Είναι η ημέρα τέτοια που οι θύμισες πάνε σε ένα μόνο θέμα, σε ένα μόνο σημείο. Στο Πολυτεχνείο, σύμβολο ελευθερίας, ελπίδας και υψηλών ιδανικών, σύμβολο του τι σημαίνει αγώνας στη ζωή, του τι σημαίνουν υψηλά ιδανικά, τα οποία είχαν οι νέοι εκείνοι 36 χρόνια πριν στη στρατοκρατούμενη Αθήνα, του τι σημαίνει όνειρο.
Σήμερά 36 χρόνια μετά τα πράγματα έχουν αλλάξει, όπως επιβάλει η αέναη λειτουργία της φύσης και της ζωής. Αυτή η ημέρα, όμως, μένει ίδια στη μνήμη μας. Σήμερα η μουσική του Θεοδωράκη και τα τραγούδια του Λοϊζου θα ακουστούν και πάλι. Το κέντρο της Αθήνας θα αδειάσει, οι πύλες του πολυτεχνείου θα κλείσουν, η αιματοβαμμένη σημαία θα προπορευθεί και η πορεία προς την αμερικάνικη πρεσβεία θα ξεκινήσει. Ισως και φέτος οι συμμετέχοντες να είναι λιγότεροι από πέρσι, αλλά η ουσία της ημέρας και ο συμβολισμός δεν αλλάζει.
Δεν θα τον αλλάξουν ούτε οι προβοκάτορες της νέου τύπου τρομοκρατίας που ισχυρίζονται ότι κινούνται στον αντιεξουσιαστικό χώρο. Δεν θα τον αλλάξουν όσα επεισόδια και αν γίνουν και δεν θα τον αλλάξουν όσοι και αν προσπαθήσουν να αμαυρώσουν την ημέρα και να υποβαθμίσουν τη σημασία της. Το μήνυμα του Πολυτεχνείου δεν έχει ξεφτίσει. Είναι πιο ισχυρό από ποτέ.
Σήμερα, 36 χρόνια μετά ο νους παει σε εκείνα τα παιδιά που στήθηκαν μπροστά στα τανκς της χούντας, με ένα μόνο στόχο, την ελευθερία της πατρίδας από το ανελεύθερο καθεστώς που της επέβαλλαν οι ξένες δυνάμεις, με τους εγχώριους προδότες. Σήμερα ο νους παει και σε εκείνους τους 24 που έχασαν τη ζωή τους στο Πολυτεχνείο και στα πέριξ αυτού γεγονότα. Σήμερα ο νους παει σε όλους εκείνους που δεν συμβιβάστηκαν και δεν υποτάχθηκαν στο δικτατορικό καθεστώς. Σε εκείνους που αντιστάθηκαν, που διώχθηκαν, που φυλακίστηκαν, που πέθαναν. Ηταν 88 συνολικά αυτοί που επισήμως έχασαν τη ζωή τους στα επτά χρόνια της δικτατορίας. Επεσαν όλοι τους για την ελευθερία της πατρίδας…
Τρίτη 17 Νοεμβρίου 2009
Σάββατο 14 Νοεμβρίου 2009
ΜΑΤΑΙΟΣ ΘΑ ΗΤΑΝ Ο ΑΓΩΝΑΣ ΧΩΡΙΣ ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ
Στο εξαιρετικό περιοδικό «Ιστορία» που κυκλοφορεί σήμερα με το «Εθνος» και το οποίο είναι αφιερωμένο στην επέτειο του Πολυτεχνείου, υπάρχει μια φράση του εκφωνητή της εξέγερσης, του Δημήτρη Παπαχρήστου, ο οποίος λεει: «Είναι προτιμότερο να αγωνίζεται κανείς ακόμα και μάταια, παρά να ζει μάταια».
Αυτή και μόνο η φράση του ανθρώπου του οποίου η φωνή μαζί με της Μαρίας Δαμανάκη που ήταν επίσης εκφωνήτρια, έγιναν σύμβολο του αγώνα, λεει τα πάντα. Δείχνει τους δρόμους της ζωής, του αγώνα και της δημοκρατίας. Αυτούς τους δρόμους που έδειξε ο αγώνας του Πολυτεχνείου, με τα μηνύματά του να είναι ακόμη πιο ηχηρά και πιο επίκαιρα σήμερα.
Ο αγώνας του Πολυτεχνείου, βεβαίως, δεν ήταν μάταιος. Σήμερα 35 χρόνια μετά εξακολουθεί να εμπνέει. Ηταν ένας αγώνας που καταρχάς δημιούργησε τις συνθήκες πτώσης του δικτατορικού καθεστώτος, αφού και αυτοί οι υπερατλαντικοί «φίλοι» που το στήριξαν και το επέλεξαν δεν το ήθελαν άλλο, διότι τα εν Ελλάδι ανδρείκελα είχαν κάνει τη δουλειά τους και είχαν δώσει και την Κύπρο.
Πέραν αυτών, ο αγώνας του πολυτεχνείου ήταν ένας αγώνας για τη δημοκρατία, τα υψηλά ιδεώδη και την ελευθερία που έδειξε δρόμους και ενέπνευσε. Βγαλμένος από τις πιο ηρωικές σελίδες της ελληνικής ιστορίας. Ηταν ένα αυτόνομο κίνημα, το οποίο εξελίχθηκε σε μαζικό και το οποίο αντιστάθηκε στους δυνάστες της χώρας και του λαού.
Ποιος να ξεχάσει αυτά τα παιδιά; Ποιος να ξεχάσει αυτούς που στάθηκαν απέναντι στα τανκς της χούντας. Ποιος να ξεχάσει τον Γιώργου Κηρύκου που όπως αναφέρεται και στην «Ιστορία» του «Εθνους» ήταν ο φοιτητής που την ώρα που έμπαιναν τα τανκς μέσα κρατούσε την ελληνική σημαία πάνω στην κολώνα της πύλης. Ο Γιώργος Κηρύκου που χάθηκε πριν μερικά χρόνια στις φωτιές της Ικαρίας προσπαθώντας να σώσει μια γηραιά κυρία. Ποιος να ξεχάσει τον Παπαχρήστου, τη Δαμανάκη και τα άλλα παιδιά. Ποιος να ξεχάσει το πλήθος των πολιτών που τους συμπαραστεκόταν απέξω και ποιος να ξεχάσει ακόμη και τους φαντάρους που βοηθούσαν τους φοιτητές να βγουν έξω, αλλά εκεί τους περίμεναν οι ασφαλίτες για να τους αποτελειώσουν.
Αυτή η ημέρα, η 17η Νοεμβρίου 1973, είναι σίγουρα η σημαντικότερη πράξη του αντιδικτατορικού αγώνα και είναι μία από τις σημαντικότερες της νεοελληνικής ιστορίας. Μια ημέρα που δείχνει πως οι αγώνες, έστω και αν μάταιοι, κάνουν τη ζωή να μην είναι μάταιη…
Αυτή και μόνο η φράση του ανθρώπου του οποίου η φωνή μαζί με της Μαρίας Δαμανάκη που ήταν επίσης εκφωνήτρια, έγιναν σύμβολο του αγώνα, λεει τα πάντα. Δείχνει τους δρόμους της ζωής, του αγώνα και της δημοκρατίας. Αυτούς τους δρόμους που έδειξε ο αγώνας του Πολυτεχνείου, με τα μηνύματά του να είναι ακόμη πιο ηχηρά και πιο επίκαιρα σήμερα.
Ο αγώνας του Πολυτεχνείου, βεβαίως, δεν ήταν μάταιος. Σήμερα 35 χρόνια μετά εξακολουθεί να εμπνέει. Ηταν ένας αγώνας που καταρχάς δημιούργησε τις συνθήκες πτώσης του δικτατορικού καθεστώτος, αφού και αυτοί οι υπερατλαντικοί «φίλοι» που το στήριξαν και το επέλεξαν δεν το ήθελαν άλλο, διότι τα εν Ελλάδι ανδρείκελα είχαν κάνει τη δουλειά τους και είχαν δώσει και την Κύπρο.
Πέραν αυτών, ο αγώνας του πολυτεχνείου ήταν ένας αγώνας για τη δημοκρατία, τα υψηλά ιδεώδη και την ελευθερία που έδειξε δρόμους και ενέπνευσε. Βγαλμένος από τις πιο ηρωικές σελίδες της ελληνικής ιστορίας. Ηταν ένα αυτόνομο κίνημα, το οποίο εξελίχθηκε σε μαζικό και το οποίο αντιστάθηκε στους δυνάστες της χώρας και του λαού.
Ποιος να ξεχάσει αυτά τα παιδιά; Ποιος να ξεχάσει αυτούς που στάθηκαν απέναντι στα τανκς της χούντας. Ποιος να ξεχάσει τον Γιώργου Κηρύκου που όπως αναφέρεται και στην «Ιστορία» του «Εθνους» ήταν ο φοιτητής που την ώρα που έμπαιναν τα τανκς μέσα κρατούσε την ελληνική σημαία πάνω στην κολώνα της πύλης. Ο Γιώργος Κηρύκου που χάθηκε πριν μερικά χρόνια στις φωτιές της Ικαρίας προσπαθώντας να σώσει μια γηραιά κυρία. Ποιος να ξεχάσει τον Παπαχρήστου, τη Δαμανάκη και τα άλλα παιδιά. Ποιος να ξεχάσει το πλήθος των πολιτών που τους συμπαραστεκόταν απέξω και ποιος να ξεχάσει ακόμη και τους φαντάρους που βοηθούσαν τους φοιτητές να βγουν έξω, αλλά εκεί τους περίμεναν οι ασφαλίτες για να τους αποτελειώσουν.
Αυτή η ημέρα, η 17η Νοεμβρίου 1973, είναι σίγουρα η σημαντικότερη πράξη του αντιδικτατορικού αγώνα και είναι μία από τις σημαντικότερες της νεοελληνικής ιστορίας. Μια ημέρα που δείχνει πως οι αγώνες, έστω και αν μάταιοι, κάνουν τη ζωή να μην είναι μάταιη…
Η ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΣΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ ΤΗΣ ΒΟΜΒΑΣ ΜΟΛΟΤΟΦ
Η κρίσιμη περίοδος για το εκ νέου κάψιμο της Αθήνας πλησιάζει. Ο εορτασμός της επετείου του Πολυτεχνείου στις 17 Νοεμβρίου από τη μία πλευρά και η επέτειος της δολοφονίας του Αλέξη Γρηγορόπουλου στις 6 Δεκεμβρίου από την άλλη αναμένεται να καταστήσουν «καυτό» τον επόμενο μήνα.
Είναι σίγουρο ότι θα γίνουν επεισόδια στο κέντρο της Αθήνας και θα κάνουν την επανεμφάνισή τους οι λεγόμενοι «γνωστοί-άγνωστοι», οι κουκουλοφόροι, οι προβοκάτορες και οι συν αυτώ, μαζί με εκείνους που πραγματικά έχουν επαναστατική διάθεση και θα βρεθούν σε θέσεις μάχης. Είναι ακόμη σίγουρο ότι όλοι αυτοί θα αμαυρώσουν την επέτειο της κορυφαίας αντιδικτατορικής πράξης, του Πολυτεχνείου που εορτάζεται την Τρίτη, αλλά και τη μνήμη του 15χρονου παιδιού που άφησε την τελευταία του πνοή από σφαίρες αστυνομικών, των οποίων η δίκη ξεκινά αυτές τις ημέρες και πολύ πιθανό να αποτελέσει μία ακόμη εστία έντασης.
Είναι επίσης σίγουρο ότι αυτές τις ημέρες στην Αθήνα, θα πέσουν πολλές βόμβες μολότοφ. Πρόκειται βεβαίως για αυτές τις αυτοσχέδιες βόμβες που είναι πολύ απλό να κατασκευαστούν. Η σωστή ορολογία είναι κοκτέιλ μολότοφ και όχι βόμβα και πρόκειται για εμπρηστικό μηχανισμό πολύ απλής κατασκευής που αποτελείται από γυάλινη φιάλη γεμάτη κατά ένα μέρος με εύφλεκτο υγρό, το στόμιο της οποίας κλείνεται με ύφασμα και στη συνέχεια τοποθετείται ένα φυτίλι από ένα κουρέλι μουσκεμένο σε βενζίνη.
Σε αυτήν την πολύ απλή κατασκευή της οφείλει την εκτεταμένη χρήση της στα επεισόδια εντός των πόλεων, αλλά η προέλευσή της και η ιστορία της είναι και πολύ διαφορετική και πολύ ενδιαφέρουσα. Καταρχήν το όνομά της το οφείλει σε μια μεγάλη μορφή του κομμουνιστικού κινήματος, τον Βιατσεσλάβ Μιχαήλοβιτς Μολότωφ που έφυγε από τη ζωή τέτοιες ημέρες πριν 13 χρόνια, στις 8 Νοεμβρίου 1986. Υπουργός Εξωτερικών της Σοβιετικής Ενωσης επί Στάλιν, πιο γνωστός από το σύμφωνο Μολότοφ- Ρίμπεντροφ (υπουργός Εξωτερικών της χιτλερικής Γερμανίας) το 1939, με το οποίο η ΕΣΣΔ εισέβαλλε στις βαλτικές χώρες (Λιθουανία, Λετονία, Εσθονία) και τις κατέλαβε και η Γερμανία εισέβαλε στην Πολωνία, πράξη που σήμανε την έναρξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Στη διάρκεια της επίθεσης του Κόκκινου Στρατού εναντίων των Φινλανδών το Νοέμβριο του 1939, ο Μολότωφ σε ραδιοφωνικό του μήνυμα προς τον σοβιετικό λαό υποστήριξε πως η χώρα του δεν έριχνε βόμβες, αλλά «πανέρια» με τρόφιμα στους πεινασμένους Φινλανδούς, οι οποίοι ονόμασαν ειρωνικά τις βόμβες αυτές «βόμβες πικ-νικ του Μολότωφ» και ως αντίδραση χρησιμοποίησαν εμπρηστικές φιάλες κατά των σοβιετικών αρμάτων, ονομάζοντές τις, επίσης ειρωνικά, «κοκτέιλ Μολότωφ». Ετσι έμεινε μέχρι και τις ημέρες μας το όνομα βόμβα ή πιο σωστά κοκτέιλ μολότοφ για αυτές τις αυτοσχέδιες βόμβες που μέχρι και σήμερα κάνουν θραύση.
Είναι σίγουρο ότι θα γίνουν επεισόδια στο κέντρο της Αθήνας και θα κάνουν την επανεμφάνισή τους οι λεγόμενοι «γνωστοί-άγνωστοι», οι κουκουλοφόροι, οι προβοκάτορες και οι συν αυτώ, μαζί με εκείνους που πραγματικά έχουν επαναστατική διάθεση και θα βρεθούν σε θέσεις μάχης. Είναι ακόμη σίγουρο ότι όλοι αυτοί θα αμαυρώσουν την επέτειο της κορυφαίας αντιδικτατορικής πράξης, του Πολυτεχνείου που εορτάζεται την Τρίτη, αλλά και τη μνήμη του 15χρονου παιδιού που άφησε την τελευταία του πνοή από σφαίρες αστυνομικών, των οποίων η δίκη ξεκινά αυτές τις ημέρες και πολύ πιθανό να αποτελέσει μία ακόμη εστία έντασης.
Είναι επίσης σίγουρο ότι αυτές τις ημέρες στην Αθήνα, θα πέσουν πολλές βόμβες μολότοφ. Πρόκειται βεβαίως για αυτές τις αυτοσχέδιες βόμβες που είναι πολύ απλό να κατασκευαστούν. Η σωστή ορολογία είναι κοκτέιλ μολότοφ και όχι βόμβα και πρόκειται για εμπρηστικό μηχανισμό πολύ απλής κατασκευής που αποτελείται από γυάλινη φιάλη γεμάτη κατά ένα μέρος με εύφλεκτο υγρό, το στόμιο της οποίας κλείνεται με ύφασμα και στη συνέχεια τοποθετείται ένα φυτίλι από ένα κουρέλι μουσκεμένο σε βενζίνη.
Σε αυτήν την πολύ απλή κατασκευή της οφείλει την εκτεταμένη χρήση της στα επεισόδια εντός των πόλεων, αλλά η προέλευσή της και η ιστορία της είναι και πολύ διαφορετική και πολύ ενδιαφέρουσα. Καταρχήν το όνομά της το οφείλει σε μια μεγάλη μορφή του κομμουνιστικού κινήματος, τον Βιατσεσλάβ Μιχαήλοβιτς Μολότωφ που έφυγε από τη ζωή τέτοιες ημέρες πριν 13 χρόνια, στις 8 Νοεμβρίου 1986. Υπουργός Εξωτερικών της Σοβιετικής Ενωσης επί Στάλιν, πιο γνωστός από το σύμφωνο Μολότοφ- Ρίμπεντροφ (υπουργός Εξωτερικών της χιτλερικής Γερμανίας) το 1939, με το οποίο η ΕΣΣΔ εισέβαλλε στις βαλτικές χώρες (Λιθουανία, Λετονία, Εσθονία) και τις κατέλαβε και η Γερμανία εισέβαλε στην Πολωνία, πράξη που σήμανε την έναρξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Στη διάρκεια της επίθεσης του Κόκκινου Στρατού εναντίων των Φινλανδών το Νοέμβριο του 1939, ο Μολότωφ σε ραδιοφωνικό του μήνυμα προς τον σοβιετικό λαό υποστήριξε πως η χώρα του δεν έριχνε βόμβες, αλλά «πανέρια» με τρόφιμα στους πεινασμένους Φινλανδούς, οι οποίοι ονόμασαν ειρωνικά τις βόμβες αυτές «βόμβες πικ-νικ του Μολότωφ» και ως αντίδραση χρησιμοποίησαν εμπρηστικές φιάλες κατά των σοβιετικών αρμάτων, ονομάζοντές τις, επίσης ειρωνικά, «κοκτέιλ Μολότωφ». Ετσι έμεινε μέχρι και τις ημέρες μας το όνομα βόμβα ή πιο σωστά κοκτέιλ μολότοφ για αυτές τις αυτοσχέδιες βόμβες που μέχρι και σήμερα κάνουν θραύση.
Πέμπτη 12 Νοεμβρίου 2009
ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ ΑΠΟ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ
Θύμα προπηλακισμού από κάποιους που δήλωσαν αντιεξουσιαστές έπεσε προχθές η δημοσιογράφος και συγγραφέας Σώτη Τριανταφύλλου κατά την παρουσίαση του βιβλίου της «Ο χρόνος πάλι» σε πολυχώρο στα Εξάρχεια. Η ομάδα των νεαρών, μάλιστα, που εισέβαλε στο χώρο της παρουσίασης έριξε και αυγά εναντίον της συγγραφέως και αποχώρησε.
Με δηλώσεις της στον Τύπο, η Σώτη Τριανταφύλλου που μένει μόνιμα στα Εξάρχεια και όπως έχει πει έχει απειληθεί πολλές φορές κατά το παρελθόν, ανέφερε πως «ορισμένοι αισθάνονται κατατρεγμένοι, εγώ δεν είμαι» και το σημαντικότερο, πως «η ενέργεια δείχνει το κοινωνικό μίσος που θεωρείται επαναστατικό ενώ είναι συντηρητικό και η συμπεριφορά τους, δείχνει φονταμενταλιστική νοοτροπία».
Η φράση αυτή της κυρία Τριανταφύλλου είναι όλη η ουσία. Τέτοιες συμπεριφορές, ακόμη και αν προέρχονται από το αντιεξουσιαστικό χώρο, είναι καθαρά φονταμενταλιστικές και παραπέμπουν σε ακροδεξιές μεθόδους με ολίγο εθνικοσοσιαλισμό. Είναι μέθοδοι αντιδημοκρατών και βεβαίως επικινδύνων για τον τόπο και τη δημοκρατία ανθρώπων ή υποχείριων και ανδρικέλων. Είναι ακόμη ενέργεια που πλήττει βάναυσα την ελευθερία του λόγου και την ελευθερία στη διακίνηση των ιδεών και μόνο από συντηρητικά και το κυριότερο ακραία και επικίνδυνα στοιχεία θα μπορούσε να προέλθει.
Ο Γερμανός συγγραφέας Τόμαν Μάν που είχε καταγγείλει τον ναζισμό και τον εθνικοσοσιαλισμό, είχε πει το 1933 πως «όπου καίνε τα βιβλία, στο τέλος θα κάψουν και τους ανθρώπους». Η ρήση αυτή είχε ειπωθεί με αφορμή το κάψιμο χιλιάδων βιβλίων σε 30 γερμανικές πόλεις τη νύχτα της 10ης Μαΐου 1933, λίγο καιρό μετά την άνοδο του Αδόλφου Χίτλερ στην εξουσία. Λίγα χρόνια αργότερα, ο πλανήτης αιματοκυλήθηκε από αυτούς τους παρανοϊκούς που έκαψαν εκείνο το βράδυ τα βιβλία.
Η επίθεση κατά ενός συγγραφέα για τις ιδέες του και τα γραπτά του είναι το πρώτο βήμα πριν το κάψιμο των βιβλίων του. Το δεύτερο βήμα είναι το κάψιμο των βιβλίων και το επόμενο είναι καταστάσεις τουλάχιστον επικίνδυνες για τη δημοκρατία, τα ανθρώπινα δικαιώματα και τον τόπο. Καταστάσεις που και ιδέες που πριν μερικές δεκαετίες αιματοκύλησαν τον πλανήτη.
Με δηλώσεις της στον Τύπο, η Σώτη Τριανταφύλλου που μένει μόνιμα στα Εξάρχεια και όπως έχει πει έχει απειληθεί πολλές φορές κατά το παρελθόν, ανέφερε πως «ορισμένοι αισθάνονται κατατρεγμένοι, εγώ δεν είμαι» και το σημαντικότερο, πως «η ενέργεια δείχνει το κοινωνικό μίσος που θεωρείται επαναστατικό ενώ είναι συντηρητικό και η συμπεριφορά τους, δείχνει φονταμενταλιστική νοοτροπία».
Η φράση αυτή της κυρία Τριανταφύλλου είναι όλη η ουσία. Τέτοιες συμπεριφορές, ακόμη και αν προέρχονται από το αντιεξουσιαστικό χώρο, είναι καθαρά φονταμενταλιστικές και παραπέμπουν σε ακροδεξιές μεθόδους με ολίγο εθνικοσοσιαλισμό. Είναι μέθοδοι αντιδημοκρατών και βεβαίως επικινδύνων για τον τόπο και τη δημοκρατία ανθρώπων ή υποχείριων και ανδρικέλων. Είναι ακόμη ενέργεια που πλήττει βάναυσα την ελευθερία του λόγου και την ελευθερία στη διακίνηση των ιδεών και μόνο από συντηρητικά και το κυριότερο ακραία και επικίνδυνα στοιχεία θα μπορούσε να προέλθει.
Ο Γερμανός συγγραφέας Τόμαν Μάν που είχε καταγγείλει τον ναζισμό και τον εθνικοσοσιαλισμό, είχε πει το 1933 πως «όπου καίνε τα βιβλία, στο τέλος θα κάψουν και τους ανθρώπους». Η ρήση αυτή είχε ειπωθεί με αφορμή το κάψιμο χιλιάδων βιβλίων σε 30 γερμανικές πόλεις τη νύχτα της 10ης Μαΐου 1933, λίγο καιρό μετά την άνοδο του Αδόλφου Χίτλερ στην εξουσία. Λίγα χρόνια αργότερα, ο πλανήτης αιματοκυλήθηκε από αυτούς τους παρανοϊκούς που έκαψαν εκείνο το βράδυ τα βιβλία.
Η επίθεση κατά ενός συγγραφέα για τις ιδέες του και τα γραπτά του είναι το πρώτο βήμα πριν το κάψιμο των βιβλίων του. Το δεύτερο βήμα είναι το κάψιμο των βιβλίων και το επόμενο είναι καταστάσεις τουλάχιστον επικίνδυνες για τη δημοκρατία, τα ανθρώπινα δικαιώματα και τον τόπο. Καταστάσεις που και ιδέες που πριν μερικές δεκαετίες αιματοκύλησαν τον πλανήτη.
Δευτέρα 9 Νοεμβρίου 2009
ΒΕΡΟΛΙΝΟ: ΕΠΕΣΕ ΠΡΙΝ 20 ΧΡΟΝΙΑ ΤΟ ΠΡΟΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΤΕΙΧΟΣ
Ηταν προϊόν του Ψυχρού Πολέμου. Ηταν το ίδιο το Σιδηρούν Παραπέτασμα που χώριζε τη Δύση από την Ανατολή, που χώριζε δύο κόσμους, που χώριζε οικογένειες, που έσπειρε μίσος και διχασμό. Ηταν πιθανώς ένα από τα σημάδια της Αποκάλυψης γιατί μεγαλύτερο Αντίχριστο, προσωποποίηση του κακού δηλαδή, μάλλον δεν θα βρούμε ποτέ στην ιστορία.
Ηταν το τείχος του Βερολίνου, το τείχος του μίσους, το τείχος που χώριζε μια χώρα, δύο κόσμους, τη γη ολόκληρη. Αυτό το σύμβολο του μίσους χτίστηκε στις 13 Αυγούστου 1961 και χώριζε το Δυτικό Βερολίνο από το Ανατολικό και τη γύρω περιοχή της Ανατολικής Γερμανίας και ήταν το επιστέγασμα του αποκλεισμού του Βερολίνου που είχε αρχίσει το 1948 με τη σύγκρουση των άλλοτε συμμάχων του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Κατά την προσπάθειά τους να περάσουν στο Δυτικό Βερολίνο μέσα από τις καλά φρουρούμενες συνοριακές εγκαταστάσεις του τείχους θανατώθηκαν τουλάχιστον 86 άνθρωποι, κατά άλλες πηγές πάνω από 200, μεταξύ αυτών και δύο Έλληνες.
Αυτό το τείχος που χώρισε μέχρι και οικογένειες, έπεσε στις 9 Νοεμβρίου 1989, πριν από 20 χρόνια, στα οποία έπεσε επί της ουσίας το τείχος που χώριζε δύο κόσμους και έγιναν τόσα, όσα κανείς δεν φανταζόταν. Διαλύθηκε η κραταιά Σοβιετική Ενωση και σχεδόν όλες οι χώρες του λεγόμενου ανατολικού μπλοκ και ο κόσμος πραγματικά άλλαξε, αλλά δεν ξέρουμε ακόμη προς ποια κατεύθυνση άλλαξε…
Ηταν εκείνες οι ημέρες που οι Βερολινέζοι πέρασαν από τον ανατολικό στο δυτικό τομέα της πόλης, που άγνωστοι μεταξύ αγνώστων αγκαλιάστηκαν και γέμισαν τις μπυραρίες, που οικογένειες ξανάσμιξαν μετά από δεκαετίες, που ένα διαιρεμένο κράτος επανενώθηκε. Ηταν το ίσως αυθόρμητο λαϊκό κίνημα που έριξε το τείχος, ήταν ότι στην ηγεσία της Σοβιετικής Ενωσης δεν βρισκόταν κάποιος από τους παλιούς σκληρούς ηγέτες, αλλά ο Μιχαήλ Γκορμπατσόφ, τον οποίο βεβαίως, δεν έχει κρίνει ακόμη η ιστορία…
Από τότε πέρασαν 20 χρόνια. Ηταν το προτελευταίο τείχος που έπεσε. Το τελευταίο παραμένει στην καρδιά του Ελληνισμού, στην Κύπρο, στη Λευκωσία, στην τελευταία διαιρεμένη πρωτεύουσα που παραμένει διαιρεμένη έστω και αν υπάρχουν πια διαβάσεις προς τους δύο τομείς λόγω της διεθνούς σιωπής και υποκρισίας…
Ηταν το τείχος του Βερολίνου, το τείχος του μίσους, το τείχος που χώριζε μια χώρα, δύο κόσμους, τη γη ολόκληρη. Αυτό το σύμβολο του μίσους χτίστηκε στις 13 Αυγούστου 1961 και χώριζε το Δυτικό Βερολίνο από το Ανατολικό και τη γύρω περιοχή της Ανατολικής Γερμανίας και ήταν το επιστέγασμα του αποκλεισμού του Βερολίνου που είχε αρχίσει το 1948 με τη σύγκρουση των άλλοτε συμμάχων του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Κατά την προσπάθειά τους να περάσουν στο Δυτικό Βερολίνο μέσα από τις καλά φρουρούμενες συνοριακές εγκαταστάσεις του τείχους θανατώθηκαν τουλάχιστον 86 άνθρωποι, κατά άλλες πηγές πάνω από 200, μεταξύ αυτών και δύο Έλληνες.
Αυτό το τείχος που χώρισε μέχρι και οικογένειες, έπεσε στις 9 Νοεμβρίου 1989, πριν από 20 χρόνια, στα οποία έπεσε επί της ουσίας το τείχος που χώριζε δύο κόσμους και έγιναν τόσα, όσα κανείς δεν φανταζόταν. Διαλύθηκε η κραταιά Σοβιετική Ενωση και σχεδόν όλες οι χώρες του λεγόμενου ανατολικού μπλοκ και ο κόσμος πραγματικά άλλαξε, αλλά δεν ξέρουμε ακόμη προς ποια κατεύθυνση άλλαξε…
Ηταν εκείνες οι ημέρες που οι Βερολινέζοι πέρασαν από τον ανατολικό στο δυτικό τομέα της πόλης, που άγνωστοι μεταξύ αγνώστων αγκαλιάστηκαν και γέμισαν τις μπυραρίες, που οικογένειες ξανάσμιξαν μετά από δεκαετίες, που ένα διαιρεμένο κράτος επανενώθηκε. Ηταν το ίσως αυθόρμητο λαϊκό κίνημα που έριξε το τείχος, ήταν ότι στην ηγεσία της Σοβιετικής Ενωσης δεν βρισκόταν κάποιος από τους παλιούς σκληρούς ηγέτες, αλλά ο Μιχαήλ Γκορμπατσόφ, τον οποίο βεβαίως, δεν έχει κρίνει ακόμη η ιστορία…
Από τότε πέρασαν 20 χρόνια. Ηταν το προτελευταίο τείχος που έπεσε. Το τελευταίο παραμένει στην καρδιά του Ελληνισμού, στην Κύπρο, στη Λευκωσία, στην τελευταία διαιρεμένη πρωτεύουσα που παραμένει διαιρεμένη έστω και αν υπάρχουν πια διαβάσεις προς τους δύο τομείς λόγω της διεθνούς σιωπής και υποκρισίας…
Παρασκευή 6 Νοεμβρίου 2009
Η ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ ΚΑΙ Η ΕΛΛΑΔΑ
Στην Ιταλία, στο πιο «σκληρό» καθεστώς του καθολικισμού θα λέγαμε δημοσιογραφική αδεία, τα δικαστήρια έκριναν πως ο σταυρός θα πρέπει να αφαιρεθεί από τις σχολικές αίθουσες, προκειμένου να μην προσβάλλεται η ελευθερία της θρησκευτικής επιλογής. Η απόφαση αυτή της ιταλικής δικαιοσύνης που δεν δίστασε να καθήσει στο εδώλιο τον πρωθυπουργό της χώρας Σίλβιο Μπερλουσκόνι και παλαιότερα δεν είχε διαστάσει να «καθαρίσει» τη χώρα από τη μαφία, είναι μια απόφαση πρωτοπόρα και ιστορική και ελήφθη στη χώρα άντρο του καθολικισμού, υπό την έννοια ότι εκεί βρίσκεται το Βατικανό που είναι βεβαίως ανεξάρτητο κράτος, αλλά βρίσκεται εντός των ορίων του ιταλικού κράτους.
Την απόφαση αυτή τη χαρακτηρίζουμε πρωτοπόρα και ιστορική όχι διότι στρέφεται εναντίον του καθολικισμού και της χριστιανοσύνης (επί της ουσίας δεν στρέφεται εναντίον τους, αλλά μπορεί να είναι και υπέρ τους), αλλά επειδή είναι υπέρ της ελευθερίας. Είμαι μια απόφαση που στρέφεται εναντίον των διακρίσεων και είναι υπέρ της ελευθερίας, αλλά και της ισότητας των ανθρώπων, ανεξαρτήτως θρησκείας. Στην Ιταλία, όπου εδρεύει επί της ουσίας η καθολική εκκλησία, η δικαιοσύνη τόλμησε να προχωρήσει σε μια τόσο προοδευτική και τολμηρή απόφαση, που επαναλαμβάνουμε καμιά σχέση δεν έχει με τη θρησκεία και τις παραδόσεις ενός λαού, αλλά αντιθέτως έχει σχέση με την κατάργηση των διακρίσεων.
Στην Ελλάδα, βεβαίως, δεν αναμένουμε ακόμη τέτοια απόφαση, διότι ουδείς τολμάει να βάλει το θέμα. Στην Ελλάδα του 2009 που το σύνταγμα ξεκινά με την επίκληση στην αγία τριάδα και όχι με την επίκληση στο λαό, που είναι η βάση του συντάγματος και των ελευθεριών και που έτσι ξεκινούν τα συντάγματα όλων των προοδευτικών κρατών. Στην Ελλάδα του 2009 που εκτός της αγίας τριάδας υπάρχει και όρκος για τους μουσουλμάνους βουλευτές στον φιλεύσπλαχνο Αλάχ. Στην Ελλάδα των μεγάλων φιλοσόφων των οποίων τα κόκκαλα θα τρίζουν με όλα αυτά που βλέπουν και στην Ελλάδα που τα παιδιά στο σχολείο κάνουν ακόμη υποχρεωτικά κάθε πρωί το σταυρός τους…
Την απόφαση αυτή τη χαρακτηρίζουμε πρωτοπόρα και ιστορική όχι διότι στρέφεται εναντίον του καθολικισμού και της χριστιανοσύνης (επί της ουσίας δεν στρέφεται εναντίον τους, αλλά μπορεί να είναι και υπέρ τους), αλλά επειδή είναι υπέρ της ελευθερίας. Είμαι μια απόφαση που στρέφεται εναντίον των διακρίσεων και είναι υπέρ της ελευθερίας, αλλά και της ισότητας των ανθρώπων, ανεξαρτήτως θρησκείας. Στην Ιταλία, όπου εδρεύει επί της ουσίας η καθολική εκκλησία, η δικαιοσύνη τόλμησε να προχωρήσει σε μια τόσο προοδευτική και τολμηρή απόφαση, που επαναλαμβάνουμε καμιά σχέση δεν έχει με τη θρησκεία και τις παραδόσεις ενός λαού, αλλά αντιθέτως έχει σχέση με την κατάργηση των διακρίσεων.
Στην Ελλάδα, βεβαίως, δεν αναμένουμε ακόμη τέτοια απόφαση, διότι ουδείς τολμάει να βάλει το θέμα. Στην Ελλάδα του 2009 που το σύνταγμα ξεκινά με την επίκληση στην αγία τριάδα και όχι με την επίκληση στο λαό, που είναι η βάση του συντάγματος και των ελευθεριών και που έτσι ξεκινούν τα συντάγματα όλων των προοδευτικών κρατών. Στην Ελλάδα του 2009 που εκτός της αγίας τριάδας υπάρχει και όρκος για τους μουσουλμάνους βουλευτές στον φιλεύσπλαχνο Αλάχ. Στην Ελλάδα των μεγάλων φιλοσόφων των οποίων τα κόκκαλα θα τρίζουν με όλα αυτά που βλέπουν και στην Ελλάδα που τα παιδιά στο σχολείο κάνουν ακόμη υποχρεωτικά κάθε πρωί το σταυρός τους…
Τρίτη 3 Νοεμβρίου 2009
ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΠΡΟΒΟΚΑΤΟΡΙΚΗ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΦΟΒΟ ΤΗΣ
Σημαντική τοποθέτηση στο θέμα της τρομοκρατίας και ειδικότερα στο θέμα του νέου τύπου τρομοκρατικών οργανώσεων ήταν η χθεσινή από τον πρόεδρο του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ και επικεφαλής της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξη Τσίπρα. Μιλώντας στην πρωινή εκπομπή του Mega ο κ. Τσίπρας έκανε λόγο για «οργανώσεις του κοινού ποινικού δικαίου», κάτι που αποτελεί στροφή στις θέσεις των τελευταίων ετών του ΣΥΡΙΖΑ που συνήθως «χάιδευε» αν δεν στήριζε συμπεριφορές σαν και αυτές που παρ΄ ολίγο να στοιχίσουν την περασμένη εβδομάδα τη ζωή σε νέα παιδιά-αστυνομικούς και που έχουν κάνει μια επίσης νέα κοπέλα- ειδική φρουρό να χαροπαλεύει.
Αυτή τη φορά και η μη κομμουνιστική αριστερά ήταν σαφής και μάλιστα, η θέση του κ. Τσίπρα έρχεται να προστεθεί σε αυτή του ΚΚΕ που κάνει λόγο εδώ και καιρό για προβοκατόρικες επιθέσεις που καμία σχέση δεν έχουν με την επαναστατική αριστερά και τα κινήματά της. Το σύνολο λοιπόν, της αριστεράς, κομμουνιστική και μη, έρχεται σε αντίθεση με αυτά τα φαινόμενα, τα οποία μόνο προβοκατόρικα μπορεί να είναι και τα οποία επιχειρούν να εκθέσουν την ίδια την αριστερά.
Πρόκειται για φαινόμενα που μέσω του φόβου τον οποίο προκαλούν στην κοινωνία, επιχειρούν να την χειραγωγήσουν, να την καθ΄ υποτάξουν και να αποτελέσουν τροχοπέδη στην πρόοδό της και την εξέλιξή της. Πρόκειται για μια νέα μορφή και επηρεασμού του αισθήματος ελευθερίας των πολιτών, κάτι που τελικά έρχεται σε ευθεία αντίθεση με την ίδια μας της δημοκρατία και την θέτει υπό κίνδυνο. Επειδή η ιστορική μνήμη αποτελεί πάντα χρήσιμο οδηγό, θυμίζουμε ότι ανάλογοι κατασκευασμένοι κίνδυνοι οδήγησαν στη δικτατορία το 1967 από εγκαθέτους και προβοκάτορες.
Κατόπιν όλων αυτών, είναι επιτακτική η ανάγκη καταδίκης όλων αυτών των φαινομένων και πάλης εναντίον τους. Είναι έτσι και απόλυτα σωστή η πρόταση των πανεπιστημιακών για διαδηλώσεις κατά της τρομοκρατίας και του νέου τύπου οργανώσεων που μόνο προβοκατόρικες μπορεί να είναι, όπως –για μια ακόμη φορά θα το επαναλάβουμε- είπε πρόσφατα ο Μίκης Θεοδωράκης.
Αυτή τη φορά και η μη κομμουνιστική αριστερά ήταν σαφής και μάλιστα, η θέση του κ. Τσίπρα έρχεται να προστεθεί σε αυτή του ΚΚΕ που κάνει λόγο εδώ και καιρό για προβοκατόρικες επιθέσεις που καμία σχέση δεν έχουν με την επαναστατική αριστερά και τα κινήματά της. Το σύνολο λοιπόν, της αριστεράς, κομμουνιστική και μη, έρχεται σε αντίθεση με αυτά τα φαινόμενα, τα οποία μόνο προβοκατόρικα μπορεί να είναι και τα οποία επιχειρούν να εκθέσουν την ίδια την αριστερά.
Πρόκειται για φαινόμενα που μέσω του φόβου τον οποίο προκαλούν στην κοινωνία, επιχειρούν να την χειραγωγήσουν, να την καθ΄ υποτάξουν και να αποτελέσουν τροχοπέδη στην πρόοδό της και την εξέλιξή της. Πρόκειται για μια νέα μορφή και επηρεασμού του αισθήματος ελευθερίας των πολιτών, κάτι που τελικά έρχεται σε ευθεία αντίθεση με την ίδια μας της δημοκρατία και την θέτει υπό κίνδυνο. Επειδή η ιστορική μνήμη αποτελεί πάντα χρήσιμο οδηγό, θυμίζουμε ότι ανάλογοι κατασκευασμένοι κίνδυνοι οδήγησαν στη δικτατορία το 1967 από εγκαθέτους και προβοκάτορες.
Κατόπιν όλων αυτών, είναι επιτακτική η ανάγκη καταδίκης όλων αυτών των φαινομένων και πάλης εναντίον τους. Είναι έτσι και απόλυτα σωστή η πρόταση των πανεπιστημιακών για διαδηλώσεις κατά της τρομοκρατίας και του νέου τύπου οργανώσεων που μόνο προβοκατόρικες μπορεί να είναι, όπως –για μια ακόμη φορά θα το επαναλάβουμε- είπε πρόσφατα ο Μίκης Θεοδωράκης.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)