι οι ηγέτες που πήραν το λόγο στη γενική συνέλευση του ΟΗΕ το έχουν αντιληφθεί αυτό ή αν βάζουν την ανάπτυξη σε αυτή τη βάση, αμφιβάλλουμε. Το σίγουρο είναι πως ανάπτυξη δίχως ελευθερία, όπως πολύ ορθά πραγματεύεται ο Αμάρτια Σεν, δεν μπορεί να υπάρξει.

ΜΥΘΟΣ Η ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΔΙΑΚΙΝΗΣΗ ΕΝΤΟΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

2010-09-21T17:23:00.001+03:00

Ουρές χιλιομέτρων, ταλαιπωρία ανύποπτων πολιτών που δεν φέρουν και καμία ευθύνη για τις εξελίξεις και τις κυβερνητικές αποφάσεις. Κάποιοι, εν προκειμένω οι οδηγοί φορτηγών και βυτιοφόρων αποφάσισαν να κλείσουν τους δρόμους και να ταλαιπωρήσουν τον κόσμο, κάνοντας εφιαλτικό το σαββατοκύριακο όσων επεχείρησαν να το περάσουν εκτός του κλινόν άστεως.
Τα αιτήματα τους μπορεί να είναι δίκαια και ο αγώνας τους ομοίως, αλλά η κοινωνία δεν μπορεί να αναγνωρίσει το δίκαιο των αιτημάτων τους, αφού πρώτα η ίδια πλήττεται από τον αγώνα αυτό. Όλα αυτά συνέβησαν στους ελληνικούς κατ΄ ευφημισμό εθνικούς δρόμους, που στην πλειοψηφία τους είναι κακοί και επικίνδυνοι για τους οδηγούς και την ασφάλεια των πολιτών.
Η κατασκευή των νέων δρόμων δεν προχωρά λόγω καθυστερήσεων που προκαλούνται και από προσφυγές, αλλά σε αντίθεση με αυτό τα διόδια αυξάνονται και πληθύνονται. Και οι σταθμοί διοδίων, αλλά και η τιμή του κομίστρου. Οι εθνικοί δρόμοι δεν είναι επί της ουσίας εθνικοί, αλλά ιδιωτικοί, αφού το κράτος αδυνατώντας να τους επισκευάσει και να κατασκευάσει νέους τους εκχωρεί εταιρείες υπογράφοντας συμβάσεις και αδιαφορώντας για το κοινωνικό σύνολο.
Το Συμβούλιο της Επικρατείας λεει ότι αν είχαν γίνει από πλευράς του κράτους σωστές μελέτες εξ αρχής, τον κρατικό προϋπολογισμό θα τον επιβάρυναν όλα αυτά μόνο κατά 33%, ενώ σήμερα τον επιβαρύνουν κατά 100%. Το κόστος αυτό μετακυλείεται στους πολίτες που τελικώς και περισσότερα πληρώνουν, αλλά και στον προορισμό τους δεν μπορούν να φθάσουν έγκαιρα και με ασφάλεια.
Ακόμη και το κλείσιμο των δρόμων από τους οδηγούς φορτηγών μόνο ευθύνη των πολιτών δεν είναι και όμως. Αυτοί πληρώνουν, αυτοί ταλαιπωρούνται και η κραυγή τους είναι δυνατή και γεμάτη αγωνία.
Εως πότε θα ταλαιπωρούνται, έως πότε θα πληρώνουν, έως πότε θα αφήνουν το αίμα τους στην άσφαλτο; Εως πότε το κράτος θα παραμένει απαθές και θα κάνει μόνο διαπιστώσεις και έως πότε δεν θα υπερασπίζεται το απλό, αλλά και θεμελιώδες δικαίωμα της ελεύθερης διακίνησης των πολιτών, το οποίο ισχύει για τα όρια της ευρωπαϊκής ένωσης, αλλά όχι για τα όρια της Ελλάδας…

ΠΟΛΙΣΤΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΚΑΙ ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ

2010-09-20T19:00:00.000+03:00

Υπάρχουν δύο θέματα που ενδεχομένως και να συνδέονται μεταξύ τους, τα οποία ξεχωρίζουν όλων των υπολοίπων ειδήσεων. Μιλάμε για δύο θέματα που προκαλούν ενδιαφέρον και που όπως πολλές φορές έχουμε γράψει άπτονται της πολιτιστικής κρίσης την οποία διέρχεται η χώρα και η οποία είναι πολύ πιο σοβαρή από την οικονομική κρίση.
Το ένα θέμα είναι η διαπίστωση της ύπατης αρμοστείας του ΟΗΕ για αύξηση των ρατσιστικών κρουσμάτων στην Ελλάδα και η έκφραση της έντονης ανησυχίας της. Οσο και αν η γνώμη μας για τον ΟΗΕ και το ρόλο του στη διεθνή σκηνή είναι η χειρότερη λόγω του ότι σιωπά σε όλους τους τελευταίους πολέμους και επί της ουσίας επιτρέπει τα εγκλήματα που γίνονται σε αυτούς, μια τέτοια διαπίστωση δεν μπορεί παρά να προκαλεί ανησυχία.
Το χειρότερο όλων, όμως, είναι ότι αυτή η διαπίστωση του ΟΗΕ είναι και αληθινή και δείχνει τη λάθος πορεία που έχουν πάρει μια μερίδα πολιτών. Μια λάθος πορεία που οδηγεί στην έκφραση ρατσιστικής βίας, η οποία έχει την εξήγησή της στα ολοένα και αυξανόμένα κοινωνικά και οικονομικά προβλήματα.
Εδώ λοιπόν, έρχονται και δένουν τα λόγια του Μίκη Θεοδωράκη, του τελευταίου εν ζωή πνευματικού ανθρώπου της χώρας που παρεμβαίνει στα πράγματα. Μιλώντας προχθές βράδυ στην εκδήλωση για τα εγκαίνια της 9ης Συνόδου του Ευρωπαϊκού Πολιτικού Κοινοβουλίου, ο Μίκης ήταν λάβρος κατά των παγκόσμιων οικονομικών κέντρων, των «δόλιων δυνάμεων του χάους», όπως τις αποκάλεσε και που όπως είπε, «στηρίζονται στη δημιουργία ενός διευθυντηρίου με τέσσερα πέντε διεθνή κέντρα εξουσίας που έχουν επίκεντρο τις ΗΠΑ (σ.σ. όπως και ο ΟΗΕ)».
Τα διευθυντήρια αυτά σύμφωνα και με τον Μίκη, έχουν προκαλέσει πολιτιστική κρίση δια της στρατιωτικής και οικονομικής καταστολής, με μόνο στόχο τη ριζική αλλοίωση του παγκόσμιου χάρτη. Τους παρομοίωσε δε όλους αυτούς με τον Αδόλφο Χίτλερ, εκ των πρυτάνεων του ρατσισμού και είναι προφανές ότι το διευθυντήριο αυτό έχει αγγίξει και την ελληνική κοινωνία.

Ο ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ, Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΣΟΥΜΕΛΑ ΚΑΙ Η ΧΑΛΚΗ

2010-08-31T16:15:00.000+03:00

Μακρά η παράδοση, η ιστορία και ο πολιτισμός της Ελλάδας. Βαριά, πολύ βαριά η κληρονομιά που κουβαλά και πανανθρώπινες οι αξίες που έσπειρε σε όλο τον κόσμο εδώ και αιώνες. Ο πολιτιστικός πλούτος της Ελλάδας είναι πολύ μεγάλος, όσο και τα επιτεύγματά της, αυτά που κουβαλά κυρίως από το αρχαίο παρελθόν της.
Αυτό τον πολιτισμό και αυτή την βαριά κληρονομιά δεν την επιβεβαιώνει δυστυχώς η σύγχρονη Ελλάδα. Όχι ότι ανακαλύφθηκε η Αμερική με τη διατύπωση των γραμμών αυτών, αλλά είναι ορισμένα γεγονότα που σε διεγείρουν να τα σχολιάσεις και να δεις και τις προεκτάσεις τους.
Προσφάτως ακούστηκαν ύμνοι και οι εκκλησιαστικές ψαλμωδίες στην ελληνική γλώσσα στην αυθεντική Παναγιά Σουμελά, στην Τραπεζούντα στην καρδιά του Πόντου. Η τουρκική κυβέρνηση έδωσε άδεια για να τελεστεί εκεί λειτουργία ανήμερα του Δεκαπενταύγουστου, κάτι που έγινε μετά από 88 χρόνια.
Ακόμη και για τουριστικούς λόγους αν έγινε, η Τουρκία πέτυχε διάνα με την κίνησή της αυτή -πέραν του ότι έδειξε πως σέβεται τις θρησκευτικές ελευθερίες- καθώς στην Τραπεζούντα συνέρευσαν χιλιάδες προσκυνητών που κατέθεσαν μεταξύ των άλλων και τον οβολό τους.
Αυτές τις ημέρες επαναλειτουργεί κατά κάποιο τρόπο για πρώτη φορά μετά το 1971 η θεολογική σχολή της Χάλκης, η οποία φιλοξενεί έκθεση Ελλήνων εικαστικών καλλιτεχνών. Και αυτό με άδεια της τουρκικής κυβέρνησης και είναι προφανές ότι όλα αυτά εντάσσονται στην προσπάθεια της Τουρκίας να δείξει το ευρωπαϊκό της πρόσωπο, με σεβασμό στις θρησκευτικές ελευθερίες και τα ανθρώπινα δικαιώματα.
Σε αντιδιαστολή με αυτά θα θέλαμε να αναρωτηθούμε εάν κάτι αντίστοιχο με την Τουρκία θα συνέβαινε στην Ελλάδα. Είμαστε σίγουροι πως δεν θα συνέβαινε και παρ’ ότι η χώρα μας ανήκει στην Ευρωπαϊκή Ενωση στην πρωτεύουσά της δεν υπάρχει ακόμη τζαμί και μουσουλμανικό νεκροταφείο για τους χιλιάδες μουσουλμάνους που ζουν σε αυτή και το σύνταγμά της ξεκινά ακόμη με επίκληση στην Αγία Τριάδα, που μάλλον δεν φαίνεται να μπορεί να δώσει λύση στα προβλήματα των πολιτών…

Η ΜΠΑΝΑΝΙΑ ΤΩΝ ΟΛΥΜΠΙΑΚΩΝ ΑΓΩΝΩΝ

2010-08-04T21:35:00.000+03:00

Την προηγούμενη εβδομάδα διεξήχθη στη Βαρκελώνη το ευρωπαϊκό πρωτάθλημα στίβου. Τα αγωνίσματα έγιναν στο Ολυμπιακό Στάδιο της πρωτεύουσας της Καταλονίας, εκεί που το 1992 η Βούλα Πατουλίδου είχε κερδίσει το χρυσό μετάλλιο που άνοιξε την πόρτα στις επόμενες επιτυχίες του ελληνικού στίβου.
Στη Βαρκελώνη βρέθηκαν την προηγούμενη εβδομάδα για να καλύψουν τη σημαντική αυτή διοργάνωση αρκετοί Ελληνες απεσταλμένοι ΜΜΕ, οι οποίοι πέραν όλων των αγωνιστικών θεμάτων, φιλοξένησαν στις ανταποκρίσεις τους και ένα θέμα το οποίο τους εντυπωσίασε και το οποίο δυστυχώς πονάει την Ελλάδα.
Μιλάμε για τη μεταολυμπιακή χρήση και εκμετάλλευση και για το πώς η ισπανική αυτή πόλη έχει καταφέρει λόγω των Ολυμπιακών Αγώνων που διοργάνωσε το 1992 να αλλάξει εικόνα και να κρατά όλα τα θετικά που μπορούν να δώσουν σε μια χώρα και μια πόλη οι Ολυμπιακοί Αγώνες. Η Βαρκελώνη 18 χρόνια μετά είναι άλλη πόλη, πιο όμορφη, σύγχρονη και λειτουργική. Η Βαρκελώνη έχει αξιοποιήσει στο έπακρο τις εγκαταστάσεις της, αθλητικές και μη και έχει καταφέρει να ξαναχτιστεί και να αξιοποιηθεί γύρω από τους πόλους που δημιουργήθηκαν για τους Ολυμπιακούς Αγώνες.
Αντιθέτως, η Αθήνα μόλις έξι χρόνια μετά τους δικούς της Αγώνες είναι χειρότερη από πριν, πέραν της οικονομικής ζημίας που προκάλεσε η διοργάνωση και η αλόγιστη σπατάλη με την οποία διεξήχθη στην οικονομία της χώρας. Σκάνδαλα, «τρύπες» στον προϋπολογισμό και οικονομική ζημιά, ολυμπιακές εγκαταστάσεις που ρημάζουν, άλλες που αντί να αποδίδονται στους πολίτες που τις πλήρωσαν αποδίδονται σε ιδιώτες, είναι η εικόνα της μεταολυμπιακής Αθήνας.
Ο αγωνιστικός χώρος του κεντρικού σταδίου του συμπλέγματος του ΟΑΚΑ δεν μπορεί να συνέλθει έξι χρόνια μετά τους Αγώνες από την τρύπα που σκάφτηκε για την εντυπωσιακή ομολογουμένως τελετή έναρξης και τη στέγη Καλατράβα (έργο που έγινε με απευθείας ανάθεση), η οποία του κρύβει τον ήλιο. Το περίφημο σύστημα ασφαλείας C4I που η ΔΟΕ και η «Αθήνα 2004» πίεζαν την ελληνική κυβέρνηση να το αγοράσει και αυτή ενέδωσε παρ΄ ότι ήταν άχρηστο, έχει συμπεριληφθεί στο μεγάλο σκάνδαλο της Siemens που εξετάστηκε και από τη βουλή και τελικά εκείνη η εθνική υπερηφάνεια του Αυγούστου του 2004 έχει ξεχαστεί μπρος στη δίνη της περικοπής των εισοδημάτων και των συντάξεων.
Εχει και η Βαρκελώνη έργα του Ισπανού αρχιτέκτονα Σαντιάγο Καλατράβα, αλλά αυτά την έχουν εξωραΐσει και δεν έχουν δημιουργήσει προβλήματα. Εχει και η Ισπανία οικονομικά προβλήματα ως χώρα, αλλά δεν προκλήθηκαν από τους Ολυμπιακούς του 1992 που της άφησαν κέρδος.
Η διαφορά είναι ότι η Ισπανία αντιμετωπίστηκε ως μια μεγάλη χώρα που ανέλαβε μια μεγάλη διοργάνωση και ομοίως έτσι αντιμετώπισε και η ίδια τους Αγώνες. Η Ελλάδα από την άλλη πλευρά αντιμετωπίστηκε ως μια μπανανία, ως μια τρικοσμομική χώρα που βρήκαν οι πολυεθνικές (η ΔΟΕ, οι συνεταίροί της και οι χορηγοί της) θύματα να πουλήσουν την πραμάτειά τους, όπως προσφάτως έκανε η FIFA στη Νότιο Αφρική, η οποία μπαίνει σε μια πολύ μεγάλη περιπέτεια από τη διεξαγωγή του παγκοσμίου κυπέλλου, ενώ ο Μπλάτερ και η παρέα του απεκόμισαν τεράστια κέρδη.
Το ότι το αεροδρόμιο «Ελευθέριος Βενιζέλος», η γέφυρα Ρίου-Αντιρρίου, η Αττική Οδός και άλλα μεγάλα έργα έγιναν λόγω των Ολυμπιακών είναι περισσότερο ο αστικός μύθος αυτών των Αγώνων παρά η πραγματικότητα. Ακόμη, όμως, και αν είναι πραγματικότητα, δείχνει πως και η ίδια η Ελλάδα αντιμετώπισε τους Ολυμπιακούς Αγώνες ως τριτοκοσμική χώρα που περίμενε μια μεγάλη αθλητική διοργάνωση για να φτιάξει έργα και υποδομές αναγκαία για την καθημερινή ζωή των κατοίκων της, χωρίς κανέναν σχέδιο, όραμα και προοπτική.
Εξι χρόνια μετά, περιμένουμε να ζητήσει κάποιος συγνώμη για το κακό που έκανε στη χώρα. Εξι χρόνια μετά οι φύλακες έχουν γνώση και πολλές υποθέσεις μόλις άνοιξαν δικαστικά…

ΠΕΔΙΟ ΔΟΚΙΜΩΝ ΤΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ

2010-08-02T22:36:00.000+03:00

Τα ερωτήματα έχουν τεθεί κατά κόρον και από πολλές πλευρές. Δεν είναι και τόσο εύκολο να απαντηθούν, αλλά αξίζει τον κόπο να διερευνηθούν.
Ερωτήματα όπως «έχει τόσο μεγάλη σημασία η προεδρική καρέκλα της Super League και διεξάγονται συνεχή ντέρμπι και εκλογικές αναμετρήσεις για την κατάληψή της», αλλά και «σε τι προσβλέπει η επιλογή του Νίκου Κωνσταντόπουλου από την οικογένεια Βαρδινογιάννη για την προεδρία της ΠΑΕ Παναθηναϊκός» βρίσκονται στα χείλη όλων των Ελλήνων; Εχουν αυτά τα δύο καμία σχέση μεταξύ τους θα προσθέταμε εμείς και ακόμη σε τι προσβλέπουν όλα αυτά στις μελλοντικές εξελίξεις στο χώρο του επαγγελματικού ποδοσφαίρου -κυρίως σε επιχειρηματικό επίπεδο- και στο νέο τοπίο που διαμορφώνεται;
Το μόνο σίγουρο είναι ότι στο ελληνικό επαγγελματικό ποδόσφαιρο αρχίζει να διαμορφώνεται ένα εντελώς νέο σκηνικό. Ένα σκηνικό που δεν μπορεί να είναι άσχετο και με την έλευση του ΔΝΤ στην Ελλάδα και τις πιέσεις που ασκεί για επιπλέον ιδιωτικοποιήσεις δημοσίων φορέων. Μέσα σε αυτό το σκηνικό εντάσσεται και ο ΟΠΑΠ και το 36% του Οργανισμού που έχει απομείνει στο ελληνικό δημόσιο. Ενας ΟΠΑΠ που συνεχίζει τη στρατηγική συνεργασία και τις απευθείας αναθέσεις με την Ιντραλότ του Σωκράτη Κόκκαλη, αλλά που μελετά και το ενδεχόμενο απελευθέρωσης του στοιχήματος, κάτι που θα βάλει στο παιχνίδι και άλλους μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλου της χώρας.
Τα κομμάτια του παζλ είναι πολλά και σιγά, σιγά παίρνουν τη θέση τους στο συνολικό ψηφιδωτό που είναι υπό διαμόρφωση. Η ξαφνική εμφάνιση του δικηγόρου Θανάση Κανελλόπουλου στη διεκδίκηση της προεδρίας της Super League και η… περίεργη συμμαχία που τον στηρίζει προκαλούν εντύπωση. Ο τέως πρόεδρος του Παναθηναϊκού Νικόλας Πατέρας έχει συμμαχήσει με τον Ολυμπιακό εναντίον του Παναθηναϊκού και συνεπικουρούμενοι από τον Αχιλλέα Μπέο στηρίζουν την υποψηφιότητα του κ. Κανελλόπουλου, αδερφού του αντιεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Αναστάσιου Κανελλόπουλου που έχει την ευθύνη της έρευνας για τα ύποπτα του στοιχήματος -σύμφωνα με την UEFA- ματς στην Ελλάδα, στα οποία εμπλέκεται ο Ολυμπιακός Βόλου του οποίου ο Θανάσης Κανελλόπουλος είναι αντιπρόεδρος!
Απέναντι σε αυτή τη συμμαχία βρίσκεται ο Παναθηναϊκός του Γιάννη Βαρδινογιάννη που επέλεξε για την προεδρία τον Νίκο Κωνσταντόπουλο. Ενας εκ των βασικών εκπροσώπων της ανανεωτικής αριστεράς στην προεδρία ίσως της πιο αστικής ομάδας της χώρας! Δικηγόρος πρώτης κλάσης ο κ. Κωνσταντόπουλος, με σημαντικές προσβάσεις και αυτός στα υψηλά κλιμάκια της δικαιοσύνης.
Είναι η πρόθεση της ιδιοκτήτριας οικογένειας του Παναθηναϊκού για πραγματική εξυγίανση στο χώρο του ποδοσφαίρου ή κάτι άλλο πιο πέρα απ’ αυτό; Είναι η αντίθεση στην απαξίωση του προϊόντος και το «όχι» στο θησαύρισμα στην πλάτη των φιλάθλων και των παικτών του στοιχήματος»;
Είναι σίγουρα κάτι καινούργιο που έρχεται. Οι διεργασίες που βρίσκονται σε εξέλιξη, που δεν είναι άσχετες και με την κατάρρευση του μεταπολιτευτικού μοντέλου διακυβέρνησης της χώρας και ίσως ένα μήνυμα προς το πολιτικό κατεστημένο. Ισως ακόμη και επιχειρηματικές διαμάχες με τον αθλητισμό και το ποδόσφαιρο να επιλέγονται για μία ακόμη φορά ως πεδίο δοκιμών!

Ο "ΜΕΓΑΛΟΣ" ΕΛΛΗΝΑΣ ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ

2010-07-29T08:58:00.000+03:00

Ενας «μεγάλος» Ελληνας, εκ των τελευταίων εν ζωή πνευματικών ανθρώπων και ο μόνος που εξακολουθεί να παρεμβαίνει και να μιλά γίνεται σήμερα 85 ετών. Ο λόγος για τον Μίκη Θεοδωράκη, τον «μεγάλο» κυριολεκτικά και μεταφορικά Ελληνα, το αντιπροσωπευτικότερο εν ζωή δείγμα του οικουμενικού Ελληνισμού.
Σαν σήμερα πριν από 85 χρόνια, στις 29 Ιουλίου 1925, γεννήθηκε μία από τις μεγαλύτερες μορφές και ιδιοφυΐες της τέχνης, μία από τις μεγαλύτερες μορφές της νεοελληνικής ιστορίας, ο Μίκης Θεοδωράκης, ο οποίος παρ’ ότι κρητικής καταγωγής είδε το πρώτο φως του κόσμου στη Χίο και από εκεί κατάφερε να φτερουγίσει σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του κόσμου και να γίνει γνωστός με το συνθετικό του έργο.
Ο Μίκης, όμως, δεν είναι μόνο συνθέτης. Είναι πολιτικός (διετέλεσε υπουργός και βουλευτής), είναι συγγραφέας και πνευματικός άνθρωπος. Ο Μίκης ξέφυγε από τα όρια της μουσικής με το λόγο και το όραμά του και διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην πολιτική ζωή της χώρας.
Ο Μίκης που ήταν αντιστασιακός, που αντιστάθηκε, φυλακίστηκε και εξορίστηκε επί χούντας, κάνοντας αγώνα κατά της δικτατορίας στην Ελλάδα και όχι στο εξωτερικό. Ο Μίκης που με τα τραγούδια του ενέπνευσε τον αντιδικτατορικό αγώνα, ο Μίκης των Λαμπράκηδων. Ο Μίκης που όταν στη διάρκεια της χούντας πολλοί πανεπιστημιακοί δάσκαλοι, ακαδημαϊκοί, πολιτικοί, μουσικοί και δημοσιογράφοι όχι μόνο λούφαζαν, αλλά υμνούσαν το καθεστώτος, αυτός πέρασε από τις σκληρές φυλακές του, από την οδό Μπουμπουλίνας, από τον Ωρωπό, πέρασε από κατ΄ οίκον περιορισμό, αφού προηγουμένως και κατά τη μετεμφυλιακή περίοδο είχε γνωρίσει και τόπους εξορίας όπως η Ικαρία και η Μακρόνησος.
Ο Μίκης είναι σήμερα στα 85 του χρόνια ίσως το μεγαλύτερο κεφάλαιο της χώρας ως φυσική παρουσία και πνευματικός άνθρωπος. Ο Μίκης είναι ίσως ο «μεγαλύτερος» εν ζωή Ελληνας, είναι ο άνθρωπος που η Ελλάδα έχει ανάγκη όσο τίποτε άλλο αυτές τις κρίσιμες για το έθνος στιγμές.

"ΑΠΟΘΗΚΕΣ ΨΥΧΩΝ ΚΑΙ ΣΩΜΑΤΩΝ"

2010-07-25T14:50:00.000+03:00

Τις τελευταίες ημέρες έγιναν ορισμένες συγκλονιστικές καταγγελίες από πρώην κρατούμενους, ασθενείς, δικηγόρους και γιατρούς για τις συνθήκες που επικρατούν στο νοσοκομείο του Κορυδαλλού «Άγιος Παύλος» αλλά και το κλίμα και τις συνθήκες που επικρατούν στις φυλακές όλης της χώρας. Πρόκειται για μια συνέντευξη Τύπου που έδωσαν όλοι αυτοί που συγκροτούν την «πρωτοβουλία για τα δικαιώματα των κρατουμένων» και η οποία παρ’ ότι περιείχε συγκλονιστικές καταγγελίες παρέπεσε ολίγο της ηλεκτρονικής ειδησεογραφίας και ξέφυγε του συνόλου των γραφίδων…
Οι λεπτομέρειες και οι καταγγελίες όλων ήταν συγκλονιστικές. «Αποθήκες ψυχών και σωμάτων», χαρακτήρισαν και το νοσοκομείο και το σύνολο των σωφρονιστικών καταστημάτων της χώρας. Οι μαρτυρίες των ανθρώπων που έζησαν μέσα στον «Αγιο Παύλο» αλλά και το ψυχιατρικό νοσοκομείο των φυλακών προκαλούν ντροπή.
Οροθετικοί, πάσχοντες από φυματίωση, ασθενείς με καρδιακά προβλήματα και άλλοι με ακρωτηριασμένα μέλη στοιβάζονται στις φυλακές, στις «αποθήκες ψυχών και σωμάτων» και ζουν, επιβιώνουν πιο σωστά, σε συνθήκες που καταπατούν κάθε ανθρώπινο δικαίωμα.
«Τα φάρμακα αρκούν για 15 μέρες το μήνα», είπε ένας οροθετικός. Ένα άλλο μέλος της πρωτοβουλίας είπε ότι στον ίδιο θάλαμο κρατούνται φυματικοί, νεφροπαθείς, καρκινοπαθείς, ακρωτηριασμένοι και σε κάθε θάλαμο αντιστοιχεί ένα καρότσι ώστε να μπορούν να πάνε τουαλέτα οι ακρωτηριασμένοι…
Αυτά είναι λίγα από τα όσα καταγγέλθηκαν και δεν θα θέλαμε να πιστέψουμε ότι είναι αλήθεια. Δυστυχώς, όμως, είναι και προσβάλλουν τον πολιτισμό μας. Δεν ξέρουμε αν θα σταματήσουν, αν θ΄ αλλάξει η κατάσταση αυτή. Ειλικρινά δεν ξέρουμε αν το σωφρονιστικό σύστημα θα αρχίσει κάποτε να σωφρονίζει σε συνθήκες αξιοπρέπειας. Εκείνο στο οποίο ελπίζουμε είναι κάποτε αυτό το σύστημα που βάζει φυλακή τους χρήστες και όχι τους εμπόρους ναρκωτικών να φανεί αντάξιο του πολιτισμού και της ιστορίας της Ελλάδας, διότι ο πολιτισμός μια χώρας φαίνεται και από το σωφρονιστικό της σύστημα και δυστυχώς την Ελλάδα δεν την τιμά αυτό το σύστημα…

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΦΙΛΕ ΓΙΩΡΓΟ...

2010-07-22T23:44:00.000+03:00

Αυτή η κουφάλα θάνατος δεν λέει να σταματήσει. Δεν πρόλαβαν να στεγνώσουν τα δάκρυα για τον Σωκράτη και ήρθαν τα νέα για το Γιώργο. Δεν πρόλαβε να στεγνώσει το μελάνι για τη μία απώλεια και ήρθε νέα απώλεια, του Γιώργου Δασκαλόπουλου.
Ο Γιώργος Δασκαλόπουλος «έφυγε», δεν είναι πια στη ζωή. Εμοιαζε σαν ψέμα, αλλά δυστυχώς δεν ήταν... Ο Γιώργος «έφυγε»…
Πονάει πολύ αυτή η απώλεια. Πονάει πάρα πολύ. Ο Γιώργος δεν ήταν απλά συνάδελφος. Ο Γιώργος ήταν φίλος, «αδελφός» και συντοπίτης από τη Ναύπακτο. Ηταν τα βράδια στο λιμάνι, ήταν τα βράδια στην Αθήνα, τα ξενύχτια, τα γλέντια, οι κοινοί αγώνες στο συνδικαλισμό, στο διοικητικό συμβούλιο του ΠΣΑΤ, στην ΕΣΗΕΑ, στις πορείες, στις απεργίες, στις μάχες που δίναμε. Ηταν η κοινή πορεία στη δημοσιογραφία και τη ζωή.
Ο Γιώργος έφυγε νέος. Ηταν μόλις 45 ετών. Ηταν ένα από ωραιότερα χειρόγραφα της αθλητικής δημοσιογραφίας, ότι και αν έγραφε, από Ολυμπιακό μέχρι τοπικά πρωταθλήματα. Η τελευταία μας κουβέντα έγινε λίγο πριν φύγω για το μουντιάλ, για τη Νότιο Αφρική, στα τέλη Μαΐου. Ηθελε να πάμε μαζί σε μια εκδήλωση, αλλά δεν προλάβαμε λόγω φόρτου εργασίας…
«Αφήσε το να πάμε μετά το μουντιάλ», του είχα πει τότε και εκείνος συμφώνησε. Και τελικά δεν πήγαμε ποτέ, και δεν το ξαναείδα, και δεν θα τον ξαναδώ.
Ο Γιώργος ήταν από εκείνους του λίγους που με φώναζαν «Ακη», όπως όλοι οι φίλοι από τη Ναύπακτο. Ηταν από εκείνους που βρήκα μπροστά μου στο δρόμο της δημοσιογραφίας πολύ νωρίς, τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του ’90. Παλαιότερος από εμένα στο επάγγελμα, με αντιμετώπιζε πάντα ως ισότιμο και με βοήθησε. Παλαιότερος από εμένα και στο συνδικαλισμό με αντιμετώπιζε και εκεί ως ισότιμο και με βοήθησε πολύ, πάρα πολύ, ειδικά σε κρίσιμες στιγμές ήταν δίπλα μου και με στήριξε.
Γιώργο σ’ ευχαριστώ. Καλό ταξίδι…

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΣΩΚΡΑΤΗ...

2010-07-20T19:14:00.000+03:00

Η εβδομάδα ξεκίνησε βαριά. Πολύ βαριά και πένθιμα. Ότι και αν πεις και ότι και αν γράψεις θα είναι σίγουρα λίγο μπροστά σε αυτό που έγινε. Μπροστά στη στυγνή, στην άνανδρη δολοφονία του συναδέλφου και φίλου Σωκράτη Γκιόλια, μπροστά στο δράμα, το βαρύ πένθος και το ακατανόητο και δίχως καμία λογική συμβάν.
Μαζί με το Σωκράτη που πλέον αναπαύεται στους πρόποδες του Υμμητού, δολοφονήθηκε και η μάχιμη δημοσιογραφία, η «επιθετική» δημοσιογραφία. Μαζί και η αθλητική δημοσιογραφία, διότι ο Σωκράτης ήταν μέχρι και χθες μάχιμος αθλητικός συντάκτης πέραν όλων των άλλων.
Ο Σωκράτης είχε περάσει από το «GOAL». Όταν ο πρώην διευθυντής της εφημερίδας, ο Χάρης Ξύδης, του είχε πει ότι αναζητούσε δημοσιογράφο για το ρεπορτάζ των Ολυμπιακών Αγώνων και του ζήτησε τη γνώμη του, εκείνος του είχε απαντήσει: «Πάρε τον Τριανταφύλλου…» Αυτό το είχε πει ο Σωκράτης χωρίς τότε να γνωριζόμαστε και χωρίς τη σχέση που αναπτύχθηκε στη συνέχεια και ασχέτως που ο Ξύδης είχε ήδη κάνει την επιλογή του. Αυτό είναι κάτι που μένει και που για τον υπογράφοντα είναι το ελάχιστο που μπορεί να γράψει αυτή τη στιγμή για τον Σωκράτη.
Εχθες, 19 Ιουλίου 2010, κόπηκε το νήμα της ζωής του. Κόπηκε το νήμα της ζωής εντός νέου ανθρώπου, του πρώτο Ελληνα δημοσιογράφου που πληρώνει με τη ζωή του. Τα λόγια και τα γραπτά είναι περιττά, αλλά δεν μπορεί κανείς να μην σταθεί στη Σέχτα των Επαναστατών που σύμφωνα με τα όσα έδειξε η βαλλιστική εξέταση είναι πίσω από τη δολοφονία.
Εχουμε γράψει και πάλι για αυτούς τους τύπους ότι είναι πράκτορες, προβοκάτορες και χαφιέδες. Το επαναλαμβάνουμε. Είναι άνθρωποι που θέλουν να προκαλέσουν αναταραχή, ανωμαλία και ότι άλλο στοχεύουν κάθε φορά να προκαλούν οι χαφιέδες, οι πράκτορες και οι προβοκάτορες. Αυτοί που αφαίρεσαν μία ακόμη ανθρώπινη ζωή, που δολοφόνησαν έναν νέο άνθρωπο. Ας ελπίσουμε και ας ευχηθούμε ότι η δολοφονία του Σωκράτη θα είναι η απαρχή της αποκάλυψης των χαφιέδων και των πρακτόρων που ισχυρίζονται ότι είναι επαναστάτες σκοτώνοντας αθώους ανθρώπους…

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ ΙΣΟΒΙΤΗ ΧΡΗΣΤΟ ΣΑΚΑΤΗ

2010-07-18T19:14:00.000+03:00

12 Δεκεμβρίου 2008, ανακοινώνεται η απόφαση του τριμελούς εφετείου κακουργημάτων για τον Χρήστο Σακάτη που είναι ισόβια χωρίς κανένα ελαφρυντικό για τη δολοφονία του Μιχάλη Φιλόπουλου στη συμπλοκή οπαδών Ολυμπιακού και Παναθηναϊκού στη Λαυρίου τον Μάρτιο του 2007. «Αγόρι μου καλύτερα να αυτοκτονήσεις, μην πας φυλακή», ακούγεται η φωνή της μητέρας του την ώρα που γιος της οδηγείται στη φυλακή.
Σήμερα, 19 μήνες από εκείνη την ημέρα ο Χρήστος Σακάτης εκτίει την ποινή των ισοβίων στις φυλακές υψίστης ασφαλείας του Μαλανδρίνου και σε μια συγκλονιστική εξομολόγηση στο «GOAL», ξετυλίγει το κουβάρι της ζωής του που από μικρό παιδί είναι μεταξύ ναρκωτικών, κλοπών και φυλακής και δηλώνει αποφασισμένος να ξεφύγει από τον εφιάλτη και να ζήσει…
«Αν οι δικαστές μου έριχναν έστω και μια μέρα λιγότερη από τα ισόβια και μπορούσα κάποτε να βγω από εδώ μέσα θα ξεκινούσα νέα ζωή», λεει ο 41 ετών σήμερα Χρήστος Σακάτης που μας μίλησε μέσα από τις φυλακές και για μία ακόμη φορά επανέλαβε: «Θέλω να πω στην οικογένεια του Μιχάλη ότι δεν σκότωσα εγώ το γιο τους. Ειλικρινά λυπάμαι για αυτό που έγινε, αλλά δεν είμαι εγώ ο δολοφόνος του γιου τους».
-Πώς είναι η ζωή στη φυλακή;
«(σ.σ. γέλια). Πώς να είναι; Αν και φυλακισμένος δεν έχω παράπονα. Ηρεμα είναι, δεν έχω πρόβλημα με τους συγκρατούμενους μου, δουλεύω ως καντινιέρης, κάνω και γυμναστική γιατί έχω πρόβλημα με το συκώτι μου από τα ναρκωτικά και έχω πολύ χρόνο για να σκέφτομαι»
-Τι σκέφτεσαι;
«Σκέφτομαι τη ζωή μου, σκέφτομαι πως έφθασα εδώ, σκέφτομαι το μέλλον μου».
-Πως το σκέφτεσαι το μέλλον σου, κάνεις όνειρα;
«Να μου έριχναν έστω και μια ημέρα λιγότερη οι δικαστές στο εφετείο… Να με αθώωναν… Θα ξεκινούσα μια νέα ζωή. Θα έφευγα από την Αθήνα και θα πήγαινα στην επαρχία να δουλέψω. Εχει ένας θείος μου μαγαζί και μπορώ να δουλέψω εκεί. Εγω γνωρίσει και μια κοπέλα, είναι αλλιώς, ξέρεις… Να βοηθήσουμε ο ένας τον άλλο, να φύγουμε από εδώ, Θέλω να ξεφύγω από τα ναρκωτικά, θέλω να ζήσω. Εγώ δεν έζησα, η ζωή μου ήταν τα ναρκωτικά.

Χρήστης από 15 ετών

-Εχεις δουλέψει ποτέ στη ζωή σου;
«Όχι ιδιαίτερα, σπάνια έκανα κάτι μικροδουλειές σε συγγενείς στα 13, 14 μου. Μετά δεν με άφησαν τα ναρκωτικά…»
-Πότε έκανες για πρώτη φορά χρήση;
«Το 1984, ήμουν 15 ετών. Ξεκίνησα με χάπια και σιρόπια. Ημουν μαθητής γυμνασίου τότε. Το 1987 ξεκίνησα την ηρωίνη και από εκεί και πέρα η ζωή μου είναι φυλακή, αρρώστια και κλεψιά. Αυτή τη ζωή σας λέω ότι θέλω να αλλάξω».
-Είσαι ακόμη εξαρτημένος;
«Πώς να γλιτώσεις από τα ναρκωτικά μετά τόσα χρόνια;»
-Δεν είσαι σε πρόγραμμα απεξάρτησης;
«Οχι, δεν υπάρχει εδώ σ’ αυτές τις φυλακές και δεν προβλέπεται και για τους ισοβίτες, μόνο μέχρι 12 χρόνια προβλέπεται».
-Εχεις μπει και άλλες φορές φυλακή;
«Ναι, πολλές. Το 1988 μπήκα για πρώτη φορά σε φυλακή ανηλίκων. Έμπαινα για κλοπές που έκανα για να πάρω τη δόση μου. Σας είπα, η ζωή μου ήταν ναρκωτικά, αρρώστια και φυλακές…»
-Σχολείο τέλειωσες;
«Μόνο το γυμνάσιο έχω βγάλει, δεν πήγα λύκειο, δεν με άφησαν τα ναρκωτικά».
- Σε προγράμματα απεξάρτησης δεν έχεις μπει;
«Ναι, μπήκα. Ξεκίνησα το 1995 στον ΟΑΚΑΝΑ. Παραβίασα, όμως, το πρόγραμμα, μετά μπήκα φυλακή. Όταν βγήκα πήγα ξανά στο πρόγραμμα, αλλά το παραβίαζα συνέχεια. Ημουν υπότροπος αν και είχα μπει σε πρόγραμμα μεθαδόνης. Μετά με συνέλαβαν, καταδικάσθηκα και ήρθα εδώ».

«Τα έριξαν όλα σ’ εμένα…»

Ο Χρήστος Σακάτης ήταν προφυλακισμένος σε όλη τη διάρκεια της δίκης για τη δολοφονία του Μιχάλη Φιλόπουλου. Η απολογία του ενώπιον του τριμελούς εφετείου κακουργημάτων είχε συγκλονίσει. Όταν ο πρόεδρος της έδρας τον είχε ρωτήσει τι ομάδα είναι εκείνος είχε απαντήσει: «Εμένα κύριε πρόεδρε, ομάδα μου είναι η ηρωίνη».
Ο Χρήστος είναι Ολυμπιακός και τον συνέλαβαν ως ύποπτο για τη δολοφονία του οπαδού του Παναθηναϊκού Μιχάλη Φιλόπουλου. Στη συνέχεια καταδικάστηκε ως ο μόνος φυσικούς αυτουργός για τη δολοφονία. Ο ίδιος επιμένει ακόμη και σήμερα ότι δεν σκότωσε, ότι δεν ήταν στη Λαυρίου εκείνη την ημέρα.
- Με το χέρι στην καρδιά, τι συνέβη εκείνη την ημέρα;
«Δεν έχω καμία σχέση, δεν ήμουν στη Λαυρίου. Το έχω πει πολλές φορές και το ξαναλέω, άσχετα αν μπορεί κάποιος να με πιστέψει. Ημουν στο ΟΚΑΝΑ στο πρόγραμμα. Τα έφτιαξε η αστυνομία όπως ήθελε και κατηγόρησαν εμένα. Θέλω να το ξέρουν όλοι αυτό και ειδικά η οικογένεια του Μιχάλη ότι δεν σκότωσα εγώ το γιο τους. Ειλικρινά λυπάμαι για αυτό που έγινε, αλλά δεν είμαι εγώ ο δολοφόνος».
-Και γιατί κατηγορήθηκε εσύ;
«Τα έφτιαξε η αστυνομία όπως ήθελε και έριξε σε εμένα όλες τις κατηγορίες. Επαιξε ρόλο και το ποινικό μου μητρώο. Ημουν γνωστός και τα φόρτωσαν όλα σε εμένα. Στο δικαστήριο το είχε πει ένας οπαδός του Παναθηναϊκού, ο Πανταζής, ότι δεν ήμουν εγώ εκεί, αλλά δεν το πίστεψε κανείς. Περιμένω το εφετείο τώρα (σ.σ. τον Ιούνιο του 2011) και ελπίζω να δικαιωθώ εκεί, διότι δεν έχω κάνει τίποτα, είμαι αθώος. Θέλω να λάμψει η αλήθεια».
- Σε κατηγόρησαν λόγω του ποινικού σου μητρώου;
«Έπαιξε ρόλο αυτό, έπαιξε ρόλο και το ότι κάποτε με είχαν έπιασαν στο Καραϊσκάκη σε ένα ματς με τον ΠΑΟΚ και είχα καταδικαστεί σε επτά μήνες φυλακή. Ημουν μικρός βέβαια τότε, ήταν το παλιό Καραϊσκάκη, αλλά αυτά μένουν. Μετά δεν ξαναπήγα γήπεδο».
Η αγάπη του Χρήστου για το ποδόσφαιρο, όπως και ο ίδιος λεει, είναι μεγάλη παρ’ ότι είχε χρόνια να παει στο γήπεδο. «Στις φυλακές πάντως, είδα όλα τα μεγάλα παιχνίδια του μουντιάλ», μας λέει στο κλείσιμο της κουβέντας με τον πρώτο καταδικασθέντα σε ισόβια κάθειρξη στην Ελλάδα για αθλητική βία. Με έναν άνθρωπο που δεν έζησε ποτέ έως τώρα λόγω ναρκωτικών και που παρά τα ισόβια που κουβαλά στην πλάτη του λέει ότι τώρα θέλει τουλάχιστον να ζήσει.

ΤΑ ΟΠΛΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΜΙΚΗ

2010-07-13T10:40:00.001+03:00

Τι είναι η Ελλάδα του σήμερα; Τι κουβαλάει, τι φέρνει από το παρελθόν μαζί της και ποια τα όπλα της απέναντι στην οικονομική κρίση και κυρίως απέναντι στην κρίση πολιτισμού που υπάρχει; Πως μπορεί η χώρα μας να αντεπεξέλθει στις δύσκολη για αυτή περίοδο που ουδείς γνωρίζει πόσο θα διαρκέσει και με ποιες και πόσες απώλειες θα εξέλθει αυτής;
Την απάντηση σε όλα αυτά τα πραγματικά και όχι μεταφυσικά ερωτήματα, την έδωσε πριν μερικές ημέρες ο Μίκης Θεοδωράκης μιλώντας στα μέλη της ορχήστρας που φέρει το όνομά του. «Τα όπλα μας είναι ο Αισχύλος, ο Ευριπίδης, ο Παλαμάς και ο Ρίτσος», είπε ο «μεγάλος» Ελληνας Μίκης Θεοδωράκης και για να προλάβουμε όσους θα αναρωτηθούν ότι ξέχασε τον Ελύτη, λέμε ότι δεν τον ξέχασε… Πως θα ήταν ποτέ δυνατόν να ξεχάσει ο Μίκης τον τεράστιο αυτό ποιητή, αφού η μελοποίηση των ποιημάτων του από τον Θεοδωράκη συνέβαλλε τα μέγιστα στο να γίνει γνωστός στα πέρατα του κόσμου.
Αυτή είναι η απάντηση του Μίκη Θεοδωράκη περί των όπλων της χώρας μας. Με αυτά, είπε ο Μίκης, απελευθερωθήκαμε και από τους Γερμανούς το ’40 και όσο και αν φαίνεται περίεργο η κουλτούρα, η παιδεία και το διάβασμα του λαού, κάτι που εμφανώς απουσιάζει σήμερα, βοήθησαν στην εξέγερση κατά των κατακτητών. Βοήθησαν στην απελευθέρωση και εδώ πρέπει να σημειωθεί και να τονιστεί ότι η Ελλάδα απελευθερώθηκε μόνη της από το γερμανικό ζυγό και όχι με τη βοήθεια των συμμάχων, οι οποίοι για μία ακόμη φορά στην ιστορία, έσπευσαν εκ των υστέρων να εφαρμόσουν την πολιτική του διαίρει και βασίλευε και να οδηγήσουν τους Ελληνες στον εμφύλιο σπαραγμό.
Με την απάντηση του Μίκη και με αυτά τα όπλα, τον Αισχύλο, τον Ευριπίδη, τον Παλαμά και τον Ρίτσο, θα εξέλθει η Ελλάδα της κρίσης, όσο και αν φαίνεται περίεργο…

ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ ΑΝΑΛΟΓΗ ΜΕ ΤΗΣ ΧΟΥΝΤΑΣ

2010-07-06T20:35:00.000+03:00

Μέσα στα προβλήματα των ημερών και την αβεβαιότητα των περισσότερων Ελλήνων όχι για το μέλλον, αλλά για την επόμενη ημέρα, ήρθε ένα ρεπορτάζ της κρατικής τηλεόρασης προχθές Κυριακή να δείξει το αδιάφθορο πρόσωπο της ελληνικής πολιτείας και της κυβέρνησης και το πόσο νοιάζεται για τις ελευθερίες των πολιτών. Το ρεπορτάζ έδειχνε ανέμελους πολίτες να κολυμπούν στα νερά του Αργοσαρωνικού στο παραλιακό μέτωπο της Αθήνας κάπου στον Αλιμο στην ελεύθερη πια από τα νυχτερινά κέντρα παραλία.
Πρόκειται για το σημείο όπου τον περασμένο Μάιο γκρεμίστηκε η «Φαντασία» και όπως λέει η κυβέρνηση και μετέφερε η κρατική τηλεόραση, οι παραλίες είναι πια ελεύθερες για τους πολίτες. Σωστό είναι αυτό, αλλά μιλάμε μόνο για τις παραλίες που γκρεμίστηκε η εγκαταλελειμμένη τα τελευταία οκτώ χρόνια «Φαντασία». Τα διπλανά σε αυτή κέντρα λειτουργούν κανονικότατα και φράζουν το δρόμο των πολιτών προς τις παραλίες.
Πρόσφατα, μάλιστα, συνέβη το καταπληκτικό. Σε νυχτερινό κέντρο που έπρεπε να κλείσει κατόπιν απόφασης των υπηρεσιών του αρμόδιου δήμου, επιστρατεύθηκαν τα ΜΑΤ τα οποία εστράφησαν κατά των πολιτών και των ανθρώπων του δήμου που έσπευσαν να ζητήσουν την εφαρμογή της απόφασης και προστάτεψαν τους επιχειρηματίες του κέντρου που τελικά άνοιξε!
Λίγο πιο δίπλα συμβαίνει κάτι πιο εξοργιστικό. Με απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας του 1999 έπρεπε να έχει κλείσει η πίστα καρτ που λειτουργεί στον Αγιο Κοσμά. Κάποιοι έγραψαν το ανώτατο δικαστήριο της χώρας στα παλαιότερα των υποδημάτων τους και 11 χρόνια μετά η πίστα καρτ λειτουργεί κανονικότατα φράζοντας και αυτή μαζί με τα υπόλοιπα νυχτερινά κέντρα, ορισμένα εκ των οποίων ανήκουν και στην εκκλησία (!) φράζοντας το δρόμο των πολιτών προς τις παραλίες.
Κατά τα λοιπά, η προπαγάνδα θέλει τις παραλίες ελεύθερες και τον κόσμο να κάνει ανέμελος το μπάνιο του. Λυπούμεθα, αλλά ούτε επί χούντας δεν συνέβησαν αυτά…

Η ΟΜΟΡΦΗ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ ΤΗΣ ΑΦΡΙΚΗΣ ΕΛΑΒΕ ΤΕΛΟΣ

2010-06-25T13:19:00.000+03:00

Επιστροφή στην Ελλάδα την Πέμπτη 24 Ιουνίου. Μετά από σχεδόν 20 ημέρες τέλειωσε η όμορφη περιπέτεια της Νοτίου Αφρικής, του κράτους και της κοινωνίας των μεγάλων αντιθέσεων. Η εθνική ομάδα γύρισε με ψηλά το κεφάλι και με αξιοπεπή παρουσία και πλέον ετοιμάζεται για τη μετά Ρεχάγκελ εποχή που θα είναι σίγουρα μια εποχή δύσκολη και διαφορετική.
Τελευταίος σταθμός στη Νότιο Αφρική ήταν το Γιοχάνεσμπουργκ ή Ιωαννούπολις επί το ελληνικότερον και όταν βρεθείς στο Γιοχάνεσμπουργκ δεν μπορεί παρά να επισκεφθείς το Σοβέτο. Την πόλη-προάστιο του Γιοχάνεσμπουργκ απ΄ όπου ξεκίνησε η εξέγερση των μαύρων, την πόλη σύμβολο του αγώνα για την ισότητα. την πόλη που δεν είναι πια γκέτο, αλλά σε αυτή ζουν ακόμη άνθρωποι κατώτερου Θεού, μέσα στη φτώχεια και την εξαθλίωση, χωρίς πολλοί από αυτούς να έχουν νερό, ηλεκτρικό και αποχέτευση και χωρίς να ξέρουν, αλλά και να τους νοιάζει, ότι λίγα μέτρα από τα σπίτια τους που υπάρχει το επιβλητικό στάδιο Soccer City γίνεται μουντιάλ...

2010-06-20T20:49:00.000+03:00

Μία από τις τελευταίες ημέρες στο Ντέρμπαν περιελάμβανε σαφάρι και επίσκεψη σε χωριό των Ζουλού. Το Ντέρμπαν και η επαρχία Ζουλού Νατάλ είναι η «χώρα» των Ζουλού, είναι η περιοχή στην οποία υπάρχουν οι περισσότεροι Ζουλού που κάποιοι από αυτούς ζουν ακόμη σε παραδοσιακές καλύβες και οικισμούς, με αρχηγούς και μάγους ή μάγισσες φυλής, περισσότερο για τουριστικούς λόγους και χορεύουν παίρνοντας λεφτά από τους τουρίστες.Η φυλή των Ζουλού είναι η μεγαλύτερη στη Νότιο Αφρική, με πάνω από 10 εκατομμύρια πληθυσμό και σε αυτή ανήκει ακόμη και ο πρόεδρος της χώρας Τζέικομπ Ζούμα, πολυγαμικός (πέντε γυναίκες και 11 παιδιά).
Μια σχεδόν παραδοσιακή φυλή ζει μερικά χιλιόμετρα έξω από το Ντέρμπαν σε μια περιοχή που λέγεται «Χίλιοι λόφοι». Τόσους λόφους έχει η περιοχή, σε έναν από αυτούς ζει μεταξύ μύθου και τουριστικής πραγματικότητας αυτή φυλή, με τον αρχηγό της και τις μάγισσές της. Δίπλα βρίσκεται ένα μαγαζί με παραδοσιακά προϊόντα, κάποια χειροποίητα και πιο δίπλα εστιατόρια με θέα σους χίλιους λόφους, τους οποίους περιδιάβαινε κάποτε ο θρυλικός βασιλιάς Σάκα των Ζουλού.
ΤΟ ΣΑΦΑΡΙ
Περίπου 80 χιλιόμετρα από το Ντέρμπαν, απλώνεται στα πόδια σου η η Αφρική όπως όλοι την είχαμε φανταστεί στα παιδικά μας χρόνια. Με ζούγκλες, σαβάνες, και άγρια θηρία. Πολλά άγρια θηρία, λιοντάρια, ελέφαντες, αντιλόπες, ζαρκάδια, ιπποπόταμους και ρινόκερους όπως μας ενημέρωσε ο Ελληνας ξεναγός μας, αυτά τα δύο τελευταία είναι τα πιο επικίνδυνα για τον άνθρωπο. Περίπου 80 χιλιόμετρα από το Ντέρμπαν υπάρχει ένα πολύ μεγάλο πάρκο σχεδόν με κάθε λογής άγρια ζώα, το «Lion Park», όπως ονομάζεται. Σε αυτό βλέπεις ελέφαντες, ρινόκερους, αντιλόπες, καμηλοπαρδάλεις, αγριογούρουνα, βουβάλους και πολλά άγρια πουλιά, ιπποπόταμουςμέχρι και τα επιβλητικά λιοντάρια που βρίσκονται περιφραγμένα σε άλλο χώρο από τα υπόλοιπα ζώα.

Η ΙΣΤΟΡΙΚΗ 17η ΙΟΥΝΙΟΥ 2010 ΣΤΟ ΜΠΛΟΥΜΦΟΝΤΕΙΝ

2010-06-18T13:09:00.000+03:00

Στο Μπλουμφοντέιν έλαχε να γραφτεί μια από τις πιο ιστορικές σελίδες της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου της Ελλάδας. Στην δικαστική πρωτεύουσα της Νοτίου Αφρικής η Ελλάδα κέρδισε τη Νιγηρία 2-1 και πέτυχε την πρώτη της νίκη σε μουντιάλ. Εκεί στις εσχατιές της αφρικανικής ηπείρου ανταμώθηκαν Ελληνες από όλο τον κόσμο, πανηγύρισαν, έκλαψαν, γλέντησαν ελληνικά. Στους άδειους δρόμους της αφρικανικής πόλης ακουγόταν μόνο ελληνική μουσική το βράδυ του αγώνα με τη Νιγηρία. Η εθνική Ελλάδας δεν είναι μόνο μια ποδοσφαιρική ομάδα, είναι η ίδια η Ελλάδα, η μητέρα πατρίδα που ενώνει τον ελληνισμό όλης της γης και αυτό έκανε και εδώ στις εσχατιές της αφρικανικής ηπείρου. Το ταξίδι συνεχίζεται γιατί αυτό είναι που μετράει. Από Μπλουμφοντέιν Ντέρμπαν ξανά και από εκεί νέο ταξίδι για το Πολοκουάνε και τον αγώνα με την Αργεντινή.

Η ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΞΕΚΙΝΗΣΕ ΕΝ ΜΕΣΩ ΜΟΥΝΤΙΑΛ...

2010-06-14T13:34:00.000+03:00

Οι καταπιεσμένοι μαύροι εξεγέρθηκαν. Σε αυτό το σημείο μπορεί να ειπωθεί ότι έφθασε η αντίδραση των εργαζόμενων στο γήπεδο του Ντέρμπαν που τα ξημερώματα της Δευτέρας συγκρούστηκαν με την αστυνομία στην προσπάθειά τους να φθάσουν στα γραφεία των διοργανωτών (ΦΙΦΑ και οργανωτική επιτροπή)που προηγουμένως τους είχαν δώσει λιγότερα λεφτά από αυτά που προφορικά τους υποσχέθηκαν. Μιλάμε για μαύρη εργασία και μιλάμε για 250 ραντ, περίπου 25 ευρώ, το άτομο. Τόσα τους είχαν υποσχεθεί και όταν ο τέλειωσε ο αγώνας Γερμανίας-Αυστραλίας και πήγαν να πάρουν τα χρήματά τους κάποιοι πήραν λιγότερα, κάποιοι δεν πήραν καθόλου χρήματα και αυτό ήταν η σπίθα που άναψε το φυτίλι της εδώ και δεκαετίες καταπίεσης και διάκρισης, που 16 χρόνια μετά την πτώση του απαρτχάιντ δεν έχει ακόμη κλείσει. Αυτοί που διαμαρτυρήθηκαν με πολύ άγριες διαθέσεις ήταν όλοι τους μαύροι και φτωχοί, όπως φτωχοί είναι οι περισσότεροι μαύροι στη Νότιο Αφρική. Η οργή τους ήταν τέτοια που η αστυνομία έριχνε στο ψαχνό με πλαστικές σφαίρες, φωτοβολίδες κρότου λάμψης και δακρυγόνα για να τους σταματήσει. Οι φωτογραφίες είναι ενδεικτικές,. Η εξέγερση μάλλον ξεκίνησε εν μέσω μουντιάλ...

2010-06-12T19:49:00.000+03:00

Το Πορτ Ελίζαμπεθ ή η Πόλη των Ανέμων είναι ο δεύτερος σταθμός του μουντιάλ πριν την επιστροφή στο Ντέρμπαν. Ηττα για την εθνική στην πρεμιέρα με 2-0 από τη Νότια Κορέα ύστερα από πολύ κακή εμφάνιση στο "Νέλσον Μαντέλα Μπέι", όπως λέγεται το γήπεδο και ο μητροπολιτικός δήμος που έχειπληθυσμό 1,3 εκατομύρια κατοίκους. Το όνομα το πήρε βεβαίως και ο δήκος και το γήπεδο επειδή το Πορτ Ελίζαμπεθ είναι η γενέτειρα του Νέλσον Μαντέλα, αλλά και του διαδόχου του στην προεδρία της χώρας Τάμπο Μπέκι.
Η Ελλάδα δεν ξεκίνησε καλά, αλλά το ταξίδει συνεχίζεται. Ξανά στο πιο κοσμοπολίτικο Ντέρμπαν και από εκεί για τον πραγματικό χειμώνα του Μπλούμφοντέιν,με τη θερμοκρασία να πλησιάζει τους 0 βαθμούς Κελσίου τα βράδια, μιας και η δικαστική πρωτεύουσα της Νοτίου Αφρικής, το Μπλούμφοντέιν βρίσκεται στα 1.400 μέτρα υψόμετρο. Εκεί θα γίνει το παιχνίδι με τη Νιγηρία, η οποία ηττήθηκε από την Αργεντινή 1-0. Ενα παιχνίδι τελικός για την εθνική ομάδα της Ελλάδας που ανάλογα με την έκβασή του θα εξαρτηθεί εάν θα προχωρήσει ή όχι στην επόμενη φάση του μουντιάλ...

2010-06-08T17:51:00.000+03:00

Από τη Νότιο Αφρική και το Ντέρμπαν πλέον, εδώ όπου χτυπά η καρδιά του ποδοσφαίρου και η καρδιά της ποδοσφαιρικής Ελλάδας. Από την Κυριακή 6 Ιουνίου στο λιμάνι του Ινδικού Ωκεανού και μετά Πορτ Ελίζαμπεθ, πάλι Ντέρμπαν, Μπλουμφοντέιν και πάλι Ντέρμπαν, Πολοκουάνε, Γιοχάνεσμουργκ και βλέπουμε. Το ταξίδι συνεχίζεται...
Οι στιγμές είναι ιστορικές. Το αεροπλάνο που μετέφερε την αποστολή της εθνικής βγήκε από τον ελληνικό εναέριο χώρο βράδυ Σαββάτου ξημερώματα Κυριακής 6 Ιουνίου, τον συνόδευσαν οι ευχές του πιλότου και όλων των ελεγκτών εναέριας κυκλοφορίας του ελληνικού εναέριου χώρου. Ξημέρωμα πάνω στην κεντρική αφρική με το φως του ήλιου να χαράζει και να δωρίζει μοναδικές στιγμές. Αφιξη στις 8 (ώρα Ελλάδας) στο αεροδρόμιο του Ντέρμπαν. Ο Ελληνισμός εδώ είναι στο πόδι, ζει και αυτός ιστοπρικές στιγμές. Δεν θα το ξαναζήσουν ούτε τα παιδιά μας αυτό που ζούμε, λένε οπι μεγαλύτεροι Ελληνες ομογενείς.
Η Νότιος Αφρική είναι η πλουσιότερη χώρα της Μαύρης Ηπείρου. Η προετοιμασία για την έναρξη της διοργάνωσης μπαίνει στην τελική της ευθεία και αυτό το δείχνουν πλέον όλα, από την έντονη αστυνομική παρουσία μέχρι και τις αφίσες του μουντιάλ, τις βουβουζέλες που πουλιούνται παντού υπό καθεστώς ημιαπαγόρευσης και τον «Ke nako», δηλαδή η ώρα έφθασε που είναι το σύνθημα αυτού του παγκοσμίου κυπέλλου, που τούτο εδώ έχει χρώμα Αφρικής και μάλιστα της πλέον ιδιαίτερης χώρας της Αφρικής, της χώρας Ουράνιο Τόξο όπως αποκαλείται λόγω της πολύ-πολυτισμικότητάς της στην οποία οι αποστολές των ομάδων μεταξύ των οποίων και η ελληνική φθάνουν σιγά, σιγά συνθέτοντας ένα παζλ που θα ολοκληρωθεί την Παρασκευή το απόγευμα στις 5 μ.μ. (ώρα Ελλάδας) με το εναρκτήριο ματς Νοτίου Αφρικής-Μεξικού.
Σε αυτή τη χώρα ο ένας στους πέντε κατοίκους είναι φορέας ή ασθενής του AIDS, καθημερινά προσβάλλονται 1.400 άνθρωποι και πεθαίνουν 1.000 και το προσδόκιμο ζωής δεν ξεπερνά τα 50 έτη. Πέραν του AIDS, το δεύτερο μεγαλύτερο πρόβλημα είναι η ασφάλεια, με τους άνεργους και πεινασμένους κατοίκου των γκέτο να ξεφεύγουν πολλές φορές από τα όρια. Το απαρτχάιντ τέλειωσε επισήμως πριν 20 χρόνια, αλλά οι φυλετικές διαμάχες εκατέρωθεν συνεχίζονται.
Στα σούπερ μάρκετ το Ντέρμπαν, αλλά και σε όλα τα μαγαζιά της πόλης, οι μαύροι σχηματίζουν ουρές για τα ψώνια τους. Αυτά που αγοράζουν συνήθως κοστίζουν λίγα καθώς οι μαύροι είναι οι πιο φτωχοί και αυτοί που έχουν χαμηλά εισοδήματα. Οπω σε κάθε μεγαλούπολη που είναι και τουριστική και παραθαλάσσια και που σέβεται τον εαυτό της άσχετα αν πρόκειται για αφρικανική, έξω από τα μαγαζιά υπάρχουν επαίτες και λίγα μέτρα πιο πέρα ακριβά αυτοκίνητα, πολυτελή ξενοδοχεία και πολυσύχναστοι παραλιακοί δρόμοι. Στη λεωφόρο Τάμπο Παρέιντ που είναι η μεγαλύτερη παραλιακή λεωφόρος του Ντέρμπαν και στην ακτογραμμή του ινδικού ωκεανού, το χρώμα του μουντιάλ είναι εντονότατο και αυτή είναι μία ακόμη ιδιαιτερότητα του μουντιάλ με χρώμα Αφρικής. Μουντιάλ με άρωμα ινδικού ωκεανού, με τα Fan Park της FIFA λίγα μέτρα από τα αφρικάνικά παζάρια και λίγα χιλιόμετρα από τις ουρές των καρχαριών που περιπολούν πέριξ της πόλεως του Ντέρπαν και αναγκάζουν τους νεαρούς Αφρικάνους να τσαλαβουτούν στα πελώρια κύματα του ωκεανού και να μην ανοίγονται πιο μέσα.
Το άρωμα του ινδικού ωκεανού και ο χειμώνας του νοτίου ημισφαιρίου αποτελούν επίσης ιδιαιτερότητες του αφρικάνικού μουντιάλ στις προσομοιώσεις του οποίου (λέγονται και ποδοσφαιράκι) επιχειρούν να μυηθούν από πολύ μικροί οι Νοτιοαφικάνοι. Μέσα σε όλα αυτά λούνα παρκ και τελεφερίκ, άνθρωποι που δίκη αλόγων μεταφέρουν άμαξες και οι αστυνομικοί που όλο και πληθαίνουν, ακόμη και πέριξ των ακτογραμμών του ινδικού ωκεανού. Περιπολούν, ρεμβάζουν, αναπολούν και περιμένουν, περιμένουν και αυτοί το πρώτο μουντιάλ με χρώμα και άρωμα Αφρικής.

ΣΥΓΚΡΙΣΗ ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΩΝ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ...

2010-06-05T17:18:00.000+03:00

Απεργία για το ασφαλιστικό είχαν οι δημοσιογράφοι και όλες οι Ενώσεις του Τύπου και η εικόνα συμμετοχής στην απεργιακή συγκέντρωση και πορεία ήταν απογοητευτική. Όπως απογοητευτική σε σχέση με το μέγεθος του προβλήματος είναι και η συμμετοχή στις τελευταίες κινητοποιήσεις των συνδικάτων (ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ), εκτός από εκείνης της 5ης Μαΐου που είχε τους τρεις νεκρούς στη Marfin (είναι μετά να μην πιστεύεις ότι πρόκειται για προβοκάτσια με στόχο να ανακοπεί η εξέγερση του λαϊκού κινήματος;).
Τις ίδιες ημέρες με τις κινητοποιήσεις των συνδικάτων για το ασφαλιστικό, γίνονται στη Θεσσαλονίκη κινητοποιήσεις για την ποδοσφαιρική ομάδα του Ηρακλή, η οποία σε πρώτο βαθμό δεν κατάφερε να εξασφαλίσει άδεια συμμετοχής στο επόμενο πρωτάθλημα. Στις κινητοποιήσεις και τις πορείες που γίνονται μετέχουν χιλιάδες κόσμου. Μόνο στην τελευταία συγκέντρωση και τη μηχανοκίνητη πορεία που ακολούθησε πήραν μέρος περισσότεροι από 10.000 οπαδοί του Γηραιού, αριθμός που για το μέγεθος του προβλήματος –το οποίο δεν αφορά όλη την κοινωνία και τα δικαιώματα των εργαζομένων, αλλά μόνο μια ποδοσφαιρική ομάδα - είναι πάρα πολύ μεγάλος.
Αυτή η αντίθεση καταδεικνύει την κοινωνική παρακμή που υπάρχει και την κρίση αξιών και πολιτισμού, η οποία είναι σαφέστατα πολύ σημαντικότερη από την οικονομική κρίση και εν τέλει, είναι αυτή που έχει παίξει σημαντικό ρόλο στο να οδηγηθεί η χώρα στην οικονομική κρίση. Το έχουμε γράψει και άλλες φορές, σε πολλά σημειώματα κατά το παρελθόν, πως η πολιτισμική κρίση που υπάρχει στη χώρα είναι αυτή που πρέπει να προβληματίσει περισσότερο από την οικονομική κρίση.
Κάποια στιγμή, μετά από πολλά ή λίγα χρόνια η οικονομική κρίση θα ξεπεραστεί και στην Ελλάδα και παγκοσμίως. Όπως κατά ένα μεγάλο μέρος τεχνηέντως επιβλήθηκε, έτσι και θα ξεπεραστεί, όπως έχει δείξει και η ιστορία για ανάλογες περιπτώσεις. Το θέμα είναι να μην έχουμε εκτός και από οικονομικά ταλαιπωρημένες και πολιτισμικά απαίδευτες γενιές Ελλήνων, γιατί αυτό είναι που πραγματικά θα στοιχίσει στη χώρα και τον πολιτισμό της, άρα και στην πρόοδό της.

ΟΙ ΔΡΟΜΟΙ ΠΟΥ ΔΕΙΧΝΕΙ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΜΠΑΜΠΙΝΙΩΤΗ

2010-06-02T22:45:00.000+03:00

Σε ένα σημείωμα πριν μερικές ημέρες γράφαμε για την παρουσία του καθηγητή Γιώργου Μπαμπνιώτη, στην εκπομπή της ΝΕΤ «Στα Ακρα». Είχαμε γράψει τότε για συνεντεύξεις- δωρεάν σεμινάρια, για μαθήματα πανεπιστημιακού επιπέδου απολύτως διδακτικά και χρήσιμα σε όλους και βεβαίως είχαμε ασκήσει κριτική στη μεταμεσονύχτια ώρα προβολής της εκπομπής που στέρησε την ευκαιρία σε όσο το δυνατόν περισσότερους τηλεθεατές να την παρακολουθήσουν και να μορφωθούν.
Στα χέρια του υπογράφοντος έφθασε για πρώτη φορά χθες το «Ετυμολογικό Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας» του καθηγητή Γιώργου Μπαμπινιώτη. Ένα λεξικό εκατοντάδων σελίδων, ένα έργο που με άνεση μπορούμε να το χαρακτηρίσουμε μνημειώδες. Ένα βιβλίο που εξηγεί την καταγωγή και την ιστορία των λέξεων που χρησιμοποιούμε στην καθημερινή μας ζωή.
Εχοντας ανατρέξει στις σελίδες αυτού του έργου, μπορούμε κάλλιστα να το χαρακτηρίσουμε και «εθνικό», διότι είναι ένα έργο που αναφέρει τα πάντα για «το λογισμικό του πολιτισμού μας», τη γλώσσα μας, τη σημασία, την καταγωγή και την προέλευση των λέξεων, από τα πρώτα βήματα του σημερινού μας οπλοστασίου, μέχρι και τα τελευταία.
Το έργο αυτό πέραν της σκληρής δουλειάς του ίδιου του καθηγητή Γιώργου Μπαμπινιώτη, δίνει και άλλη διάσταση και πρόταση στα πράγματα. Δείχνει τα πολλά διέξοδα που υπάρχουν στους σημερινούς χαλεπούς καιρούς, στη σημερινή κρίση που δυστυχώς δεν είναι μόνο οικονομική, αλλά είναι –κυρίως- ηθική και πολιτισμική.
Είναι σαφές πως στη ζωή δεν υπάρχουν μονόδρομοι και αδιέξοδα. Είναι σαφές πως υπάρχουν τρόποι και δίοδοι, πως υπάρχουν έξοδοι στον πολιτισμό, στην παιδεία, την ηθική. Αυτούς αναζητούμε και για αυτούς παλεύουμε, διότι μόνο μέσω αυτών θα ξεπεραστεί και η σημερινή κρίση που είναι και οικονομική.
Έναν από αυτούς τους δρόμους μας έδειξε αυτές τις ημέρες ο καθηγητής Γιώργος Μπαμπινιώτης, τόσο με τις τηλεοπτικές του παρουσίες, όσο και με το «Ετυμολογικό Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας» και δεν έχουμε παρά να τον ευχαριστήσουμε για αυτή του την τεράστια συνεισφορά…

Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΑΛΥΤΡΩΤΗ ΠΡΩΤΕΥΟΥΣΑ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ

2010-06-01T01:27:00.001+03:00

Εχω παρακολουθήσει πολλές φορές την Ελένη Γλύκατζη Αρβερέλ να μιλά γενικά, αλλά και ειδικά για το Βυζάντιο και την Κωνσταντινούπολη. Ο λόγος της είναι μαγευτικός, όπως μαγευτικά και άκρως ενδιαφέροντα είναι και τα όσα λεει για το Βυζάντιο.
Εξ αφορμής της επετείου της άλωσης της Πόλης, της δεύτερης και οριστικής το 1453 από τους Οθωμανούς (η πρώτη ήταν στις 12 Απριλίου 1204 από τους Φράγκους όταν για μοναδική φορά στην ιστορία ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως έφυγε από την έδρα του και αυτοεξορίστηκε στη Νίκαια), έχει μεγάλο ενδιαφέρον να θυμηθούμε ορισμένα πράγματα που έχει πει η κυρία Αρβελέρ –διακεκριμένη Βυζαντινολόγος- για το Βυζάντιο, την ιστορία του και τη θέση του στην Ευρώπη.
Όταν μιλάμε για αυτή την Ελληνίδα κυρία, δεν μιλάμε για κανένα ακραιφνή εθνικιστή ή βυζαντινολάγνο που δεν θα είχε αξία έτσι και αλλιώς να τον μνημονεύσουμε. Μιλάμε για την πρώην πρύτανη της Σορβόνης, τη μοναδική γυναίκα που έχει ανέλθει σε αυτή τη θέση στο διάσημο γαλλικό πανεπιστήμιο.
Η κυρία Αρβελέρ λοιπόν, έχει πει προσφάτως πει ότι η Κωνσταντινούπολη είναι η τελευταία αλύτρωτη ευρωπαϊκή πρωτεύουσα. Εχει πει ακόμη πως κάθε χρόνο στις 29 Μαΐου σε ανάμνηση της 29ης Μαΐου 1453 που «έπεσε» η Πόλη, οι φοιτητές της στη Σορβόνη της έστειλαν συλλυπητήρια μηνύματα.
Σε μια πρόσφατη διάλεξή της στη Γενεύη, η κυρία Αρβελέρ υποστήριξε με πλήθος ιστορικών αναφορών ότι το Βυζάντιο είναι η Αθήνα, η Ρώμη και η Ιερουσαλήμ μαζί, ότι το Βυζάντιο είναι Ευρώπη, γιατί ήταν ελληνόφωνο, χριστιανικό και είχε υιοθετήσει τη ρωμαϊκή διοίκηση και το ρωμαϊκό δίκαιο.
Όλα αυτά καταδεικνύουν την ελληνικότητα, αλλά κυρίως το σημαντικό ρόλο που έπαιξε το Βυζάντιο στην Ευρώπη και τον ευρωπαϊκό πολιτισμό. Ολα αυτά καταδεικνύουν τη σημαντικότητα της ευρύτερης περιοχής που δεν ήταν μόνο η Κωνσταντινούπολη και η οποία είχε περιέλθει σε περίοδο παρακμής όταν οι Οθωμανοί εισέβαλλαν σε αυτή και την κατέκτησαν, σαν σήμερα το 1453…

ΕΝΑΣ ΧΡΟΝΟΣ ΧΩΡΙΣ ΤΟΝ ΜΙΧΑΛΗ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΑΚΗ

2010-05-27T10:33:00.000+03:00

Ηταν πριν από ένα χρόνο όταν έφυγε μία από τις ευγενέστερες μορφές της ελληνικής πολιτικής ζωής και βεβαίως μία από τις ευγενέστερες μορφές της σύγχρονης ανανεωτικής αριστεράς. Ηταν τέτοια μέρα πριν από ένα χρόνο όταν έφυγε ο Μιχάλης Παπαγιαννάκης, μια εμβληματική φυσιογνωμία, όχι μόνο για την αριστερά, αλλά για το σύνολο της ελληνικής πολιτικής ζωής.
Ο Μιχάλης Παπαγιαννάκης με τον οποίο ο υπογράφων είχε την τύχη να γνωρίζεται προσωπικά και να τον έχει ακούσει πολλές φορές να ομιλεί εκ του σύνεγγυς, ήταν πολυγραφότατος, με ευρεία γνώση και πνεύμα. Ηταν ασυμβίβαστος πολιτικός, δημοκράτης, μεταρρυθμιστής και ριζοσπάστης, ήθελε να παρεμβαίνει και να εκφράζει τη γνώμη του χωρίς να υπολογίζει πολιτικό κόστος, πέρα από μέσους όρους και μετριότητες.
Πολλές από τις θέσεις τους έχουν δικαιωθεί πανηγυρικά σήμερα. Ειδικά τα όσα υποστήριζε για την τέλεση των Ολυμπιακών Αγώνων στην Αθήνα και μάλιστα, τα υποστήριζε όταν το σύνολο των Ελλήνων πολιτικών μιλούσε για το θαύμα της Ελλάδας και το μεγάλο κατόρθωμα της διοργάνωσης των Αγώνων. Ο Μιχάλης είχε προβλέψει από τότε τα δεινά που θα επέφεραν στη χώρα…
Ηταν παρών στο γαλλικό Μάη το 1968. Ηταν φιλοευρωπαϊστής και οραματιστής σε ένα πολιτικό χώρο που ακροβατεί και που ακόμη αναζητά την ακριβή του ταυτότητα. Εμεινε πιστός στην ανανεωτική αριστερά και ήταν από τους πρώτους Ευρωβουλευτές του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ το 1994, ενώ από το 2007 εξελέγη βουλευτής στη Β’ Αθηνών.
Το κενό του είναι αναμφίβολο μεγάλο για την πολιτική ζωή της χώρας και ακόμη μεγαλύτερο για τους δικούς του ανθρώπους, τη γυναίκα του, το γιο του, τους φίλους του. Για τις συζητήσεις στο Γρίμποβο, την παραλία της Ναυπάκτου, κάτω από τα πλατάνια, για τις μαγικές στιγμές του καλοκαιριού με φόντο τον Κορινθιακό, το λιμάνι και το κάστρο…

Ο ΜΠΑΜΠΙΝΙΩΤΗΣ ΚΑΙ Η EUROVISION

2010-05-25T00:37:00.000+03:00

Τα δύο τελευταία Σαββατοκύριακα η ΝΕΤ προβάλλει συνέντευξη του καθηγητή Γιώργου Μπαμπινιώτη, στην Βίκη Φλέσα και την εκπομπή «Στα Ακρα». Πρόκειται για συνεντεύξεις σεμινάριο, για μαθήματα πανεπιστημιακού επιπέδου, απολύτως διδακτικές και χρήσιμες για όλους, Εξηγούν τα πάντα για τη γλώσσα την οποία μιλάμε σήμερα, με απολύτως επιστημονικό τρόπο. Εξηγούν τις ρίζες και τη σημασία των λέξεων, το νόημα τη γλώσσας μας και στον αστείρευτο πλούτο της, αλλά και την διαχρονικότητά της και τις αλλαγές που έγιναν στο πέρασμα των αιώνων.
Τη συνέντευξη του Γιώργου Μπαμπινιώτη, όπως και παλαιότερα τη μεγαλειώδη συνέντευξη του Μίκη Θεοδωράκη και την επίσης εξαιρετική συνέντευξη του Λευτέρη Παπαδόπουλου, αλλά και πολλές άλλες, η κρατική τηλεόραση τις προέβαλλε και τις διαφήμισε ελαχίστως, πέραν του ότι τις προβάλλει σε ώρες δύσκολες ως προς την τηλεθέαση. Οι εκπομπές αυτές δε, αποτελούν πολύ, μα πολύ φθηνές παραγωγές προσφέροντας ανεκτίμητο πλούτο.
Από την άλλη πλευρά έχουμε εκπομπές πανάκριβες που στοιχίζουν πολύ στον Ελληνα φορολογούμενο, που δεν έχουν να συνεισφέρουν τον παραμικρό στον πολιτισμό μας και οι οποίες υπερδιαφημίζονται και προβάλλονται. Όπως για παράδειγμα η αποθέωση του κιτς και της προσβολής της ελληνικής τέχνης και του ελληνικού πολιτισμού που λέγεται διαγωνισμός τραγουδιού της Eurovision και ο οποίος –τουλάχιστον παλαιότερα- στοίχιζε πολλά χρήματα στον Ελληνα φορολογούμενο.
Πέραν του ότι ήρθε η ώρα για γενναίες αποφάσεις που σημαίνει να σταματήσει η Ελλάδα να μετέχει σε αυτό το ανούσιο και κακόγουστο πανηγύρι που λέγεται Eurovision, μήπως ήρθε η ώρα και για πιο γενναίες αποφάσεις; Μήπως ήρθε η ώρα να συσταθεί εξεταστική επιτροπή για όλα αυτά τα πράγματα που χρόνια ρουφάνε το χρήμα του ελληνικού λαού για την εξυπηρέτηση των σκοπών και των σχεδίων μιας ελίτ, με την ανοχή ή τη συνενοχή του πολιτικού μας συστήματος; Μήπως εκτός της εξεταστικής για τους Ολυμπιακούς Αγώνες ήρθε η ώρα και για την εξεταστική για τη Eurovision, ειδικά για τα χρήματα που ξοδεύτηκαν για το διαγωνισμό που έγινε στην Ελλάδα;

ΧΡΟΝΗΣ ΜΙΣΣΙΟΣ: Η ΣΙΩΠΗ ΤΟΥ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ "ΕΣΠΑΣΕ"

2010-05-17T23:40:00.003+03:00

Μια φυσιογνωμία σχεδόν ονειρική ήρθε από τα παλιά. Μια φυσιογνωμία ποιητική, με λόγο γεμάτο έρωτα, αισιοδοξία και χυμούς ζωής. Ο Χρόνης Μίσσιος στα 80 του χρόνια πια, έκανε και πάλι την εμφάνισή του μετά από πολλά χρόνια σιωπής στην κρατική τηλεόραση, την περασμένη Κυριακή, στην εκπομπή «Προσωπικά». Ο Χρόνης Μίσσιος, συγγραφέας τεσσάρων βιβλίων –από τα ωραιότερα που έχουν γραφτεί ποτέ- έχει σιωπήσει από τα μέσα της δεκαετίας του ’90.
Πιθανώς το όνομά του να μην λεει πολλά τώρα πια. Οι τίτλοι των βιβλίων του, όμως, είναι σίγουρο ότι έχουν ακουστεί πολύ περισσότερο από το όνομά του. «Καλά εσύ σκοτώθηκες νωρίς», είναι ο τίτλος του πρώτου βιβλίου του που εκδόθηκε το 1985. Τρία χρόνια αργότερα ήρθε το μυθικό «Χαμόγελα ρε, τι σου ζητάνε» και λίγο αργότερα, το 1991 εκδόθηκε το τρίτο του βιβλίο με τίτλο «Τα κεραμίδια στάζουν» για να ολοκληρωθεί το συγγραφικό του έργο πριν την έναρξη της σιωπής του το 1996 με το βιβλίο «Το κλειδί είναι κάτω από το γεράνι».
Μετά από πολλά χρόνια, η σιωπή του 80χρονου σήμερα Χρόνη Μίσιου έσπασε. Ο γεμάτος έρωτα, αισιοδοξία και χυμούς ζωής λόγος του ακούστηκε και πάλι. Ηταν μια ευχάριστη έκπληξη των ημερών, από έναν άνθρωπο που πέρασε περισσότερα από τα μισά χρόνια της ζωής του στη φυλακή και την εξορία, από έναν άνθρωπο που δεν πήγε σχολείο, αλλά έγινε συγγραφέας με ένα από τους ποιητικότερους και ωραιότερους λόγους της νεοελληνικής λογοτεχνίας.
Στο «χαμογέλα ρε τι σου ζητάνε» ο πραγματικά επαναστάτης ακόμη και σήμερα Χρόνης Μίσσιος δεν χαμογελούσε στην ασφάλεια για τον αφήσουν ελεύθερο. «Χαμογέλα ρε παιδάκι μου, τι σου ζητάνε», του είπε ένας αστυνομικός, αλλά εκείνος δεν το έκανε, δεν πρόδωσε τις ιδέες του και πήγε πάλι εξορία.
«Δε λυπάμαι που πεθαίνω. Για το μόνο πράγμα που λυπάμαι, είναι ότι πεθαίνω μετά το θάνατο του ονείρου», γράφει ο Χρόνης Μίσσιος λίγο πριν το τέλος του «Καλά εσύ σκοτώθηκες νωρίς». Ας είναι καλά που ήρθε και πάλι…

ΟΙ ΚΙΝΔΥΝΟΙ ΤΗΣ ΕΠΙΣΚΕΨΗΣ ΕΡΝΤΟΓΑΝ

2010-05-15T16:32:00.001+03:00

Στην Ελλάδα βρίσκεται ο πρωθυπουργός της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, επικεφαλής πολυμελούς κυβερνητικής και επιχειρηματικής αποστολής της γείτονος χώρας. Πολλά έχουν ακουστεί, ειπωθεί και γραφτεί για αυτή την επίσκεψη, από τα πλέον λογικά πράγματα μέχρι τα πιο ακραία και μάλλον φανταστικά σενάρια για μοίρασμα της Κύπρου, του Αγαίου και των πετρελαίων που λέγεται ότι υπάρχουν σε αυτό.
Φανταζόμαστε ότι για ενδεχόμενο κλείσιμο του Κυπριακού ή μοίρασμα του Αιγαίου, δεν θα χρειαζόταν να έρθει ο Ερντογάν στην Ελλάδα. Αρα μάλλον άλλοι είναι οι λόγοι της επίσκεψης αυτής, για την οποία το ζητούμενο και το ερώτημα που μπαίνει είναι σε τι θα χρησιμεύσει στη χώρα και στις διεθνείς της σχέσεις, στην κατάσταση που βρίσκεται αυτή την περίοδο.
Η οποιαδήποτε διαπραγμάτευση αυτή τη στιγμή με την Τουρκία, όπως έχει γραφτεί και έγκυρους αναλυτές όπως ο Γιώργος Δελαστίκ του «Εθνους», όχι μόνο είναι λάθος, αλλά μπορεί να αποβεί σε βάρος των ελληνικών συμφερόντων. Μια Ελλάδα αδύναμη και παραπαίουσα από τα οικονομικά της προβλήματα και τα πολλά εσωτερικά μέτωπα που άνοιξαν τα οικονομικά μέτρα που έλαβε, θα είναι ένας πολύ εύκολος αντίπαλος για την Τουρκία που ναι μεν παίζει εκτός έδρας, αλλά ήταν εξ αρχής το φαβορί. Κατά τον Γιώργο Δελαστίκ και πάλι, είναι απόλυτα λογικό να επιχειρήσει ο Ερντογάν να αξιοποιήσει την πλήρη αποδυνάμωση της ελληνικής κυβέρνησης και να αποσπάσει όσα περισσότερα μπορεί και σε όποια θέματα τα καταφέρει, ακόμη και στα εθνικά.
Κατόπιν όλων αυτών είναι λογικό να προκαλεί ερωτηματικά η χρονική περίοδος που επελέγη για να έρθει ο Ερντογάν στην Αθήνα, όπως είναι λογικό και να προκαλεί φόβο αυτή η επίσκεψη υπό τον κίνδυνο απωλειών, σε μια κρίσιμη στιγμή για τη χώρα, αλλά και τον Ελληνισμό ολόκληρο. Μακάρι οι χθεσινές και οι σημερινές διμερείς επαφές να διαψεύσουν όλους εκείνους που βλέπουν με σκεπτικισμό αυτή την επίσκεψη και φοβούνται για τα αποτελέσματά της.

ΒΛΑΠΤΟΥΝ ΤΗ ΣΥΡΙΑ ΕΞΙΣΟΥ...

2010-05-15T16:30:00.000+03:00

Με μεγάλο ενδιαφέρον, αλλά και απέχθεια, η ελληνική κοινή γνώμη παρακολουθεί την κόντρα πολιτικών- επιχειρηματιών και το όψιμο ενδιαφέρον ορισμένων μεγαλοσχημόνων της επιχειρηματικής ζωής για τα κοινά. Μια κόντρα που φουντώνει τα σενάρια για κόμμα επιχειρηματιών που θα έρθει για να σώσει τη χώρα. Ενα κόμμα που δεν θα είναι ακριβώς τύπου Μπερλουσκόνι όπως λέγεται και γράφεται, διότι ο Ιταλός πρωθυπουργός προέρχεται μεν από τον επιχειρηματικό χώρο, αλλά εκφράζει και ηγείται της δεξιάς παράταξης του γειτονικού κράτους.
Εδώ στην Ελλάδα τα πράγματα έχουν φθάσει στο σημείο μηδέν για το μεταπολιτευτικό μοντέλο διακυβέρνησης. Εχουν φθάσει στο σημείο μηδέν διότι οι ίδιοι οι πολιτικοί το επέλεξαν και το έφεραν εκεί με τις πράξεις τους ή τις παραλήψεις τους και το ερώτημα που μπαίνει είναι μπορούν οι επιχειρηματίες να σώσουν τον τόπο;
Το να ασκούν κριτική στο πολιτικό μας σύστημα όπως έπραξε ο πρόεδρος του ΣΕΒ Δημήτρης Δασκαλόπουλος σαφώς και μπορούν και έχουν το δικαίωμα ως πολίτες να το κάνουν. Το να κατεβάζουν πολιτική πλατφόρμα, όμως, όπως επίσης έπραξε ο κ. Δασκαλόπουλος είναι άλλο πράγμα, για το οποίο δεν έχουν το ηθικό δικαίωμα.
Δεν έχουν το ηθικό δικαίωμα να ονειρεύονται τη διακυβέρνηση της χώρας αυτοί που κρατούν τους μισθούς στα χαμηλότερα επίπεδα της Ευρωπαϊκής Ενωσης, αυτοί που πλούτισαν σε βάρος των εργαζομένων και αυτοί που επιχειρούν να χειραγωγήσουν το λαό.
Δεν έχουν το ηθικό δικαίωμα ούτε αυτοί, ούτε οι πολιτικοί, διότι αμφότεροι φέρουν την ευθύνη για την κατάντια της χώρας και του λαού. Φέρουν την ευθύνη για το ότι η Ελλάδα βρίσκεται ένα στάδιο πριν την ηθική, αλλά και πνευματική χρεοκοπία και εδώ ταιριάζει απόλυτα ο στίχος του Καβάφη που αναφέρει πως «βλάπτουν τη Συρία εξίσου».

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΧΡΕΩΚΟΠΙΩΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

2010-05-13T23:36:00.001+03:00

Υπό κηδεμονία και διεθνή επιτήρηση βρίσκεται πια η χώρα και ο μπαμπούλας του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου είναι εδώ. Το ΔΝΤ ενέκρινε ομόφωνα τα 30 δις. ευρώ προς τη χώρα μας, αλλά άπαντες νοιώθουν ανασφάλεια και φοβούνται αυτά που έρχονται.
Φοβού τους Δαναούς και δώρα φέροντες, λέει η περίφημη ομηρική φράση που ισχύει απολύτως και στην προκειμένη περίπτωση. Την περίπτωση της Ελλάδας, που βρίσκεται υπό επιτήρηση και που βρίσκεται και κοντά στην πτώχευση, διότι ουδείς μπορεί να είναι σίγουρος ότι τα μέτρα θα αποδώσουν. Το ποιοι είναι οι Δαναοί, θα δείξει ο πανδαμάτωρ χρόνος.
Από την περίφημη φράση «δυστυχώς επτωχεύσαμεν» που αποδίδεται στο Χαρίλαο Τρικούπη σε ομιλία του στη βουλή στις 10 Δεκεμβρίου 1893, μέχρι σήμερα έχουν περάσει 117 χρόνια. Η Ελλάδα μέχρι τότε, το 1893, είχε πτωχεύσει ήδη δύο φορές, το 1826 και το 1843. Στη συνέχεια έρχεται το 1893 και η περίφημη πια φράση που αποδίδεται στον Τρικούπη, αλλά και που από πολλούς αμφισβητείται αν την έχει πει αυτός και η χώρα κηρύσσει νέα πτώχευση. Ο καταστροφικός Ελληνοτουρκικός πόλεμος του 1897 τον οποίο η χώρα μας έχασε την αποτελειώνει.
Στα χρόνια που πέρασαν η Ελλάδα έφθασε στη μεταπολίτευση και τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του ’70 για να αποπληρώσει τα τελευταία δάνεια της εποχής του Τρικούπη. Λίγο πριν η Νέα Δημοκρατία παραδώσει την εξουσία στο ΠΑΣΟΚ το 1981, ο αντιπρόεδρο της κυβέρνησης Ράλλη, ο αείμνηστος Ευάγγελος Αβέρωφ που ήταν υπεύθυνος για τα οικονομικά, κρούει τον κώδωνα του κινδύνου για την οικονομική κατάσταση της Ελλάδας.
Μιας Ελλάδας, όμως, που είχε ήδη μπει στην ΕΟΚ και που πολύ αργότερα μπήκε και στη ζώνη του ευρώ. Το χρέος, όμως, παρέμενε χρέος, ουδείς το αντιμετώπισε και έτσι σήμερα βρεθήκαμε στις πύλες του ΔΝΤ και του τριπλού μηχανισμού στήριξης και κεκτημένα δεκαετιών έχουν ήδη απολεσθεί. Αυτή είναι εν ολίγης η ιστορία της χώρας με τις συνεχείς χρεωκωπίες και το μόνιμο χρέος.

ΜΕΡΑ ΜΑΓΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΣΑΝΙΔΩΜΑ ΒΑΡΥΝΑΝ ΠΟΛΥ ΟΙ ΘΑΝΑΤΟΙ

2010-05-07T22:32:00.001+03:00

Θάλασσα λανθασμένη δεν γίνεται, γράφει ο Ελύτης και πράγματι. Η θάλασσα αυτή που κατέβηκε στο δρόμο αυτές τις ημέρες δεν μπορεί να ήταν λανθασμένη. Ούτε αυτά που έλεγαν αυτοί που έλαβαν μέρος ίσως στις μεγαλύτερες μεταπολιτευτικές διαδηλώσεις.
«Φέρτε πίσω τα κλεμμένα», φώναζε ο λαός που επιχείρησε να εισβάλει στο κοινοβούλιο την Τετάρτη. Είναι προφανές πως το μεταπολιτευτικό μοντέλο διακυβέρνησης έχει τελειώσει οριστικά, μετά και την ψηφοφορία της Πέμπτης στη βουλή και τις διαγραφές στα δύο μεγάλα κόμματα. Δεν λένε άλλωστε πως όπου παρενέβη το ΔΝΤ διαλύθηκαν τα παραδοσιακά κόμματα;
Μαζί με το μεταπολιτευτικό σκηνικό τελειώνει και μια τάξη επιχειρηματιών όπως ο Ανδρέας Βγενόπουλος. Ο λαός τον χαρακτήρισε «δολοφόνο» και «λαμόγιο» υπό το βάρος των τριών νεκρών. «Τους έβαλες να δουλέψουν», είπαν κάποιοι άλλοι και σε πόσες εταιρείες δεν συμβαίνει αυτό, να υποχρεώνονται ή και να απειλούνται με απόλυση για να μην απεργήσουν οι εργαζόμενοι. Ο Βγενόπουλος και ότι αυτός εκπροσωπεί, είναι προϊόν που ευδοκίμησε στο σύγχρονο μεταπολιτευτικό μοντέλο από τις πολιτικές που ακολούθησαν αυτοί που κυβέρνησαν τη χώρα.
Ο πρώην πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής και ο πρώην υπουργός Οικονομικών Γιώργος Αλογοσκούφης αντιμετώπισαν την χλεύη του κόσμου τις τελευταίες ημέρες. Σύντομα θ’ αντιμετωπίσουν και την οργή. Η αρχή είχε γίνει με τον Απόστολο Κακλαμάνη και βεβαίως αυτά θα γίνονται με τους πολιτικούς των δύο μεγάλων κομμάτων από εδώ και πέρα.
Μέρα Μαγιού και αυτή η 5η Μαΐου 2010. Μεγάλο το βάρος των τριών νεκρών και της μιας ζωής που τέλειωσε πριν ξεκινήσει. Μέρα Μαγιού με ένα μεγάλο μοιρολόι για τα τρία νέα παιδιά που έφυγαν.
«Μέρα Μαγιού μου μίσεψες, μέρα Μαγιού σε χάνω, άνοιξη γιε που αγάπαγες, κι ανέβαινες απάνω», γράφει ο Ρίτσος στον Επιτάφιο που εμπνεύστηκε από τους νεκρούς καπνεργάτες της Θεσσαλονίκης στην απεργία της Πρωτομαγιάς του 1936.
Η κατάσταση έχει φθάσει πια εκεί που γράφει ο Ελύτης πως «το σανίδωμα θα σπάσει από το μεγάλο βάρος του Ηλιου» και οι τρεις άνθρωποι που δολοφονήθηκαν βάρυναν πολύ το σανίδωμα…

H AIMATOBAMMENH 5η MAIOY 2010

2010-05-07T22:28:00.000+03:00

Ηρθε η ώρα για τους σύγχρονους ποιητές να γράψουν το σύγχρονο Επιτάφιο. Από την εικόνα της μάνας του 25χρονου Τάσου Τούση που μοιρολογούσε πάνω από το νεκρό γιο την πρωτομαγιά του 1936 στη διαδήλωση των καπνεργατών στη Θεσσαλονίκη, γράφτηκε ο Επιτάφιος από τον Γιάννη Ρίτσο. Από την εικόνα της μάνας που μοιρολογούσε την Τετάρτη το απόγευμα έξω από τη Marfin στην οδό Σταδίου θα γραφτεί ο νέος Επιτάφιος, ο Επιτάφιος της αιματοβαμμένης Τετάρτης 5 Μαΐου 2010, ημέρα που θα μείνει στην ιστορία ως μία ακόμη αιματοβαμμένη ημέρα Μαγιού στην Ελλάδα. Ως μία ακόμη ημέρα Μαγιού που τρεις νέοι άνθρωποι, δύο γυναίκες 32 και 35 ετών, η μία τεσσάρων μηνών έγκυος και ένας άνδρας 36 ετών, «έπεσαν» νεκροί. Ηταν τρεις νέοι άνθρωποι, εργαζόμενοι στη Marfin που δεν πρόλαβαν να σωθούν από την πυρκαγιά που προκάλεσαν οι μολότοφ κάποιων «διαδηλωτών» και πέθαναν από ασφυξία. Ηταν οι πρώτοι θάνατοι των διαδηλώσεων για την οικονομική κρίση. Ηταν τα πρώτα θύματα της κρίσης και ήταν τρεις θάνατοι εργαζομένων για τους οποίους υπάρχουν και τεράστια ερωτηματικά για τις συνθήκες ασφαλείας κάτω από τις οποίες δούλευαν.Αγγελική Παπαθανασόπουλου 32 ετών, Βιβή Ζούλια 35 ετών και Νώντας Τσακάλης 36 ετών είναι οι τρεις εργαζόμενοι της Marfin που έπεσαν νεκροί την αιματοβαμμένη 5η Μαΐου 2010.

ΜΕ ΤΟΝ ΚΑΚΛΑΜΑΝΗ ΗΤΑΝ Η ΑΡΧΗ

2010-05-04T10:44:00.000+03:00

Όταν το πλήθος κινήθηκε εναντίον του Απόστολου Κακλαμάνη το περασμένο Σάββατο κατά τον εορτασμό της Πρωτομαγιάς, δεν γνώριζε επακριβώς τις αποφάσεις της κυβέρνησης και τα νέα οικονομικά μέτρα. Εάν τα γνώριζε και μεταξύ αυτών που επιτέθηκαν φραστικά στον πρώην πρόεδρο της βουλής ήταν και δημόσιοι υπάλληλοι, οι αντιδράσεις θα ήταν σίγουρα πολύ χειρότερες.
Η φραστική επίθεση στον Απόστολο Κακλαμάνη δεν ήταν σίγουρα προσωπική. Ηταν, όμως, σίγουρα θεσμική και εξελίχθηκε και σε συμβολική διότι ο πρώην πρόεδρος της βουλής δεν είχε απλά θεσμικό ρόλο στη διακυβέρνηση Σημίτη που δεν μπορεί να μην έχει και αυτή ευθύνη για τη σημερινή κατάσταση, αλλά κατείχε πολιτειακό αξίωμα. Ηταν πρόεδρος της βουλής, άσχετα που αυτός προσωπικά δεν έλαβε καμία απόφαση που επηρέασε την οικονομία της χώρας και κατά γενική ομολογία άσκησε με μεγάλη επιτυχία τα καθήκοντά του.
Αν δε στη θέση του Απόστολου Κακλαμάνη το περασμένο Σάββατο ήταν κάποιος άλλος πολιτικός, οι αντιδράσεις θα ήταν χειρότερες. Τουλάχιστον ο πρώην πρόεδρος της βουλής πήγε στον εορτασμό της πρωτομαγιάς, διότι οι περισσότεροι εκ των συναδέλφων του ΠΑΣΟΚ και της Νέας Δημοκρατίας δεν τόλμησαν να κάνουν το ίδιο υπό το φόβο των αποδοκιμασιών και ίσως και χειρότερων αντιδράσεων του κόσμου.
Θυμίζουμε ότι την περασμένη εβδομάδα αποδοκιμάστηκε ο πρώην υπουργός Οικονομικών Γιώργος Αλογοσκούφης σε ομιλία του στο Λονδίνο. Αυτός και αν υπεύθυνος για την κατάσταση της οικονομίας.
Αυτού του είδους οι αντιδράσεις δεν θα πρέπει να προκαλούν έκπληξη σε κανένα. Θα είναι συχνές από εδώ και πέρα, μιας και ο λαός είναι αγανακτισμένος και σαφέστατα αδικημένος και όταν μπορεί θα παίρνει την κατάσταση στα χέρια του. Θα βάλει κατά πολιτικών και μάλιστα θα βάλει κατά δικαίων και αδίκων όπως συνέβη με τον Απόστολο Κακλαμάνη. Ειδικά όσο δεν βλέπει τους υπεύθυνους να τιμωρούνται, οι αντιδράσεις θα οξυνθούν και φαίνεται ότι αυτό που συνέβη με τον πρώην πρόεδρο της βουλής μάλλον είναι μόνο η αρχή…

1η ΜΑΗ 2010: ΗΜΕΡΑ ΕΠΑΝΑΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗΣ ΤΟΥ ΟΝΕΙΡΟΥ

2010-05-01T19:20:00.001+03:00

Πιο επίκαιρος από ποτέ είναι εφέτος ο εορτασμός της Εργατικής Πρωτομαγιάς. Μιας χρονιάς δύσκολης για την Ελλάδα και πιθανώς τον Ελληνισμό ολόκληρο, μιας χρονιάς που θα σημάνει πολλά για το μέλλον μας, το μέλλον των παιδιών μας, της χώρας, των γενεών που έρχονται.
Η εφετινή πρωτομαγιά αναμένεται να είναι η απαρχή σκληρών αγώνων μιας χρονιάς που ίσως δούμε ακραία και πρωτόγνωρα πράγματα στη χώρα, μετά τη σκληρή οικονομική πραγματικότητα, στην οποία έχει εισέλθει. Η εφετινή πρωτομαγιά και ο συμβολικός, αλλά και ουσιαστικός εορτασμός της επετείου θα πρέπει να σημάνει την απαρχή της επαγρύπνησης και των νέων αγώνων για όλους τους Ελληνες γιατί έτσι και αλλιώς, άπαντες θα πρέπει να είναι έτοιμοι για το καινούργιο που έρχεται…
Η 1η Μάη άλλωστε, πέραν του συμβολισμού της, του εορτασμού του εργατικού κινήματος και της επετείου της αιματοβαμμένης πρωτομαγιάς του 1886 στο Σικάγο, είναι συνδεδεμένη με σημαντικά γεγονότα στην Ελλάδα.
Ηταν 1η Μάη του 1892 όταν έγινε η πρώτη πρωτομαγιάτικη συγκέντρωση στην Ελλάδα, από τον Σοσιαλιστικό Σύλλογο του Καλλέργη. Κύριο αίτημά της η καθιέρωση του οκταώρου και στη χώρα μας.
Ηταν 1η Μάη του 1936 όταν η αστυνομία πυροβόλησε εναντίον των συγκεντρωμένων καπνεργατών στη Θεσσαλονίκη. Οι δολοφονίες έδωσαν έμπνευση στον Γιάννη Ρίτσο για να γράψει τον «Επιτάφιο».
Ηταν 1η Μάη του 1944 όταν οι Γερμανοί εκτέλεσαν 200 Ελληνες πατριώτες στην Καισαριανή. Εκείνοι οι Γερμανοί ήταν ναζιστές. Οι σημερινοί τους απόγονοι δεν είναι, αλλά επιφυλάσσουν νέα δεινά για την Ελλάδα.
Ηταν 1η Μάη του 1976 όταν σκοτώθηκε σε ένα περίεργο τροχαίο ο ήρωας του αντιδικτατορικού αγώνα Αλέκος Παναγούλης. Μια μορφή που πολύ έλειψε από τη μεταπολιτευτική Ελλάδα.
Είναι 1η Μάη του 2010 και η Ελλάδα έχει ήδη εισέλθει σε διεθνή επιτήρηση υπό το ΔΝΤ και πιθανώς σε κατάλυση μέρους της εθνική κυριαρχίας της. Ο λαός είναι έτοιμος να αντισταθεί, είναι έτοιμος για νέους αγώνες. Είναι έτοιμος να διεκδικήσει και πάλι το όνειρο που πάει να χαθεί και δεν θα πρέπει να επιτρέψει σε κανέναν να του το πάρει…

ΑΚΟΥΣΕ ΚΑΝΕΙΣ ΤΟΝ ΜΙΚΗ;

2010-05-01T19:18:00.000+03:00

Ηχηρή η παρέμβαση του Μίκη Θεοδωράκη με το άρθρο του στα «ΝΕΑ» και όσο και αν βγάζει συναισθηματισμό –κάτι που και ο ίδιος παραδέχεται- πρέπει τουλάχιστον να ληφθούν υπόψη και να προκαλέσουν έστω και την ελάχιστη ανησυχία τα όσα γράφει. Διότι ο Μίκης Θεοδωράκης δεν είναι απλά ένας «μεγάλος» Ελληνας και ένας σημαντικός συνθέτης, είναι ένα πρόσωπο σύμβολο για τη χώρα και τους αγώνες της δημοκρατίας, διάσημος ανά τον κόσμο.
Ο Μίκης Θεοδωράκης στο άρθρο του αναφέρεται σε σχέδιο αποσταθεροποίησης της χώρας και του Ελληνισμού, δηλαδή και της Κύπρου και το συνδέει με την προσφυγή στο ΔΝΤ, την οποία ο ίδιος δεν τη θεωρεί προσφυγή, αλλά όπως αναφέρει «κάποιοι μας ντρόπιασαν και μας φόβισαν για να μας οδηγήσουν στο ΔΝΤ». Πίσω από αυτό, ο διάσημος συνθέτης βλέπει «διεθνή συνομωσία στην οποία συμμετείχαν και οι Ευρωπαίοι φιλοαμερικάνοι τύπου Μέρκελ, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, ο διεθνής αντιδραστικός Τύπος που όλοι μαζί συνωμότησαν για το μεγάλο κόλπο της υποβάθμισης εντός ελεύθερου λαού σε υποτελή».
Ο τιμημένος για τη συνεισφορά του στην ελληνοτουρκική φιλία Μίκης Θεοδωράκης, τα συνδέει αυτά με την «ξαφνική επίσκεψη» Ερντογάν στην Αθήνα και αναφέρει ακόμη πως πίσω από την προσφυγή στο ΔΝΤ και τη μετατροπή των Ελλήνων σε λαό υποτελή, «κρύβεται η αμερικάνικη πολιτική με τα ύποπτα σχέδιά της».
Επειδή όλα αυτά τα γράφει ο Μίκης Θεοδωράκης σε άρθρο με τίτλο «προμήνυμα μεγάλων συμφέρον» έχουν σαφέστατα διαφορετική βαρύτητα και επειδή τα γράφει ο Θεοδωράκης υπάρχει και σοβαρή πιθανότητα να είναι αληθινά. Και αν είναι αληθινά, ο καθείς αντιλαμβάνεται τι πρόκειται να συμβεί και τι περιμένει τον Ελληνισμό και το λαό, που έχουν μία και μόνο οδό αντίδρασης, τον αγώνα!

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗΣ

2010-04-28T18:43:00.000+03:00

Το σκηνικό των ημερών μελαγχολικό. Ο καθείς ανησυχεί και δικαίως για το μέλλον του, το οποίο για την πλειοψηφία των Ελλήνων διαγράφεται δύσκολο. Το ΔΝΤ και ο τριπλός μηχανισμός στήριξης απαιτεί σκληρά μέτρα, τα οποία θα πλήξουν αυτούς που δεν φταίνε για την κρίση.
Ωστόσο, η κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η χώρα πρόκειται να φέρει μεγάλες ανατροπές και στο πολιτικό σκηνικό. Είναι μια κατάσταση η οποία μπορεί να έχει και θετική πλευρά που είναι το ότι παρουσιάζεται η ευκαιρία για επανίδρυση του κράτους. Μια επανίδρυση που θα δημιουργήσει μια νέα, μια διαφορετική Ελλάδα υπό ένα διαφορετικό πολιτικό σκηνικό και μοντέλο, μιας και το μεταπολιτευτικό μοντέλο διακυβέρνησης κατέρρευσε και τέλειωσε οριστικά με αυτή την κρίση.
Από τον αείμνηστο Κωνσταντίνο Καραμανλή, τον αείμνηστο Ανδρέα Παπανδρέου και τον Κώστα Σημίτη που κυβέρνησαν για μεγάλα διαστήματα τη χώρα, οι ευθύνες είναι διαχρονικές και φθάνουν έως και σήμερα. Εως τον Κώστα Καραμανλή που δεν έκανε τίποτα για να ανακόψει τον κατήφορο και τράπηκε σε φυγή και τον Γιώργο Παπανδρέου που δεν είπε την αλήθεια και παραδόθηκε…
Οι αντιδράσεις του κόσμου θα είναι πλέον μεγάλες. Πολιτικοί που βρέθηκαν σε καίρια πόστα και θεωρούνται υπεύθυνοι θα αποδοκιμάζονται στην καλύτερη περίπτωση και ίσως και να λιντσάρονται, διότι η φτώχεια βρίσκεται προ των πυλών και οι κοινωνικές εκρήξεις θα είναι άνευ προηγουμένου.
Το σκηνικό των εργασιακών σχέσεων ανατρέπεται πλήρως. Η αριστερά σιωπά και δείχνει αδύναμη να αντιδράσει και να αρθρώσει διαφορετικό ή και ηγετικό ρόλο. Η κατάσταση έχει φθάσει εκεί που γράφει ο Ελύτης πως «ταραχή θα πέσει στον Αδη, το σανίδωμα θα σπάσει από το μεγάλο βάρος του Ηλιου». Η ώρα και η ευκαιρία της επανίδρυσης του κράτους και του νέου πολιτικού μοντέλου μετά το αποθανών μεταπολιτευτικό μοντέλο έφθασε!

23 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2010: Η ΗΜΕΡΑ ΠΟΥ Η ΧΩΡΑ ΠΑΡΑΔΟΘΗΚΕ ΣΤΟ ΔΝΤ

2010-04-25T13:28:00.000+03:00

Όταν τον περασμένο Σεπτέμβριο ο Κώστας Καραμανλής προκήρυξε εκλογές, τις οποίες ήξερε ότι θα χάσει και παρέδωσε την εξουσία, λίγοι γνώριζαν γιατί το έκανε. Όταν την ίδια περίοδο ο Γιώργος Σουφλιάς που ήταν εκ των υποστηρικτών της προσφυγής στις κάλπες, έκανε λόγο για «εθνικό συμφέρον που επιτάσσει τις εκλογές», επίσης λίγοι είχαν αντιληφθεί τι εννοούσε.
Σήμερα, επτά μήνες μετά όλοι μάλλον καταλαβαίνουν και σίγουρα μπορούν να εξηγήσουν τη στάση εκείνων που κυβερνούσαν τη χώρα τότε. Σήμερα, επτά μήνες μετά, ανήμερα του τροπαιοφόρου Αγίου Γεωργίου, η χώρα παραδόθηκε και επισήμως στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, με το μέλλον της να διαγράφεται δυσοίωνο αν κρίνουμε από τα όσα έχουν συμβεί σε άλλες χώρες, όπου έχει παρέμβει το ΔΝΤ.
Ο Κώστας Καραμανλής σήμερα είναι απλός βουλευτής, απολαμβάνοντας τα προνόμια του πρώην πρωθυπουργού και ετοιμάζεται για την ακαδημαϊκή του καριέρα στις ΗΠΑ. Ο Γιώργος Σουφλιάς που επί των ημερών του στο ΥΠΕΧΩΔΕ οι δημόσιοι δρόμοι παραδόθηκαν στα διόδια των ιδιωτικών εταιρειών ιδιωτεύει. Το οικονομικό πρόβλημα της μεγάλης πλειοψηφίας των Ελλήνων βεβαίως, δεν θα τους αγγίξει.
Από την άλλη πλευρά έχουμε μια κυβέρνηση, του ΠΑΣΟΚ, που άλλα είπε στον ελληνικό λαό και άλλα έπραξε. Μια κυβέρνηση που ήξερε πολύ καλά τι παραλάμβανε και η οποία μέχρι εσχάτως διαβεβαίωνε ότι δεν τίθεται θέμα προσφυγής στο ΔΝΤ.
Το αντίθετο βεβαίως, συνέβη και ο πρωθυπουργός επέλεξε την ημέρα της ονομαστικής του εορτής και το ακριτικό Καστελόριζο για να ανακοινώσει την παράδοση της χώρας. Η 23η Απριλίου 2010 πέρασε στην ιστορία ως η ημέρα παράδοσης της χώρας και η έναρξη μιας ιδιότυπης επιτήρησης ή και κατοχής. Η 23η Απριλίου 2010 είναι η ημέρα που ο Γιώργος Παπανδρέου με την απόλυτη ή και μεγαλύτερη συνυπευθυνότητα του Κώστα Καραμανλή παρέδωσαν τη χώρα. Αυτή και αν είναι προδοτική στάση…

Ο ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ ΤΗΑ ΑΙΤΩΛΟΑΚΑΡΝΑΝΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ

2010-04-23T18:10:00.000+03:00

Στο χθεσινό σημείωμα γράφαμε για την Κύπρο και το τι σημαίνει για το νησί η εκλογή του Ντερβίς Ερόγλου στην ηγεσία της Τουρκοκυπριακής κοινότητας. Πιο σκληρός και από τον Ντεκτάς ο νέος διαπραγματευτής που μιλά μόνο Τούρκικα, υπάρχει φόβος ότι θα οδηγήσει τις διαπραγματεύσεις σε αδιέξοδο και το νησί στη διχοτόμηση.
Με την Κύπρο θα ασχοληθεί και σήμερα η γραφίδα του υπογράφοντος, που με τη βοήθεια πηγών από τη Μεγαλόνησο, θα αναφερθεί στο πρώτο εθελοντικό σώμα Ελλαδιτών που πήγε στην Κύπρο μετά την ανεξαρτησία και τις διακοινοτικές ταραχές του 1963. Ηταν ένα σώμα εθελοντών που οι ίδιοι το ονόμασαν Ιερό Λόχο για να το συνδέσουν με το αντίστοιχο των καταδρομέων που ιδρύθηκε στη διάρκεια του Β΄ παγκοσμίου πολέμου και που μετά την ανεξαρτησία της Κύπρου εντάχθηκε στην Εθνική Φρουρά, αλλά και τους Ιερολοχίτες του 1821.
Αυτός ο Ιερός Λόχος για τον οποίο μιλάμε σήμερα, έφθασε στο νησί το 1965 και εντάχθηκε στην ελληνική μεραρχία που είχε στείλει ο Γεώργιος Παπανδρέου το 1964. Περίπου 80 άτομα, εθελοντές τα μέλη του Ιερού Λόχου, είχαν οι περισσότεροι από αυτούς ένα κοινό γνώρισμα. Κατάγονταν από το νομό Αιτωλοακαρνανίας και μάλιστα, ο επικεφαλής τους, ο έφεδρος ανθυπολοχαγός Κώστας Χαραλάμπους, κατάγεται από το χωριό Γουριά της επαρχίας Τριχωνίδας του νομού Αιτωλοακαρνανίας.
Κάποιοι εξ αυτών συνέβαλλαν στην ίδρυση των δυνάμεων καταδρομών της Εθνικής Φρουράς της Κύπρου. Κάποιοι άλλοι επέστρεψαν στην Ελλάδα και κάποιοι όχι μόνο αποτάχθηκαν από το στρατό από την ελληνική χούντα το 1967, αλλά φυλακίστηκαν. Από εκεί και πέρα ο καθείς ακολούθησε το δρόμο του και οι ιστορίες που υπάρχουν για τα μέλη αυτού του Ιερού Λόχου είναι πολλές, ίσως όχι όλες αληθινές. Μια εκ των χαρακτηριστικότερων είναι η ιστορία του Μήτσου από την Ηπειρο, εκ των ελαχίστων μη Αιτωλοακαρνάνων, ο οποίος έζησε τα τελευταία χρόνια της ζωής του με μικρή αναπηρία στο πόδι και αλκοολικός στα Εξάρχεια, δημιουργώντας ένα μύθο για από τον εαυτό του, αλλά και τη δράση του στη Κύπρο…

Ο ΕΡΟΓΛΟΥ, ΟΙ ΓΚΡΙΖΟΙ ΛΥΚΟΙ ΚΑΙ ΤΟ "ΒΑΘΥ ΚΡΑΤΟΣ"

2010-04-22T19:19:00.000+03:00

Ντερβίς Ερόγλου, ετών 72, συνταξιούχος γιατρός ουρολόγος. Γεννήθηκε στην ημικατεχόμενη από το 1974 επαρχία Αμμοχώστου, σε ένα χωριό με το ελληνικό όνομα Όβγορος. Αυτός θα είναι ο νέος διαπραγματευτής της Τουρκοκυπριακής Κοινότητας αφού είναι ο νικητής των εκλογών της περασμένης Κυριακής επί του σαφώς πιο διαλλακτικού Ταλάτ που είναι υπέρ της διατήρησης της ενιαίας Κυπριακής δημοκρατίας ως ομοσπονδίας των δύο κοινοτήτων.
Αντιθέτως, ο Ερόγλου είναι υπέρ της συνομοσπονδίας και υπέρ των δύο κρατών στην Κύπρο, δηλαδή υπέρ της διχοτόμησης. Παρ΄ όλα αυτά και παρά την επιμονή του να μην αναγνωρίζει την Κυπριακή Δημοκρατία, τα παιδιά του έχουν διαβατήρια της Κυπριακής Δημοκρατίας για να έχουν όλα τα οφέλη των κοινοτικών πολιτών!
Την εκλογή του στα κατεχόμενα λέγεται πως δεν την ήθελε ούτε ο Τούρκος πρωθυπουργός Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, μιας και ο Ερόγλου θεωρείται ότι στηρίζεται από το «Βαθύ Κράτος» της Τουρκίας, δηλαδή από το στρατιωτικό κατεστημένο. Την εκλογή του στήριξαν ακόμη ακραία στοιχεία της Αγκυρας, όπως οι Γκρίζοι Λύκοι, αλλά και οι Τούρκοι έποικοι στη Μεγαλόνησο και ακραίοι Τουρκοκύπριοι.
Ο Ερόγλου είναι «πολιτικό τέκνο» του Ραούφ Ντενκτάς, ο οποίος παρά τη διαφωνία τους το 1995 και τη διάσπαση του κόμματός τους, τον στήριξε σε αυτές τις εκλογές και συνέβαλλε τα μέγιστα στην εκλογή του. Σε αντίθεση βεβαίως με τον πολιτικό του μέντορα τον Ραούφ Ντεκτάς που ομιλεί πέραν των τουρκικών εξαιρετικά ελληνικά και αγγλικά, ο Ερόγλου μιλά μόνο την τουρκική γλώσσα και είναι οπαδός της πλήρους υποταγής των κατεχόμενων στην Αγκυρα.
Με το νέο αυτό διαπραγματευτή λοιπόν, όπως ο ίδιος ο Ταλάτ είπε μετά το εκλογικό αποτέλεσμα της περασμένης Κυριακής, ο Χριστόφιας θα αποχωρήσει σε τρεις ημέρες από τις συνομιλίες, με το επόμενο βήμα να φαίνεται καθαρά πως θα είναι η διχοτόμηση της πολύπαθης Κύπρου.

ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΝΕΑ ΓΡΙΠΗ ΟΕΟ;

2010-04-15T11:30:00.001+03:00

Το θέμα της τρομοκρατίας είναι στην επικαιρότητα και τείνει να υπερκαλύψει ακόμη και την προσπάθεια οικονομικής διάσωσης της χώρας. Κάποιοι λεν μάλιστα ότι η αστυνομία κράταγε τις συλλήψεις για επικοινωνιακούς λόγους και ότι έχει και τις γιάφκες, αλλά θα τις δώσει στη δημοσιότητα όταν κριθεί ότι βολεύει επικοινωνιακά.
Υπερβολές θα πουν οι περισσότεροι και αν θέλετε συμφωνούμε. Μάλλον περί υπερβολών πρόκειται, αλλά επί του συγκεκριμένου, του θέματος της τρομοκρατίας, διότι η τακτική του αποπροσανατολισμού της κοινής γνώμης είναι μια τακτική που έχει αποδώσει κατά το παρελθόν και έχει εφαρμοστεί με μεγάλη επιτυχία.
Σκεφτόμαστε τώρα πια που όλα έχουν περάσει, τον πανικό που είχε προκληθεί στην κοινή γνώμη το περασμένο φθινόπωρο με την περίπτωση της νέας γρίπης, η οποία αποδείχθηκε φούσκα. Κανείς δεν τη θυμάται, κανείς δεν ασχολείται μαζί της και κανείς τώρα πια δεν νοσεί από αυτή. Πως έγινε αυτό θα αναρωτηθεί κάποιος τη στιγμή που στην Ελλάδα και παγκοσμίως το μεγαλύτερο ποσοστό του πληθυσμού δεν έχει εμβολιαστεί και όχι μόνο αυτό, τη στιγμή που παγκοσμίως οι θάνατοι από την κοινή γρίπη είναι πολύ περισσότεροι από της νέας γρίπης.
Αυτό τελικά ήταν μια επικοινωνιακή φούσκα, ένα στημένο θέμα από τις μεγάλες φαρμακοβιομηχανίες με τη βοήθεια ορισμένων κυβερνήσεων και ΜΜΕ. Αυτό ήταν ένα επικοινωνιακό τέχνασμα που ανάγκασε κυβερνήσεις και απλούς ανθρώπους να αγοράσουν φάρμακα και εμβόλια μπροστά στον πανικό που εσκεμμένα διοχετεύτηκε και για τον οποίο τα ΜΜΕ έχουν τεράστια ευθύνη. Μόνο από τα εκατομμύρια ευρώ που ξόδεψε η χώρα μας για να αγοράσει εμβόλια τα οποία έμειναν αδιάθετα, μπορεί κάποιος να καταλάβει το πάρτι κερδοσκοπίας που έγινε και το οποίο είναι πολύ μεγαλύτερο από το πάρτι των κερδοσκόπων με την ελληνική οικονομία και τα spread. Η γρίπη που περιμέναμε δεν ήρθε ποτέ, αλλά οι μεγάλες φαρμακοβιομηχανίες πλούτισαν. Ο καθείς αντιλαμβάνεται το παιχνίδι που παίχθηκε...