Με τη συνεδρίαση της λέσχης Μπίλντεμπεργκ, το διαγωνισμό της Eurovision και την ανακοίνωση των ευρωψηφοδελτίων της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ κύλησε το περασμένο Σαββατοκύριακο. Και αν η ανακοίνωση των ψηφοδελτίων δεν περιείχε κανένα στοιχείο έκπληξης και τόλμης από μέρους των ηγεσιών των δύο μεγάλων κομμάτων, πέραν του συναισθηματισμού και της συγκίνησης που μπορεί να εμπεριέχει η παρουσία της κυρίας Γιαννάκου, για την τριήμερη συνεδρίαση της λέσχης Μπίλντεμπεργκ στον Αστέρα της Βουλιαγμένης δεν μπορούμε να πούμε το ίδιο, διότι πολύ απλά δεν υπήρξε καμία πληροφόρηση.
«Εγκλειστοι» επί τρεις ημέρες παρέμειναν οι σύνεδροι στο ξενοδοχειακό συγκρότημα του Λαιμού με φοβερά μέτρα ασφαλείας, μαχητικά αεροσκάφη έτοιμα να απογειωθούν και απαγόρευση πτήσεων πάνω από το χώρο, σε μια σύνοδο που λέγεται ότι ασχολήθηκε με την παγκόσμια οικονομική κρίση. Μόνο η συγκέντρωση διαμαρτυρίας του ΚΚΕ, του μοναδικού πολιτικού κόμματος που εξέφρασε τη διαμαρτυρία του, πρέπει να τάραξε την ησυχία τους και τη λήψη των όποιων αποφάσεων.
Την ίδια ώρα που στο ξενοδοχειακό συγκρότημα της παραλιακής ζώνης των Αθηνών μπορεί και να ελήφθησαν σοβαρές για το μέλλον του κόσμου αποφάσεις, στην Μόσχα λάμβανε χώρα μια τις πιο κιτς-εκδηλώσεις που γίνονται ετησίως, ο διαγωνισμός τραγουδιού της Eurovision. Το ζητούμενο δεν είναι η έβδομη θέση που κατέλαβε ο Σάκης Ρουβάς, αλλά ο λόγος για τον οποίο μετέχει η Ελλάδα σε αυτό το πανηγύρι. Ειλικρινά δεν βρίσκουμε κανένα και αν επρόκειτο για ιδιωτική πρωτοβουλία θα μπορούσαμε να δείξουμε ανοχή.
Οταν, όμως, ο χαρακτήρας είναι δημόσιος και ξοδεύεται δημόσιο χρήμα, τότε τα πράγματα αλλάζουν και είναι σοβαρά. Ειλικρινά θα θέλαμε να ξέρουμε πόσα χρήματα ξοδεύτηκαν και πόσο θα κοστίσει στον φορολογούμενο η ελληνική αποστολή και συμμετοχή στο διαγωνισμό αυτό, που βεβαίως δεν έχει κανένα εθνικό χαρακτήρα όπως επιχειρήθηκε όλο αυτό τον καιρό να φανεί…
Τρίτη 19 Μαΐου 2009
Σάββατο 16 Μαΐου 2009
Ο ΠΑΠΠΑΣ ΚΑΙ Ο ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ ΒΑΤΙΚΑΝΟΥ ΣΤΟ Β' ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΠΟΛΕΜΟ
Γεννήθηκε το 1927 στη Βαυαρία, περιοχή της Γερμανίας της οποίας οι κάτοικοι διακρίνονται για το φιλελληνισμό τους και από την οποία κατάγεται και ο πρώτος βασιλιάς της Ελλάδας ο Οθωνας. Την περίοδο εκείνη, ο Αδόλφος Χίτλερ είχε γράψει τον «Αγών μου», είχε μπει φυλακή και είχε φύγει από την Αυστρία για τη Γερμανία, όπου σιγά, σιγά, ανερχόταν στην καγκελαρία.
Ο Γιόζεφ Ράτσινγκερ ο σημερινός Πάππας Βενέδικτος άρχισε σιγά, σιγά, να μυείται στη ναζιστική νεολαία, κάτι για το οποίο αργότερα έγραψε πως δεν ήταν ενθουσιασμένος. Την περίοδο εκείνη οι Εβραίοι οδηγούνταν κατά εκατομμύρια στα κρεματόρια και η μοίρα τα έφερε έτσι τα πράγματα ώστε ο Γιόζεφ Ράτσινγκερ να επισκεφθεί δεκαετίες αργότερα ως προκαθήμενος της καθολικής εκκλησίας πλέον, το Ισραήλ. Το ναζιστικό του παρελθόν βέβαια, δεν μπορούσε να το αποκρύψει κάτι που ανάγκασε τον εκπρόσωπο του Βατικανού να δηλώσει πως ο Γερμανός Ποντίφικας ήταν μέλος του κινήματος αλλά αναγκάστηκε να ενταχθεί εξαιτίας ενός ναζιστικού διατάγματος της εποχής.
«Δεν ήταν προσωπική του επιλογή», ειπώθηκε χαρακτηριστικά από τον εκπρόσωπο της Αγίας Εδρας, η οποία έπαιξε θλιβερό ρόλο στη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Το Βατικανό ουδέποτε καταδίκασε τα εγκλήματα του Χίτλερ και ουδέποτε αντιτάχθηκε σε αυτά, όπως βεβαίως και του Μουσολίνι, με τον οποίο συντάχθηκε και τον οποίο στήριξε.
Σε κάθε περίπτωση η επίσκεψη του Πάππα στο Ισραήλ θα μπορούσε να έχει καταστεί ιστορική. Ο Βενέδικτος θα μπορούσε ένα ζητήσει συγνώμη από τους Εβραίους και για τη δική του παρουσία στους Ναζί και για τα εγκλήματά τους, αλλά και για το ρόλο του Βατικανού και την ανοχή του στο Β’ παγκόσμιο πόλεμο. Δεν έκανε, όμως, τίποτα απ’ όλα αυτά. Αρκέστηκε να πει ότι «οι Εβραίοι υπέφεραν στη διάρκεια του Β’ παγκοσμίου πολέμου» προκαλώντας μεγάλες αντιδράσεις και επιβεβαιώνοντας τελικά την όχι και τόσο αναγκαστική συμμετοχή του στη ναζιστική νεολαία του Χίτλερ…
Ο Γιόζεφ Ράτσινγκερ ο σημερινός Πάππας Βενέδικτος άρχισε σιγά, σιγά, να μυείται στη ναζιστική νεολαία, κάτι για το οποίο αργότερα έγραψε πως δεν ήταν ενθουσιασμένος. Την περίοδο εκείνη οι Εβραίοι οδηγούνταν κατά εκατομμύρια στα κρεματόρια και η μοίρα τα έφερε έτσι τα πράγματα ώστε ο Γιόζεφ Ράτσινγκερ να επισκεφθεί δεκαετίες αργότερα ως προκαθήμενος της καθολικής εκκλησίας πλέον, το Ισραήλ. Το ναζιστικό του παρελθόν βέβαια, δεν μπορούσε να το αποκρύψει κάτι που ανάγκασε τον εκπρόσωπο του Βατικανού να δηλώσει πως ο Γερμανός Ποντίφικας ήταν μέλος του κινήματος αλλά αναγκάστηκε να ενταχθεί εξαιτίας ενός ναζιστικού διατάγματος της εποχής.
«Δεν ήταν προσωπική του επιλογή», ειπώθηκε χαρακτηριστικά από τον εκπρόσωπο της Αγίας Εδρας, η οποία έπαιξε θλιβερό ρόλο στη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Το Βατικανό ουδέποτε καταδίκασε τα εγκλήματα του Χίτλερ και ουδέποτε αντιτάχθηκε σε αυτά, όπως βεβαίως και του Μουσολίνι, με τον οποίο συντάχθηκε και τον οποίο στήριξε.
Σε κάθε περίπτωση η επίσκεψη του Πάππα στο Ισραήλ θα μπορούσε να έχει καταστεί ιστορική. Ο Βενέδικτος θα μπορούσε ένα ζητήσει συγνώμη από τους Εβραίους και για τη δική του παρουσία στους Ναζί και για τα εγκλήματά τους, αλλά και για το ρόλο του Βατικανού και την ανοχή του στο Β’ παγκόσμιο πόλεμο. Δεν έκανε, όμως, τίποτα απ’ όλα αυτά. Αρκέστηκε να πει ότι «οι Εβραίοι υπέφεραν στη διάρκεια του Β’ παγκοσμίου πολέμου» προκαλώντας μεγάλες αντιδράσεις και επιβεβαιώνοντας τελικά την όχι και τόσο αναγκαστική συμμετοχή του στη ναζιστική νεολαία του Χίτλερ…
Πέμπτη 14 Μαΐου 2009
ΤΑ "ΓΕΡΑΚΙΑ" ΚΑΙ Η...ΜΥΣΤΙΚΗ ΛΕΣΧΗ ΜΠΙΛΝΤΕΜΠΕΡΓΚ
Θεωρίες συνομωσίας. Ανθρωποι που κρατούν στα χέρια τους τις τύχες του κόσμου. Οι ισχυροί του πλανήτη. Μια μυστική κυβέρνηση, μια κλειστή σύνοδος που διοικεί τη γη και επηρεάζει καταστάσεις. Μια παγκόσμια ελίτ, μια ομάδα ισχυρών.
Όλα αυτά και πολλά ακόμη έχουν σίγουρα γραφτεί για την περιβόητη λέσχη Μπίλντερμπεργκ, η οποία συνεδριάζει μια φορά το χρόνο σε διαφορετικό μέρος του κόσμου και μάλιστα, λέγεται ότι στις συνεδριάσεις που καλύπτονται από πλήρη μυστικότητα, λαμβάνονται όλες οι κρίσιμες αποφάσεις για τις τύχες του πλανήτη
Η εφετινή σύνοδος της Λέσχης είναι η 57η και θα διεξαχθεί από σήμερα και για τις τρεις ημέρες στον «Αστέρα» της Βουλιαγμένης, όπου είχε διεξαχθεί και το 1993 η σύνοδος που για πρώτη φορά τότε γινόταν στην Ελλάδα. Το τι πρόκειται να συζητηθεί βεβαίως, δεν θα το μάθουμε, όπως ποτέ δεν μαθαίνουμε και δεν δημοσιοποιούνται τα θέματα των συζητήσεων της λέσχης Μπίλτενμπεργκ, για την οποία κυκλοφορούν εδώ και χρόνια οι πιο απίθανες θεωρίες συνωμοσίας, τις οποίες βέβαια ενισχύει η μυστικότητα που τηρείται γύρω από τα όσα λέγονται στις συνεδριάσεις της.
Πέραν αυτής της μυστικότητας, τις διάφορες θεωρίες συνομωσίας ενισχύουν και τα πρόσωπα που συνήθως μετέχουν και τα οποία καθιστούν αντιπαθή και αντιλαϊκή τη λέσχη. Μεταξύ άλλων μετέχουν, ο «φονέας» της Κύπρου, του Βιετνάμ και των λαών της Λατινικής Αμερικής Χένρι Κίσινγκερ, ο φερόμενος ως χρηματοδότης πολλών φιλοαμερικάνικων επαναστάσεων και εξεγέρσεων και έχων ελληνικές ρίζες Τζόρτζ Σόρος, ο πρώην πρόεδρος των ΗΠΑ Μπιλ Κλίντον, ο πρώην αντιπρόεδρος των ΗΠΑ Τζων Κέρρυ, ο πρώην υφυπουργός Άμυνας των ΗΠΑ κι ένα από τα σκληρότερα «γεράκια» Πωλ Γούλφοβιτς και σχεδόν όλοι οι γενικοί γραμματείς του ΝΑΤΟ.
Κατόπιν αυτών άπαντες μπορούν να αντιληφθούν τι πρόκειται να γίνει το προσεχές τριήμερο στη Βουλιαγμένη και τι συζητείται κάθε χρόνο στις ανάλογες συνόδους. Ο Θεός βοηθός…
Όλα αυτά και πολλά ακόμη έχουν σίγουρα γραφτεί για την περιβόητη λέσχη Μπίλντερμπεργκ, η οποία συνεδριάζει μια φορά το χρόνο σε διαφορετικό μέρος του κόσμου και μάλιστα, λέγεται ότι στις συνεδριάσεις που καλύπτονται από πλήρη μυστικότητα, λαμβάνονται όλες οι κρίσιμες αποφάσεις για τις τύχες του πλανήτη
Η εφετινή σύνοδος της Λέσχης είναι η 57η και θα διεξαχθεί από σήμερα και για τις τρεις ημέρες στον «Αστέρα» της Βουλιαγμένης, όπου είχε διεξαχθεί και το 1993 η σύνοδος που για πρώτη φορά τότε γινόταν στην Ελλάδα. Το τι πρόκειται να συζητηθεί βεβαίως, δεν θα το μάθουμε, όπως ποτέ δεν μαθαίνουμε και δεν δημοσιοποιούνται τα θέματα των συζητήσεων της λέσχης Μπίλτενμπεργκ, για την οποία κυκλοφορούν εδώ και χρόνια οι πιο απίθανες θεωρίες συνωμοσίας, τις οποίες βέβαια ενισχύει η μυστικότητα που τηρείται γύρω από τα όσα λέγονται στις συνεδριάσεις της.
Πέραν αυτής της μυστικότητας, τις διάφορες θεωρίες συνομωσίας ενισχύουν και τα πρόσωπα που συνήθως μετέχουν και τα οποία καθιστούν αντιπαθή και αντιλαϊκή τη λέσχη. Μεταξύ άλλων μετέχουν, ο «φονέας» της Κύπρου, του Βιετνάμ και των λαών της Λατινικής Αμερικής Χένρι Κίσινγκερ, ο φερόμενος ως χρηματοδότης πολλών φιλοαμερικάνικων επαναστάσεων και εξεγέρσεων και έχων ελληνικές ρίζες Τζόρτζ Σόρος, ο πρώην πρόεδρος των ΗΠΑ Μπιλ Κλίντον, ο πρώην αντιπρόεδρος των ΗΠΑ Τζων Κέρρυ, ο πρώην υφυπουργός Άμυνας των ΗΠΑ κι ένα από τα σκληρότερα «γεράκια» Πωλ Γούλφοβιτς και σχεδόν όλοι οι γενικοί γραμματείς του ΝΑΤΟ.
Κατόπιν αυτών άπαντες μπορούν να αντιληφθούν τι πρόκειται να γίνει το προσεχές τριήμερο στη Βουλιαγμένη και τι συζητείται κάθε χρόνο στις ανάλογες συνόδους. Ο Θεός βοηθός…
Σάββατο 9 Μαΐου 2009
Η ΘΥΣΙΑ ΤΩΝ ΚΑΡΑΟΛΗ ΚΑΙ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΚΑΙ ΤΑ ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΑ ΜΝΗΜΑΤΑ
1956: Στην Κύπρο βρίσκεται σε εξέλιξη ο ευγενέστερος αντιαποικιοκρατικός αγώνας της ιστορίας, ο αγώνας των Ελλήνων Κυπρίων κατά των Αγγλων κατακτητών. Κάποιοι νέοι άνθρωποι γίνονται ήρωες. Δίνουν τη ζωή τους για την Κύπρο και τον ελληνισμό και τα ονόματά τους γράφονται με χρυσά γράμματα στην ιστορία.
Πρωινό της 10ης Μαΐου 1956. Δύο νέα παιδιά που ίσως κάποιοι στην Ελλάδα να τους γνωρίζουν από πολλούς δρόμους που έχουν πάρει τα ονόματά τους και διάβαζαν τον «Μικρό Ηρωα» του Στέλιου Ανεμοδουρά, απαγχονίζονται στην κεντρικές φυλακές της Λευκωσίας καταδικασμένοι σε θάνατο. Πρόκειται για τον 23χρονο Μιχαλάκη Καραολή και τον 22χρονο Ανδρέα Δημητρίου.
Οι δύο αυτοί ήρωες του απελευθερωτικού αγώνα της Κύπρου και άλλοι 11, αναπαύονται σήμερα στα λεγόμενα «Φυλακισμένα Μνήματα», ένα μικρό κοιμητήριο που είχαν κατασκευάσει οι Αγγλοι αποικιοκράτες στις κεντρικές φυλακές της Λευκωσίας και το οποίο βρισκόταν δίπλα από τα κελιά των μελλοθανάτων και την αγχόνη. Σε αυτό το χώρο που σήμερα αποτελεί τόπο ιερού προσκυνήματος και μνημείο ηρωισμού, είναι θαμμένοι 13 ήρωες, 13 παλικάρια που έδωσαν τη ζωή τους για την ελευθερία της Κύπρου και τον Ελληνισμό. Σε αυτά τα παιδιά που ήταν όλοι τους νέοι από 19 έως 24 ετών, οι Αγγλοι δεν επέτρεπαν να παραστούν στις κηδείες τους οι συγγενείς τους. Ενας μόνο ορθόδοξος ιερέας έψαλλε τη νεκρώσιμο ακολουθία και τους οδηγούσαν στον τάφο υπό τα πατριωτικά εμβατήρια των άλλων μελλοθανάτων.
Εκεί στα «Φυλακισμένα Μνήματα» εκτός από τους Μιχαλάκη Καραολή και Ανδρέα Δημητρίου βρίσκονται ακόμη οι ήρωες: Ιάκωβος Πατάτσος, Ανδρέας Ζάκος, Χαρίλαος Μιχαήλ, (απαγχονίστηκαν μαζί στις 9/8/1956), Μιχαήλ Κουτσόφτας, Ανδρέας Ζάκος, Ανδρέας Παναγίδης (απαγχονίστηκαν μαζί στις 21/9/1956) και ο 19χρονος Ευαγόρας Παλληκαρίδης (απαγχονίστηκε στις 14/3/1957).
Αναπαύονται ακόμα τέσσερα παλικάρια της ΕΟΚΑ, οι: Μάρκος Δράκος, Γρηγόρης Αυξεντίου, Στυλιανός Λένας και Κυριάκος Μάτσης (απαγχονίστηκαν μαζί στις 21/9/1956).
Πρωινό της 10ης Μαΐου 1956. Δύο νέα παιδιά που ίσως κάποιοι στην Ελλάδα να τους γνωρίζουν από πολλούς δρόμους που έχουν πάρει τα ονόματά τους και διάβαζαν τον «Μικρό Ηρωα» του Στέλιου Ανεμοδουρά, απαγχονίζονται στην κεντρικές φυλακές της Λευκωσίας καταδικασμένοι σε θάνατο. Πρόκειται για τον 23χρονο Μιχαλάκη Καραολή και τον 22χρονο Ανδρέα Δημητρίου.
Οι δύο αυτοί ήρωες του απελευθερωτικού αγώνα της Κύπρου και άλλοι 11, αναπαύονται σήμερα στα λεγόμενα «Φυλακισμένα Μνήματα», ένα μικρό κοιμητήριο που είχαν κατασκευάσει οι Αγγλοι αποικιοκράτες στις κεντρικές φυλακές της Λευκωσίας και το οποίο βρισκόταν δίπλα από τα κελιά των μελλοθανάτων και την αγχόνη. Σε αυτό το χώρο που σήμερα αποτελεί τόπο ιερού προσκυνήματος και μνημείο ηρωισμού, είναι θαμμένοι 13 ήρωες, 13 παλικάρια που έδωσαν τη ζωή τους για την ελευθερία της Κύπρου και τον Ελληνισμό. Σε αυτά τα παιδιά που ήταν όλοι τους νέοι από 19 έως 24 ετών, οι Αγγλοι δεν επέτρεπαν να παραστούν στις κηδείες τους οι συγγενείς τους. Ενας μόνο ορθόδοξος ιερέας έψαλλε τη νεκρώσιμο ακολουθία και τους οδηγούσαν στον τάφο υπό τα πατριωτικά εμβατήρια των άλλων μελλοθανάτων.
Εκεί στα «Φυλακισμένα Μνήματα» εκτός από τους Μιχαλάκη Καραολή και Ανδρέα Δημητρίου βρίσκονται ακόμη οι ήρωες: Ιάκωβος Πατάτσος, Ανδρέας Ζάκος, Χαρίλαος Μιχαήλ, (απαγχονίστηκαν μαζί στις 9/8/1956), Μιχαήλ Κουτσόφτας, Ανδρέας Ζάκος, Ανδρέας Παναγίδης (απαγχονίστηκαν μαζί στις 21/9/1956) και ο 19χρονος Ευαγόρας Παλληκαρίδης (απαγχονίστηκε στις 14/3/1957).
Αναπαύονται ακόμα τέσσερα παλικάρια της ΕΟΚΑ, οι: Μάρκος Δράκος, Γρηγόρης Αυξεντίου, Στυλιανός Λένας και Κυριάκος Μάτσης (απαγχονίστηκαν μαζί στις 21/9/1956).
Παρασκευή 8 Μαΐου 2009
Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΝΕΚΡΟΙ ΤΗΣ ΧΟΥΝΤΑΣ
Η δημοκρατία όχι μόνο δεν έχει αδιέξοδα, αλλά διαθέτει και χώρο για όλες τις απόψεις. Ολες, μα όλες και μάλιστα η πραγματική δημοκρατία θα πρέπει να υπερασπίζεται το δικαίωμα της διαφορετικότητας και να το αναγάγει σε ύψιστο.
Χωρίς καμιά διάθεση εξωραϊσμού της σημερινής εξαιρετικά δύσκολης κατάστασης για τον μέσο πολίτη και όντας οπαδός της ρήσης ότι εχθρός του καλού είναι το καλύτερο, τα γράφω όλα αυτά ως απάντηση στον αναγνώστη Χρήστο Κ. και στα όσα ανέφερε στο ηλεκτρονικό μήνυμα που έστειλε. Οντας επίσης οπαδός της δημοκρατίας, του καλύτερου των πολιτευμάτων παρ’ ότι βιώνουμε μια έμμεση και όχι άμεση δημοκρατία, σέβομαι απόλυτα το δικαίωμά του Χρήστου να πιστεύει ότι ο «Αλέκος Παναγούλης ήταν κοινός τρομοκράτης και ο Γιώργος Παπαδόπουλος πολύ καλός πολιτικός» και ακόμη ότι να αποκαλεί την επταετία της χούντας «χρυσή επταετία».
Η διαφορά του τότε με το τώρα είναι τότε κάποιοι διώχθηκαν για τη διαφορετικότητά τους, η οποία σήμαινε φυλάκιση, βασανιστήριο, ίσως και θάνατο από το καθεστώς των ανδρείκελων των πρακτόρων των ξένων δυνάμεων που πρόδωσαν την Κύπρο. Και επειδή ερωτάμαι για τους νεκρούς της χούντας από τον Χρήστο, απαντώ ότι επισήμως ήταν 88 (ανεπισήμως ουδείς γνωρίζει) και δημοσιεύω και τα ονόματά τους:
Βασίλης, Ελής Παναγιώτης, Μανδηλαράς Νικηφόρος, Καλαντζής Δημήτρης, Ρίζος Τάκης, Καλαβρού Μαρία, Παναγούλης Γιώργος, Τσαρουχάς Γιώργος, Θεοδωρίδης Γιώργος, Κατσικογιάννης, Τζαβαλάς Καρούσος, Γεωργάκης Κώστας, Αντωνίου Ζήσης, Τσιτσιρίγκος Φώτης, Κούλης Γεώργιος, Πετρόπουλος Παναγιώτης, Βασιλόπουλος Γιάννης, Κωνσταντίνου Γιώργος, Αλβάνογλου Θεόδωρος, Σινόπουλος Πέτρος, Κομνηνός Διομήδης, Παντελεάκης Κυριάκος, Βάρσος Ιωάννης, Εγκελμαν Ντόρις Μαριέτε, Γεριτσίδης Γιώργος, Γεωργαράς Μαρίνος - Σπύρος, Παπαϊωάννου Δημήτρης, Καραμανής Μάρκος, Φαμέλης Βασίλης, Μαρκούλης Νίκος, Σαμούρης Γιώργος, Μυρογιάννης Μιχάλης, Καραγεωργίου Στέλιος, Φιλίνης Γιάννης, Δικάλφα Καλλιόπη, Τζιάνος Λάμπρος, Σταυρέλης Γιάννης, Αργυροπούλου Αικατερίνη, Δασκάλου Στέλιος, Θεοδώρας Δημήτρης, Σίμος Γεώργιος, Κυριακόπουλος Σάκης, Καζέπης Κώστας, Καΐλης Γιάννης, Αναγνωστόπουλος, Αντάρογλου, Αντζελόνι Ελενα Μαρία, Αργυρίου, Βρυώνης, Βυθούλκας, Γαλάτης Νίκος, Γιαννόπουλος, Γρέλλος, Δημόπουλος, Διαμαντάκος, Ευαγγελινός, Ζησιμόπουλος, Ηλιόπουλος, Ιωαννίδης, Ιωάννου, Κούμπουλος, Κρητικάκη, Λαγαριώτης, Μαντζώρος, Μαυρογιάννης, Μέξης, Μικρώνης, Μιχαηλίδης, Μπονάτος Χρήστος, Μώμος, Νικολάου, Παπαγεωργίου, Παπαδόπουλος, Ρακιτζής Αλέξανδρος, Ράμμος Βασίλειος, Σαρμαλής, Σπαρτίδης, Σταυρόπουλος, Σχίζας, Σωτηρόπουλος Ιωάννης, Τορίλ - Τεκλέτ (Αίγυπτος), Τσιγκούνης, Τσικουρής, Φραγκόπουλος Θεόφιλος, Χαλκίδης Γιάννης, Χαραλαμπίδης Γιώργος, Χατζηβασιλείου, Κατής Κώστας
Χωρίς καμιά διάθεση εξωραϊσμού της σημερινής εξαιρετικά δύσκολης κατάστασης για τον μέσο πολίτη και όντας οπαδός της ρήσης ότι εχθρός του καλού είναι το καλύτερο, τα γράφω όλα αυτά ως απάντηση στον αναγνώστη Χρήστο Κ. και στα όσα ανέφερε στο ηλεκτρονικό μήνυμα που έστειλε. Οντας επίσης οπαδός της δημοκρατίας, του καλύτερου των πολιτευμάτων παρ’ ότι βιώνουμε μια έμμεση και όχι άμεση δημοκρατία, σέβομαι απόλυτα το δικαίωμά του Χρήστου να πιστεύει ότι ο «Αλέκος Παναγούλης ήταν κοινός τρομοκράτης και ο Γιώργος Παπαδόπουλος πολύ καλός πολιτικός» και ακόμη ότι να αποκαλεί την επταετία της χούντας «χρυσή επταετία».
Η διαφορά του τότε με το τώρα είναι τότε κάποιοι διώχθηκαν για τη διαφορετικότητά τους, η οποία σήμαινε φυλάκιση, βασανιστήριο, ίσως και θάνατο από το καθεστώς των ανδρείκελων των πρακτόρων των ξένων δυνάμεων που πρόδωσαν την Κύπρο. Και επειδή ερωτάμαι για τους νεκρούς της χούντας από τον Χρήστο, απαντώ ότι επισήμως ήταν 88 (ανεπισήμως ουδείς γνωρίζει) και δημοσιεύω και τα ονόματά τους:
Βασίλης, Ελής Παναγιώτης, Μανδηλαράς Νικηφόρος, Καλαντζής Δημήτρης, Ρίζος Τάκης, Καλαβρού Μαρία, Παναγούλης Γιώργος, Τσαρουχάς Γιώργος, Θεοδωρίδης Γιώργος, Κατσικογιάννης, Τζαβαλάς Καρούσος, Γεωργάκης Κώστας, Αντωνίου Ζήσης, Τσιτσιρίγκος Φώτης, Κούλης Γεώργιος, Πετρόπουλος Παναγιώτης, Βασιλόπουλος Γιάννης, Κωνσταντίνου Γιώργος, Αλβάνογλου Θεόδωρος, Σινόπουλος Πέτρος, Κομνηνός Διομήδης, Παντελεάκης Κυριάκος, Βάρσος Ιωάννης, Εγκελμαν Ντόρις Μαριέτε, Γεριτσίδης Γιώργος, Γεωργαράς Μαρίνος - Σπύρος, Παπαϊωάννου Δημήτρης, Καραμανής Μάρκος, Φαμέλης Βασίλης, Μαρκούλης Νίκος, Σαμούρης Γιώργος, Μυρογιάννης Μιχάλης, Καραγεωργίου Στέλιος, Φιλίνης Γιάννης, Δικάλφα Καλλιόπη, Τζιάνος Λάμπρος, Σταυρέλης Γιάννης, Αργυροπούλου Αικατερίνη, Δασκάλου Στέλιος, Θεοδώρας Δημήτρης, Σίμος Γεώργιος, Κυριακόπουλος Σάκης, Καζέπης Κώστας, Καΐλης Γιάννης, Αναγνωστόπουλος, Αντάρογλου, Αντζελόνι Ελενα Μαρία, Αργυρίου, Βρυώνης, Βυθούλκας, Γαλάτης Νίκος, Γιαννόπουλος, Γρέλλος, Δημόπουλος, Διαμαντάκος, Ευαγγελινός, Ζησιμόπουλος, Ηλιόπουλος, Ιωαννίδης, Ιωάννου, Κούμπουλος, Κρητικάκη, Λαγαριώτης, Μαντζώρος, Μαυρογιάννης, Μέξης, Μικρώνης, Μιχαηλίδης, Μπονάτος Χρήστος, Μώμος, Νικολάου, Παπαγεωργίου, Παπαδόπουλος, Ρακιτζής Αλέξανδρος, Ράμμος Βασίλειος, Σαρμαλής, Σπαρτίδης, Σταυρόπουλος, Σχίζας, Σωτηρόπουλος Ιωάννης, Τορίλ - Τεκλέτ (Αίγυπτος), Τσιγκούνης, Τσικουρής, Φραγκόπουλος Θεόφιλος, Χαλκίδης Γιάννης, Χαραλαμπίδης Γιώργος, Χατζηβασιλείου, Κατής Κώστας
Πέμπτη 7 Μαΐου 2009
ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ ΡΙΤΣΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΟΥΛΗ
Εκατό χρόνια από τη γέννηση του Γιάννη Ρίτσου, 33 από το θάνατο του Αλέκου Παναγούλη. Προσωπικότητες τεράστιες και οι δύο με κοινό σημείο την ποίηση, τη δημοκρατία τους αγώνες για την ελευθερία. Με το αίμα του πάνω σε σπιρτόκουτα στη φυλακή έγραφε στίχους ο Παναγούλης, μέχρι και σε πέτρες ζωγράφιζε ο τεράστιος αυτός καλλιτέχνης Γιάννης Ρίτσος, ο εκ των κορυφαίων Ελλήνων ποιητών.
Πόσο ανάγκη άραγε έχει η εποχή μας από έναν νέο Παναγούλη -κατά πολλούς ο μοναδικός αντιστασιακός επί χούντας- από έναν νέο Ρίτσο, έναν νέο Ελύτη, έναν νέο Σεφέρη, έναν νέο Γκάτσο, έναν νέο Μάνο και πόσο ανάγκη έχει το Μίκη εν ζωή. Πόσο ανάγκη έχει η εποχή μας είδωλα και ήρωες σαν και αυτούς τους ανθρώπους, σαν και αυτές τις μορφές που έγραψαν και γράφουν ιστορία λόγω της σκέψης τους, των δεξιοτήτων, της κουλτούρας και των αγώνων τους.
Εκατό χρόνια από τη γέννηση του Γιάννη Ρίτσου και 33 από το θάνατο του Αλέκου Παναγούλη σε εκείνο το περίεργο και ανεξιχνίαστο έως τώρα τροχαίο, ήταν η μόνο η αφορμή για αυτό το σημείωμα. Εκατό χρόνια από τη γέννηση του Ρίτσου, του ποιητή της Ρωμιοσύνης που έγραψε στη «Ρωμιοσύνη» το εκπληκτικό: «Οταν σφίγγουν το χέρι ο ήλιος είναι βέβαιος για τον κόσμο. Όταν χαμογελάνε ένα μικρό χελιδόνι φεύγει μέσα απ' τ' άγρια γένια τους. Όταν σκοτώνονται, όταν σκοτώνονται, η ζωή τραβάει την ανηφόρα, με σημαίες, με σημαίες, με σημαίες και με ταμπούρλα».
Τα λόγια αυτά μελοποιήθηκαν από τον Μίκη Θεοδωράκη και έχουν κάνει το γύρο του κόσμου, ως διαχρονικό σύμβολο, αλλά κυρίως ως σύμβολο της δικτατορικής και μεταπολιτευτικής περιόδου.
Τότε, 33 χρόνια πριν, όταν η Ελλάδα έχανε τον Αλέκο Παναγούλη. Τον Ελληνα, τον αγωνιστή, τον δημοκράτη, το παλικάρι, τον μοναδικό που τα έβαλε στα ίσια με τον δικτάτορα Γιώργο Παπαδόπουλο και επιχείρησε να τον δολοφονήσει. Ο Αλέκος Παναγούλης έγραφε με το αίμα του πάνω σε σπιρτόκουτα στη φυλακή και έγραψε και αυτός αριστουργήματα. «Πάλης ξεκίνημα, νέοι αγώνες», λέει το ομώνυμο ποίημά του που μελοποίησε ο Μίκης και συνεχίζει: «Οδηγοί της ελπίδας οι πρώτοι νεκροί, όχι άλλα δάκρυα κλείσαν οι τάφοι, λευτεριάς λίπασμα οι πρώτοι νεκροί».
Εκατό χρόνια από τη γέννηση του Γιάννη Ρίτσου, 33 από το θάνατο του Αλέκου Παναγούλη. Ηταν απλά η αφορμή…
Πόσο ανάγκη άραγε έχει η εποχή μας από έναν νέο Παναγούλη -κατά πολλούς ο μοναδικός αντιστασιακός επί χούντας- από έναν νέο Ρίτσο, έναν νέο Ελύτη, έναν νέο Σεφέρη, έναν νέο Γκάτσο, έναν νέο Μάνο και πόσο ανάγκη έχει το Μίκη εν ζωή. Πόσο ανάγκη έχει η εποχή μας είδωλα και ήρωες σαν και αυτούς τους ανθρώπους, σαν και αυτές τις μορφές που έγραψαν και γράφουν ιστορία λόγω της σκέψης τους, των δεξιοτήτων, της κουλτούρας και των αγώνων τους.
Εκατό χρόνια από τη γέννηση του Γιάννη Ρίτσου και 33 από το θάνατο του Αλέκου Παναγούλη σε εκείνο το περίεργο και ανεξιχνίαστο έως τώρα τροχαίο, ήταν η μόνο η αφορμή για αυτό το σημείωμα. Εκατό χρόνια από τη γέννηση του Ρίτσου, του ποιητή της Ρωμιοσύνης που έγραψε στη «Ρωμιοσύνη» το εκπληκτικό: «Οταν σφίγγουν το χέρι ο ήλιος είναι βέβαιος για τον κόσμο. Όταν χαμογελάνε ένα μικρό χελιδόνι φεύγει μέσα απ' τ' άγρια γένια τους. Όταν σκοτώνονται, όταν σκοτώνονται, η ζωή τραβάει την ανηφόρα, με σημαίες, με σημαίες, με σημαίες και με ταμπούρλα».
Τα λόγια αυτά μελοποιήθηκαν από τον Μίκη Θεοδωράκη και έχουν κάνει το γύρο του κόσμου, ως διαχρονικό σύμβολο, αλλά κυρίως ως σύμβολο της δικτατορικής και μεταπολιτευτικής περιόδου.
Τότε, 33 χρόνια πριν, όταν η Ελλάδα έχανε τον Αλέκο Παναγούλη. Τον Ελληνα, τον αγωνιστή, τον δημοκράτη, το παλικάρι, τον μοναδικό που τα έβαλε στα ίσια με τον δικτάτορα Γιώργο Παπαδόπουλο και επιχείρησε να τον δολοφονήσει. Ο Αλέκος Παναγούλης έγραφε με το αίμα του πάνω σε σπιρτόκουτα στη φυλακή και έγραψε και αυτός αριστουργήματα. «Πάλης ξεκίνημα, νέοι αγώνες», λέει το ομώνυμο ποίημά του που μελοποίησε ο Μίκης και συνεχίζει: «Οδηγοί της ελπίδας οι πρώτοι νεκροί, όχι άλλα δάκρυα κλείσαν οι τάφοι, λευτεριάς λίπασμα οι πρώτοι νεκροί».
Εκατό χρόνια από τη γέννηση του Γιάννη Ρίτσου, 33 από το θάνατο του Αλέκου Παναγούλη. Ηταν απλά η αφορμή…
Παρασκευή 1 Μαΐου 2009
Η ΑΛΛΗ ΠΛΕΥΡΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ
Όπως γράφει ο αείμνηστος Βασίλης Ραφαηλίδης στο βιβλίο του για την κωμικοτραγική ιστορία του ελληνικού κράτους, οι λαοί δεν έχουν μόνο ήρωες, αλλά και καθάρματα και η ιστορία ενός τόπου δεν αποτελείται μόνο από θετικά γεγονότα, αλλά και από αρνητικά. Αυτό αναφέρεται περίπου και στα απομνημονεύματα του στρατηγού Μακρυγιάννη, ενός ανθρώπου ανεξάρτητου και γενναίου, όπως τον περιγράφει η ιστορία, για τον οποίο υπάρχουν, όμως, και αντιρρήσεις.
Με αφορμή το προχθεσινό σημείωμα για τον στρατηγό Μακρυγιάννη και τα απομνημονεύματά του, ο υπογράφων δέχθηκε από αναγνώστες της στήλης κομψές είναι η αλήθεια διαμαρτυρίες, ως προς την πραγματική του δράση και ορισμένα κομμάτια αυτής που η ιστορία αποκρύπτει.
Μιλάμε βεβαίως για την επίσημη ιστορία του ελληνικού κράτους, αυτή που τα παιδιά μαθαίνουν στα σχολεία και που όταν ενηλικιωθούν και αυτομορφωθούν ανακαλύπτουν ότι σχεδόν όλα όσα μαθαίνουν εκεί είναι άχρηστα, διότι πολύ απλά δεν ισχύουν ή έχουν παραποιηθεί προς το θετικότερο ή δεν δίνεται η σωστή διάσταση των πραγμάτων και εξωραϊζεται η κατάσταση. Οπως για παράδειγμα αναφέρει ο Ραφαηλίδης στο ίδιο βιβλίο, ο πρώτος κυβερνήτης της Ελλάδας Ιωάννης Καποδίστριας που διετέλεσε προηγουμένως υπουργός Εξωτερικών της Ρωσίας και κυβερνήτης της ανεξάρτητης επτανησιακής πολιτείας, δεν ήταν Ελληνας, αλλά Ιταλός. Η οικογένειά του που ονομαζόταν Βιτόρι καταγόταν, σύμφωνα με το ίδιο βιβλίο από το Κάπο ντ΄ Ιστρια της Δαλματίας μέχρι να μετοικήσει στην Κέρκυρα, όπου εξελληνοποιήθηκε και απέκτησε το επίθετο Καποδίστρια.
Ισως και στην περίπτωση του στρατηγού τα πράγματα να είναι διαφορετικά, καθώς υπάρχουν τέτοιες αναφορές. Πέραν του όποιου θαυμασμού μπορεί κάποιος να έχει για αυτόν και τη δράση του, κάτι που ο υπογράφων έδειξε με το προχθεσινό του σημείωμα, υπάρχουν και αντιρρήσεις που πρέπει να καταγραφούν και μια πολύ μεγάλη κουβέντα για το αν ήταν και αρχαιοκάπηλος και αν πουλούσε τα αγάλματα στο εξωτερικό, έχει εώ και χρόνια ξεκινήσει.
Είναι αυτό που και ο ίδιος γράφει στα απομνημονεύματά του για την άλλη πλευρά της ιστορίας, την αρνητική πλευρά που όλοι οι λαοί την έχουν, αλλά όλοι δεν την προβάλλουν.
Με αφορμή το προχθεσινό σημείωμα για τον στρατηγό Μακρυγιάννη και τα απομνημονεύματά του, ο υπογράφων δέχθηκε από αναγνώστες της στήλης κομψές είναι η αλήθεια διαμαρτυρίες, ως προς την πραγματική του δράση και ορισμένα κομμάτια αυτής που η ιστορία αποκρύπτει.
Μιλάμε βεβαίως για την επίσημη ιστορία του ελληνικού κράτους, αυτή που τα παιδιά μαθαίνουν στα σχολεία και που όταν ενηλικιωθούν και αυτομορφωθούν ανακαλύπτουν ότι σχεδόν όλα όσα μαθαίνουν εκεί είναι άχρηστα, διότι πολύ απλά δεν ισχύουν ή έχουν παραποιηθεί προς το θετικότερο ή δεν δίνεται η σωστή διάσταση των πραγμάτων και εξωραϊζεται η κατάσταση. Οπως για παράδειγμα αναφέρει ο Ραφαηλίδης στο ίδιο βιβλίο, ο πρώτος κυβερνήτης της Ελλάδας Ιωάννης Καποδίστριας που διετέλεσε προηγουμένως υπουργός Εξωτερικών της Ρωσίας και κυβερνήτης της ανεξάρτητης επτανησιακής πολιτείας, δεν ήταν Ελληνας, αλλά Ιταλός. Η οικογένειά του που ονομαζόταν Βιτόρι καταγόταν, σύμφωνα με το ίδιο βιβλίο από το Κάπο ντ΄ Ιστρια της Δαλματίας μέχρι να μετοικήσει στην Κέρκυρα, όπου εξελληνοποιήθηκε και απέκτησε το επίθετο Καποδίστρια.
Ισως και στην περίπτωση του στρατηγού τα πράγματα να είναι διαφορετικά, καθώς υπάρχουν τέτοιες αναφορές. Πέραν του όποιου θαυμασμού μπορεί κάποιος να έχει για αυτόν και τη δράση του, κάτι που ο υπογράφων έδειξε με το προχθεσινό του σημείωμα, υπάρχουν και αντιρρήσεις που πρέπει να καταγραφούν και μια πολύ μεγάλη κουβέντα για το αν ήταν και αρχαιοκάπηλος και αν πουλούσε τα αγάλματα στο εξωτερικό, έχει εώ και χρόνια ξεκινήσει.
Είναι αυτό που και ο ίδιος γράφει στα απομνημονεύματά του για την άλλη πλευρά της ιστορίας, την αρνητική πλευρά που όλοι οι λαοί την έχουν, αλλά όλοι δεν την προβάλλουν.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)