Ανατρέχοντας στο αρχείο της στήλης, ο υπογράφων βρήκε πως πριν από ένα σχεδόν χρόνο είχε αναφερθεί σε ένα «θεόσταλτο», όπως το είχε χαρακτηρίσει τότε δίστιχο της Κικής Δημουλά, της κορυφαίας σύγχρονης Ελληνίδας ποιήτριας. «Η μακροζωία των ονείρων, η εργατικότης των ελπίδων», ανέφερε το «μαγικό» δίστιχο της ευλογημένης αυτής κυρίας, τα ποιήματα της οποίας έχουν αποτελέσει το πνευματικό ορμητήριο πολλών από εμάς κάποιες από τις νύχτες της δημιουργικής μας μοναξιάς.
Η τυχαία συνάντηση με αυτό το δίστιχο μας δίνει και πάλι την αφορμή για μερικές σκέψεις που έχουν να κάνουν με ένα γεγονός των ημερών. Εχουν να κάνουν με έναν αγώνα, τον αγώνα για τη ζωή και έχουν να κάνουν με τα όνειρα χιλιάδων γυναικών που κάποια στιγμή στη ζωή τους, απλώνεται ορθάνοιχτα μπροστά τους ο φόβος να μην έχουν μακροζωία.
Προχθές στο Ζάππειο έλαβε χώρα ένας ιδιαίτερος αγώνας δρόμου. Σε αυτόν συμμετείχαν περίπου 6.000 άτομα κάθε ηλικίας, γυναίκες που νίκησαν τον καρκίνο, φίλοι και συγγενείς τους. Την πρωτοβουλία αυτή που σε χώρες του εξωτερικού γίνεται εδώ και χρόνια, οργάνωσε ο σύλλογος γυναικών με καρκίνο του μαστού «Άλμα Ζωής» και βεβαίως, σε ένα τέτοιο αγώνα δεν έχει σημασία ποιος κέρδισε, γιατί νικητές και νικήτριες ήταν όλοι και όλες.
Ηταν όλες αυτές οι γυναίκες που έλαβαν μέρος σε αυτό τον αγώνα και που έστειλαν το σημαντικότερο μήνυμα που θα μπορούσε ποτέ να σταλεί. Εστειλαν το μήνυμα της νίκης του καρκίνου, της νίκης του θανάτου και της ζωής. Το μήνυμα της μακροζωίας, το μήνυμα του να ονειρεύεσαι και να ονειρεύεσαι τα απλά πράγματα και την ίδια τη ζωή.
Πηγαίνοντας και πάλι εκεί που οι σκέψεις ξεκίνησαν, στο θεόσταλτο δίστιχο της κυρίας Δημούλα, αυτές οι γυναίκες μας δίδαξαν πολύ απλά ότι για όλα υπάρχουν λύσεις. Μας δίδαξαν ότι αυτή τη μακροζωία, της ζωής και των ονείρων μπορούμε να την επιτύχουμε και να την έχουμε όλοι. Μας έδωσαν θάρρος και κουράγιο για τη συνέχεια και μας δίδαξαν ποιες είναι οι σημαντικές μάχες και ποιες οι μεγάλες νίκες!
Τρίτη 29 Σεπτεμβρίου 2009
Σάββατο 26 Σεπτεμβρίου 2009
ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ΤΟ ΝΑΥΑΓΙΟ ΤΟΥ ΕΞΠΡΕΣ ΣΑΜΙΝΑ
Ηταν 26 Σεπτεμβρίου 2000, σαν σήμερα πριν από εννέα χρόνια. Γύρω στις 10.15 μ.μ. το επιβατηγό-οχηματαγωγό πλοίο «Εξπρές Σάμινα» με 447 επιβάτες και 64μελές πλήρωμα που είχε αποπλεύσει από τον Πειραιά με προορισμό τα νησιά Πάρο-Νάξο-Ικαρία-Σάμο-Πάτμο και Λειψούς προσέκρουσε με την πλώρη στις βραχονησίδες «Πόρτες» στην είσοδο του λιμανιού της Πάρου και μέσα σε 20 λεπτά βυθίζεται. Αποτέλεσμα του ναυαγίου ήταν να χάσουν τη ζωή τους 83 άνθρωποι και πολλοί ακόμη να σωθούν χάρη στην αυτοθυσία και τον ηρωισμό των ψαράδων της Πάρου.
Τρεις μέρες πριν το ναυάγιο ο μηχανικός του «Εξπρές Σαμίνα» Αντώνης Σορώκος στέλνει γραπτή αναφορά στην εταιρεία, στην οποία έλεγε ότι το πλοίο είναι αναξιόπλοο, αλλά παρ΄ όλα αυτά απέπλευσε με 447 επιβάτες και τελικά έγινε υγρός τάφος για 83 άτομα.
Οι επικρατούσες εκδοχές για το ναυάγιο είναι δύο. Η μία λέει πως επρόκειτο για μηχανική που προϋπήρχε και κανείς δεν έδωσε σημασία και η δεύτερη αναφέρει ότι η βλάβη παρουσιάστηκε εκείνη την ώρα και λόγω της πλημμελούς συντήρησης το πλοίο βυθίστηκε άμεσα, συν του ότι δεν διέθετε στεγανά, που θα καθυστερούσαν ή θα απέτρεπαν τη βύθισή του, καθώς τα στεγανά είχαν μετατραπεί σε καμπίνες, ενώ τα σωστικά μέσα ήταν ανύπαρκτα και πεπαλαιωμένα, ενώ οι μηχανισμοί του υπουργείου Εμπορικής Ναυτιλίας είχαν πραγματοποιήσει πλημμελείς ή εικονικούς ελέγχους αξιοπλοϊας.
Ηταν η περίοδος που η πλοιοκτήτρια εταιρεία του «Εξπρές Σαμίνα», η «Minoan Flying Dolphins» «αλώνιζε» το Αιγαίο λόγω του προνομιακής μεταχείρισης που είχε τύχει από την τότε κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και του μονοπωλίου που είχε αποκτήσει. Μετά το ναυάγιο και τον πνιγμό 83 ανθρώπων, τα πράγματα άλλαξαν, αλλά ορισμένα από τα καράβια της εταιρείας παρ΄ ότι πεπαλαιωμένα, εξακολουθούν να πλέουν ακόμη στο Αιγαίο.
Εννέα χρόνια μετά για το ναυάγιο εκείνο έχουν καταδικαστεί ο πλοίαρχος Β. Γιαννακής σε κάθειρξη 12 ετών, ο υποπλοίαρχος Αν. Ψυχογιός σε κάθειρξη 12 ετών και δέκα μηνών, ο πρώτος μηχανικός Γ. Σκιαδαρέσης σε κάθειρξη 7,5 ετών και ο ύπαρχος Γ. Τριαντάφυλλος σε φυλάκιση πέντε ετών (εξαγοράσιμη). Όπως αναμενόταν, οι εκπρόσωποι της ιδιοκτήτριας εταιρείας έπεσαν στα «μαλακά». Ο Κώστας Κληρονόμος, πλοιοκτήτης και ομότιμος πρόεδρός της, όσο και ο εκπρόσωπός της και δεξί του χέρι Νίκος Βικάτος, καταδικάστηκαν σε εξαγοράσιμη ποινή 6 μηνών ο καθένας και απ’ όλους αυτούς, ο μόνος που την πλήρωσε τελικά ήταν ο αντιπρόεδρος της πλοιοκτήτριας εταιρείας Παντελής Σφηνιάς, που αυτοκτόνησε δύο μήνες μετά το ναυάγιο πέφτοντας από τον 6ο όροφο των γραφείων της εταιρείας του.
Οσο για τις ψυχές αυτών που χάθηκαν, αλλά και αυτούς που έζησαν και ζουν με τον εφιάλτη εκείνης της νύχτας σίγουρα δεν δικαιώθηκαν, αφού αυτοί που έπρεπε να πληρώσουν –για μία ακόμη φορά στην Ελλάδα- δεν πλήρωσαν.
Τρεις μέρες πριν το ναυάγιο ο μηχανικός του «Εξπρές Σαμίνα» Αντώνης Σορώκος στέλνει γραπτή αναφορά στην εταιρεία, στην οποία έλεγε ότι το πλοίο είναι αναξιόπλοο, αλλά παρ΄ όλα αυτά απέπλευσε με 447 επιβάτες και τελικά έγινε υγρός τάφος για 83 άτομα.
Οι επικρατούσες εκδοχές για το ναυάγιο είναι δύο. Η μία λέει πως επρόκειτο για μηχανική που προϋπήρχε και κανείς δεν έδωσε σημασία και η δεύτερη αναφέρει ότι η βλάβη παρουσιάστηκε εκείνη την ώρα και λόγω της πλημμελούς συντήρησης το πλοίο βυθίστηκε άμεσα, συν του ότι δεν διέθετε στεγανά, που θα καθυστερούσαν ή θα απέτρεπαν τη βύθισή του, καθώς τα στεγανά είχαν μετατραπεί σε καμπίνες, ενώ τα σωστικά μέσα ήταν ανύπαρκτα και πεπαλαιωμένα, ενώ οι μηχανισμοί του υπουργείου Εμπορικής Ναυτιλίας είχαν πραγματοποιήσει πλημμελείς ή εικονικούς ελέγχους αξιοπλοϊας.
Ηταν η περίοδος που η πλοιοκτήτρια εταιρεία του «Εξπρές Σαμίνα», η «Minoan Flying Dolphins» «αλώνιζε» το Αιγαίο λόγω του προνομιακής μεταχείρισης που είχε τύχει από την τότε κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και του μονοπωλίου που είχε αποκτήσει. Μετά το ναυάγιο και τον πνιγμό 83 ανθρώπων, τα πράγματα άλλαξαν, αλλά ορισμένα από τα καράβια της εταιρείας παρ΄ ότι πεπαλαιωμένα, εξακολουθούν να πλέουν ακόμη στο Αιγαίο.
Εννέα χρόνια μετά για το ναυάγιο εκείνο έχουν καταδικαστεί ο πλοίαρχος Β. Γιαννακής σε κάθειρξη 12 ετών, ο υποπλοίαρχος Αν. Ψυχογιός σε κάθειρξη 12 ετών και δέκα μηνών, ο πρώτος μηχανικός Γ. Σκιαδαρέσης σε κάθειρξη 7,5 ετών και ο ύπαρχος Γ. Τριαντάφυλλος σε φυλάκιση πέντε ετών (εξαγοράσιμη). Όπως αναμενόταν, οι εκπρόσωποι της ιδιοκτήτριας εταιρείας έπεσαν στα «μαλακά». Ο Κώστας Κληρονόμος, πλοιοκτήτης και ομότιμος πρόεδρός της, όσο και ο εκπρόσωπός της και δεξί του χέρι Νίκος Βικάτος, καταδικάστηκαν σε εξαγοράσιμη ποινή 6 μηνών ο καθένας και απ’ όλους αυτούς, ο μόνος που την πλήρωσε τελικά ήταν ο αντιπρόεδρος της πλοιοκτήτριας εταιρείας Παντελής Σφηνιάς, που αυτοκτόνησε δύο μήνες μετά το ναυάγιο πέφτοντας από τον 6ο όροφο των γραφείων της εταιρείας του.
Οσο για τις ψυχές αυτών που χάθηκαν, αλλά και αυτούς που έζησαν και ζουν με τον εφιάλτη εκείνης της νύχτας σίγουρα δεν δικαιώθηκαν, αφού αυτοί που έπρεπε να πληρώσουν –για μία ακόμη φορά στην Ελλάδα- δεν πλήρωσαν.
Τετάρτη 23 Σεπτεμβρίου 2009
ΟΙ ΤΗΛΕΜΑΧΙΕΣ, Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΜΕΤΟΧΕΣ ΦΟΥΣΚΕΣ
Με τον Αλέξη Τσίπρα να είναι ο κερδισμένος της τηλεμαχίας των «έξι», άσχετα αν αυτό θα βγει ως ποσοστό στις κάλπες, η χώρα οδεύει για την εκλογική αναμέτρηση της 4ης Οκτωβρίου. Καραμανλής-Παπανδρέου μονομάχησαν στην δεύτερη τηλεμαχία ως υποψήφιοι πρωθυπουργοί, αλλά η απόδοση του συνόλου των πολιτικών αρχηγών (ακόμη και του μετρ των ντιμπέιτ Κώστα Καραμανλή), πλην Τσίπρα, αλλά και της έχουσας εμπειρία, σταθερές θέσεις και απόψεις Αλέκας Παπαρήγα, ήταν χειρότερη του αναμενόμενου.
Οι τηλεμαχίες με τον τρόπο με τον οποίο διεξάγονται δεν προάγουν το διάλογο και σαφέστατα δεν προάγουν και τη δημοκρατία. Είναι, όμως, αναγκαίο κακό και κατά πάσα πιθανότητα σε μερικά χρόνια θα βρουν και αυτές το δρόμο τους και θα βαδίσουν στο δρόμο του διαλόγου και του εκσυγχρονισμού.
Οι τηλεμαχίες ολίγο μπορούν να επηρεάσουν τους πολίτες ως προς την ψήφο τους, τη στιγμή, μάλιστα, που οι περισσότερες των τοποθετήσεων των πολιτικών αρχηγών είναι γενικόλογες και δεν πείθουν. Όπως δεν πείθει από μόνο του και χωρίς καμία άλλη πολιτική θέση και το μολυσμένο νερό του Ασωπού που επέδειξε ο εκπρόσωπος των οικολόγων Νίκος Χρυσόγελος που τα πλήρωσε για τον ευρωβουλευτή του κόμματός του Μιχάλη Τρεμόπουλο και όπως δεν έπεισε κανέναν, αλλά αντιθέτως εκνεύρισε η απουσία ερώτησης και αναφοράς στην υπόθεση Siemens μετά από τρεισήμισι ώρες κουβέντα, όπως πολύ σωστά επεσήμανε ο Γιώργος Καρατζαφέρης.
Στην Ελλάδα του 2009, την Ελλάδα της Ευρωπαϊκής Ενωσης και της ΟΝΕ, μια υπόθεση που προκάλεσε απώλεια εκατομμυρίων δραχμών σε πλήθος πολιτών και μέχρι ενός σημείου προκάλεσε και αναδιανομή εισοδήματος, χρειάστηκε 10 χρόνια για να φθάσει στο ακροατήριο για να εκδικαστεί. Μιλάμε για την υπόθεση του χρηματιστηρίου και την παραπομπή συνολικά 67 προσώπων για κακουργηματικές πράξεις για την υπόθεση του λεγόμενου σκανδάλου με τις «μετοχές -φούσκες».
Αυτό αποφάσισε με βούλευμά του το Συμβούλιο Πλημμελειοδικών 10 χρόνια μετά, χρόνος που φαντάζει εξοργιστικά μεγάλος, ειδικά για όσους έχουν χάσει τα χρήματά τους και χρόνος που δεν θα απαιτείτο ούτε σε αφρικανική χώρα. Το αν τη δικογραφία είχε χειριστεί αρχικά η έγκλειστη στις φυλακές Θηβών ανακρίτρια Κωνσταντίνα Μπουρμπούλια και την είχε θέσει στο αρχείο είναι δευτερεύων ζήτημα μπροστά στις εξαιρετικά αργές διαδικασίες απονομής δικαιοσύνης στη χώρα που είναι το πρωτεύων και αυτά τα πρωτεύοντα θα πρέπει αρχικώς αν επιλύσουμε. Όταν επιλυθούν αυτά, θα έχει έρθει η ώρα και για πιο δημοκρατικά ντιμπέιτ.
Οι τηλεμαχίες με τον τρόπο με τον οποίο διεξάγονται δεν προάγουν το διάλογο και σαφέστατα δεν προάγουν και τη δημοκρατία. Είναι, όμως, αναγκαίο κακό και κατά πάσα πιθανότητα σε μερικά χρόνια θα βρουν και αυτές το δρόμο τους και θα βαδίσουν στο δρόμο του διαλόγου και του εκσυγχρονισμού.
Οι τηλεμαχίες ολίγο μπορούν να επηρεάσουν τους πολίτες ως προς την ψήφο τους, τη στιγμή, μάλιστα, που οι περισσότερες των τοποθετήσεων των πολιτικών αρχηγών είναι γενικόλογες και δεν πείθουν. Όπως δεν πείθει από μόνο του και χωρίς καμία άλλη πολιτική θέση και το μολυσμένο νερό του Ασωπού που επέδειξε ο εκπρόσωπος των οικολόγων Νίκος Χρυσόγελος που τα πλήρωσε για τον ευρωβουλευτή του κόμματός του Μιχάλη Τρεμόπουλο και όπως δεν έπεισε κανέναν, αλλά αντιθέτως εκνεύρισε η απουσία ερώτησης και αναφοράς στην υπόθεση Siemens μετά από τρεισήμισι ώρες κουβέντα, όπως πολύ σωστά επεσήμανε ο Γιώργος Καρατζαφέρης.
Στην Ελλάδα του 2009, την Ελλάδα της Ευρωπαϊκής Ενωσης και της ΟΝΕ, μια υπόθεση που προκάλεσε απώλεια εκατομμυρίων δραχμών σε πλήθος πολιτών και μέχρι ενός σημείου προκάλεσε και αναδιανομή εισοδήματος, χρειάστηκε 10 χρόνια για να φθάσει στο ακροατήριο για να εκδικαστεί. Μιλάμε για την υπόθεση του χρηματιστηρίου και την παραπομπή συνολικά 67 προσώπων για κακουργηματικές πράξεις για την υπόθεση του λεγόμενου σκανδάλου με τις «μετοχές -φούσκες».
Αυτό αποφάσισε με βούλευμά του το Συμβούλιο Πλημμελειοδικών 10 χρόνια μετά, χρόνος που φαντάζει εξοργιστικά μεγάλος, ειδικά για όσους έχουν χάσει τα χρήματά τους και χρόνος που δεν θα απαιτείτο ούτε σε αφρικανική χώρα. Το αν τη δικογραφία είχε χειριστεί αρχικά η έγκλειστη στις φυλακές Θηβών ανακρίτρια Κωνσταντίνα Μπουρμπούλια και την είχε θέσει στο αρχείο είναι δευτερεύων ζήτημα μπροστά στις εξαιρετικά αργές διαδικασίες απονομής δικαιοσύνης στη χώρα που είναι το πρωτεύων και αυτά τα πρωτεύοντα θα πρέπει αρχικώς αν επιλύσουμε. Όταν επιλυθούν αυτά, θα έχει έρθει η ώρα και για πιο δημοκρατικά ντιμπέιτ.
Τρίτη 22 Σεπτεμβρίου 2009
Ο ΣΕΦΕΡΗΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΣΙΩΠΗΣΕ...
Πολύς λόγος έχει γίνει για τη σιωπή των πνευματικών ανθρώπων στη διάρκεια της δικτατορίας. Οι περισσότεροι σιώπησαν, συμβιβάστηκαν, έμειναν ουδέτεροι, δηλαδή συνένοχοι…Ο Γιώργος Σεφέρης, ο μεγάλος Ελληνας ποιητής ήταν εξ εκείνων που μίλησαν. Καταφέρθηκε πολλές φορές εναντίον του παράνομου καθεστώτος, αντιστάθηκε και εκδηλώθηκε έντονα εναντίον της χούντας, τόσο με τα γραπτά του, όσο και με δηλώσεις του.
Γόνος εύπορης οικογένειας της Σμύρνης, εκεί όπου αντίκρισε για πρώτη φορά το φως του κόσμου το 1900, ο Γιώργος Σεφέρης που ήταν το φιλολογικό ψευδώνυμο του Γιώργου Σεφεριάδη, κατατάσσεται στο πάνθεον των πολύ μεγάλων λογοτεχνών παγκοσμίως. Ηταν ο πρώτος Ελληνας που τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ λογοτεχνίας και αυτό έγινε το 1963.
Πολλά από τα ποιήματά του έχουν μελοποιηθεί, ειδικώς από τον Μίκη Θεοδωράκη. Όπως το αριστουργηματικό «Στο περιγιάλι το κρυφό», το οποίο μελοποίησε ο Μίκης και τραγούδησε ο επίσης αξέχαστος Γρηγόρης Μπιθικώτσης. Αλλά και άλλα ποιήματά του ντύθηκαν με μουσική και έγιναν μελωδίες που μένουν ανεξίτηλες στο διάβα του χρόνου.
Μελωδίες που έντυσαν τους στίχους ενός από τους πλέον ευρυμαθείς λογοτέχνες που ανέδειξε η χώρα. Ο Γιώργος Σεφέρης, αδελφός της Ιωάννας Τάτσου συζύγου του πρώην Προέδρου της Δημοκρατίας Κωνσταντίνου Τσάτσου, ήταν διπλωμάτης και ταξίδευε πολύ. Υπηρέτησε σε πολλές πρεσβείες της Ελλάδας στο εξωτερικό αρχικά ως ακόλουθος και στη συνέχεια ως πρέσβης και αυτό του είχε δώσει τη δυνατότητα να έχει μια ευρεία μόρφωση.
Ιστορικές έχουν μείνει οι φράσεις του για την Κύπρο. Κάθε φορά που την επισκεπτόταν, ακόμη και πριν την ανεξαρτησία της το 1960, ο Σεφέρης συνήθιζε να λεει πως στο νησί αυτό ένοιωθε τον Ελληνισμό πιο ευρύχωρο.
Ο Γιώργος Σεφέρης έκλεισε τα μάτια του 38 χρόνια πριν τέτοιες ημέρες. Ηταν 20 Σεπτεμβρίου του 1971, όταν ο νομπελίστας ποιητής έφευγε για τη γειτονιά των αγγέλων και ταυτόχρονα περνούσε στην αιωνιότητα με το πλούσιο και ανεκτίμητο έργο του. Δυστυχώς για αυτόν, δεν πρόλαβε να δει τη χώρα και πάλι δημοκρατική, αλλά το κρυφό περιγιάλι που περιγράφει με τη μαγική του πένα θα μας συντροφεύει για πάντα: «Στο περιγιάλι το κρυφό\ κι άσπρο σαν περιστέρι\ διψάσαμε το μεσημέρι\ μα το νερό γλυφό.\ Πάνω στην άμμο την ξανθή\ γράψαμε τ' όνομά της\ Ωραία που φύσηξε ο μπάτης\ και σβήστηκε η γραφή. \ Με τι καρδιά, με τι πνοή,\ τι πόθους και τι πάθος\ πήραμε τη ζωή μας λάθος\ κι αλλάξαμε ζωή».
Γόνος εύπορης οικογένειας της Σμύρνης, εκεί όπου αντίκρισε για πρώτη φορά το φως του κόσμου το 1900, ο Γιώργος Σεφέρης που ήταν το φιλολογικό ψευδώνυμο του Γιώργου Σεφεριάδη, κατατάσσεται στο πάνθεον των πολύ μεγάλων λογοτεχνών παγκοσμίως. Ηταν ο πρώτος Ελληνας που τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ λογοτεχνίας και αυτό έγινε το 1963.
Πολλά από τα ποιήματά του έχουν μελοποιηθεί, ειδικώς από τον Μίκη Θεοδωράκη. Όπως το αριστουργηματικό «Στο περιγιάλι το κρυφό», το οποίο μελοποίησε ο Μίκης και τραγούδησε ο επίσης αξέχαστος Γρηγόρης Μπιθικώτσης. Αλλά και άλλα ποιήματά του ντύθηκαν με μουσική και έγιναν μελωδίες που μένουν ανεξίτηλες στο διάβα του χρόνου.
Μελωδίες που έντυσαν τους στίχους ενός από τους πλέον ευρυμαθείς λογοτέχνες που ανέδειξε η χώρα. Ο Γιώργος Σεφέρης, αδελφός της Ιωάννας Τάτσου συζύγου του πρώην Προέδρου της Δημοκρατίας Κωνσταντίνου Τσάτσου, ήταν διπλωμάτης και ταξίδευε πολύ. Υπηρέτησε σε πολλές πρεσβείες της Ελλάδας στο εξωτερικό αρχικά ως ακόλουθος και στη συνέχεια ως πρέσβης και αυτό του είχε δώσει τη δυνατότητα να έχει μια ευρεία μόρφωση.
Ιστορικές έχουν μείνει οι φράσεις του για την Κύπρο. Κάθε φορά που την επισκεπτόταν, ακόμη και πριν την ανεξαρτησία της το 1960, ο Σεφέρης συνήθιζε να λεει πως στο νησί αυτό ένοιωθε τον Ελληνισμό πιο ευρύχωρο.
Ο Γιώργος Σεφέρης έκλεισε τα μάτια του 38 χρόνια πριν τέτοιες ημέρες. Ηταν 20 Σεπτεμβρίου του 1971, όταν ο νομπελίστας ποιητής έφευγε για τη γειτονιά των αγγέλων και ταυτόχρονα περνούσε στην αιωνιότητα με το πλούσιο και ανεκτίμητο έργο του. Δυστυχώς για αυτόν, δεν πρόλαβε να δει τη χώρα και πάλι δημοκρατική, αλλά το κρυφό περιγιάλι που περιγράφει με τη μαγική του πένα θα μας συντροφεύει για πάντα: «Στο περιγιάλι το κρυφό\ κι άσπρο σαν περιστέρι\ διψάσαμε το μεσημέρι\ μα το νερό γλυφό.\ Πάνω στην άμμο την ξανθή\ γράψαμε τ' όνομά της\ Ωραία που φύσηξε ο μπάτης\ και σβήστηκε η γραφή. \ Με τι καρδιά, με τι πνοή,\ τι πόθους και τι πάθος\ πήραμε τη ζωή μας λάθος\ κι αλλάξαμε ζωή».
Κυριακή 20 Σεπτεμβρίου 2009
Ο ΗΡΩΙΣΜΟΣ ΚΑΙ Η ΘΥΣΙΑ ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΓΕΩΡΓΑΚΗ
Ηταν ξημερώματα της 19ης Σεπτεμβρίου 1970 στην πλατεία Ματεότι της Γένοβας. Ο 22χρονος Κωνσταντίνος Γεωργάκης, φοιτητής γεωλογίας, φωνάζοντας «Ζήτω η ελεύθερη Ελλάδα» αυτοπυρπολήθηκε και λίγες ώρες αργότερα άφησε την τελευταία του πνοή. Ηταν μια πράξη πραγματικού ηρωισμού και αντίστασης στη χούντα της Ελλάδας από ένα 22χρονο παιδί που αψήφησε τα νιάτα του και «πέταξε» στο θάνατο για την ελευθερία της πατρίδας του, την οποία είχαν στερήσει τα ανδρείκελα των ξένων μυστικών υπηρεσιών που έφθασαν στο σημείο να μην αφήνουν ούτε καν τη μεταφορά της σορού του στην Ελλάδα για να ταφεί.
Ηταν η περίοδος που οι άνθρωποι της χούντας είχαν διεισδύσει στις φοιτητικές οργανώσεις της Ιταλίας. Κάποιοι εξ αυτών των ανδρεικέλων του καθεστώτος έχουν βρει σήμερα στέγη ακόμη και σε κομματικούς σχηματισμούς της μη κομουνιστικής αριστεράς.
Ηταν η περίοδος που ο Κώστας Γεωργάκης τα είχε αποκαλύψει όλα αυτά και τους είχε αποκαλύψει όλους σε ανώνυμη συνέντευξή του σε ιταλικό περιοδικό. Η στέρηση της ελευθερίας της πατρίδας του, όμως, από τους συνταγματάρχες στερούσε και τη δική του ελευθερία και έτσι το πρωινό της 19ης Σεπτεμβρίου 1970, ο 22χρονος Κερκυραίος προχώρησε στην κορυφαία πράξη αυτοθυσίας και ηρωισμού.
Στο σημείο που αυτοπυρπολήθηκε ο Κώστας Γιωργάκης υπάρχει σήμερα μια αναμνηστική πλάκα με την επιγραφή «Η Ελλάδα θα τον θυμάται για πάντα». Λίγα χρόνια μετά τη θυσία του, ο Νικηφόρος Βρεττάκος αναφέρεται στην θυσία του σε ένα από τα ποιήματά του. Το ποίημα φέρει τον τίτλο «Η θέα του κόσμου» και σε αυτό ο μεγάλος μας ποιητής αναφέρει: «Ησουν η φωτεινή περίληψη του δράματός μας, στην ίδια λαμπάδα τη μία, τ’ αναστάσιμο φως και ο επιτάφιος θρήνος».
Η θυσία του Κώστα Γεωργάκη ήταν μια μοναδική πράξη αυτοθυσίας και αντίστασης ενός ήρωα, ενός γενναίου ανδρός. Ο ηρωισμός και η γενναιότητά του απεικονίζονται στο γράμμα που έστειλε μια ημέρα πριν στον πατέρα του και στο οποίο έγραφε: «Ο γιος σου δεν είναι ήρωας, είναι ένας άνθρωπος σαν τους άλλους και ίσως να φοβάται και λίγο περισσότερο…»
Η ουσία είναι ότι αυτό το 22χρονο παλικάρι όχι μόνο δεν φοβήθηκε, αλλά μας δίδαξε τι παει να πει ανδρεία και ηρωισμός και δικαίως βρίσκεται στον πάνθεον των αθανάτων…
Ηταν η περίοδος που οι άνθρωποι της χούντας είχαν διεισδύσει στις φοιτητικές οργανώσεις της Ιταλίας. Κάποιοι εξ αυτών των ανδρεικέλων του καθεστώτος έχουν βρει σήμερα στέγη ακόμη και σε κομματικούς σχηματισμούς της μη κομουνιστικής αριστεράς.
Ηταν η περίοδος που ο Κώστας Γεωργάκης τα είχε αποκαλύψει όλα αυτά και τους είχε αποκαλύψει όλους σε ανώνυμη συνέντευξή του σε ιταλικό περιοδικό. Η στέρηση της ελευθερίας της πατρίδας του, όμως, από τους συνταγματάρχες στερούσε και τη δική του ελευθερία και έτσι το πρωινό της 19ης Σεπτεμβρίου 1970, ο 22χρονος Κερκυραίος προχώρησε στην κορυφαία πράξη αυτοθυσίας και ηρωισμού.
Στο σημείο που αυτοπυρπολήθηκε ο Κώστας Γιωργάκης υπάρχει σήμερα μια αναμνηστική πλάκα με την επιγραφή «Η Ελλάδα θα τον θυμάται για πάντα». Λίγα χρόνια μετά τη θυσία του, ο Νικηφόρος Βρεττάκος αναφέρεται στην θυσία του σε ένα από τα ποιήματά του. Το ποίημα φέρει τον τίτλο «Η θέα του κόσμου» και σε αυτό ο μεγάλος μας ποιητής αναφέρει: «Ησουν η φωτεινή περίληψη του δράματός μας, στην ίδια λαμπάδα τη μία, τ’ αναστάσιμο φως και ο επιτάφιος θρήνος».
Η θυσία του Κώστα Γεωργάκη ήταν μια μοναδική πράξη αυτοθυσίας και αντίστασης ενός ήρωα, ενός γενναίου ανδρός. Ο ηρωισμός και η γενναιότητά του απεικονίζονται στο γράμμα που έστειλε μια ημέρα πριν στον πατέρα του και στο οποίο έγραφε: «Ο γιος σου δεν είναι ήρωας, είναι ένας άνθρωπος σαν τους άλλους και ίσως να φοβάται και λίγο περισσότερο…»
Η ουσία είναι ότι αυτό το 22χρονο παλικάρι όχι μόνο δεν φοβήθηκε, αλλά μας δίδαξε τι παει να πει ανδρεία και ηρωισμός και δικαίως βρίσκεται στον πάνθεον των αθανάτων…
ΑΔΙΑΦΟΡΕΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΕΣ ΟΙ ΤΗΛΕΜΑΧΙΕΣ
Σε πλήρη συμφωνία κατέληξαν Νέα Δημοκρατία και ΠΑΣΟΚ, αλλά και τα υπόλοιπα εν βουλή και ευρωβουλή κόμματα για τα ντιμπέιτ ή επί το ελληνικότερο τις τηλεμαχίες που πρόκειται να διεξαχθούν προ των εκλογών της 4ης Οκτωβρίου με σκοπό να διαφωτίσουν τους πολίτες πριν προσέλθουν στην κάλπη για να ασκήσουν το εκλογικό τους δικαίωμα.
Την ερχόμενη Δευτέρα 21 του μήνα θα γίνει η τηλεμαχία των αρχηγών ή εκπροσώπων των έξι κομμάτων, των πέντε κοινοβουλευτικών (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΚΚΕ, ΛΑΟΣ, ΣΥΡΙΖΑ) και των Οικολόγων που μετέχουν στην ευρωβουλή και οι οποίοι ευσχήμως εξαφάνισαν τον κ. Τρεμόπουλο από την προεκλογική τους καμπάνια.
Την επόμενη ημέρα, την Τρίτη 22 του μήνα θα γίνει για πρώτη φορά μετά το 2000 όταν και είχε ξαναγίνει ανάμεσα σε Κώστα Σημίτη και Κώστα Καραμανλή -όπως και το 1996 ανάμεσα σε Σημίτη, Εβερτ- τηλεμαχία ανάμεσα στους αρχηγούς των δύο πρώτων κομμάτων, του πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή και του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης Γιώργου Παπανδρέου.
Στην ουσία η πρώτη τηλεμαχία θα είναι ένας μονόλογος των έξι αρχηγών ή εκπροσώπων κομμάτων (ειδικά στην περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ και των Οικολόγων) και η δεύτερη ένας διάλογος των δύο αρχηγών. Και στις δύο των περιπτώσεων, όμως, οι τηλεμαχίες παραμένουν αδιάφορες και δεν πρόκειται να διαφωτίσουν κανέναν, ούτε να μεταστρέψουν το κλίμα πριν την κάλπη.
Ακόμη, όμως και αν οδηγούσαν σε ανατροπή της διαμορφωθείσας κατάστασης οι τηλεμαχίες, για τον πολίτη δεν έχουν κανένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον μιας και δεν πρόκειται να αλλάξουν την ήδη δύσκολη κατάσταση για τους περισσότερους Ελληνες. Το πολύ, πολύ να εξωραΐσουν μια κατάσταση που όλοι γνωρίζουν ότι είναι δύσκολη, ίσως και περισσότερο απ’ ότι φαίνεται και η οποία είναι σίγουρο ότι θα φέρει ακόμη πιο δύσκολες ημέρες, ασχέτως των καλών προθέσεων που μπορεί να υπάρξουν και ασχέτως της κυβέρνησης που θα προκύψει στις 5 Οκτωβρίου.
Η μόνη χρησιμότητα που μπορεί να βρει κανείς σε αυτές τις τηλεμαχίες, είναι το ότι θα υπενθυμίσουν πως η χώρα διάγει προεκλογική περίοδο, η οποία έως τώρα είναι άνευρη και υποτονική. Πέραν αυτών ουδέν, άσχετα αν και πάλι «σπάσουν» τα μηχανάκια μέτρησης των τηλεοπτικών σταθμών.
Την ερχόμενη Δευτέρα 21 του μήνα θα γίνει η τηλεμαχία των αρχηγών ή εκπροσώπων των έξι κομμάτων, των πέντε κοινοβουλευτικών (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΚΚΕ, ΛΑΟΣ, ΣΥΡΙΖΑ) και των Οικολόγων που μετέχουν στην ευρωβουλή και οι οποίοι ευσχήμως εξαφάνισαν τον κ. Τρεμόπουλο από την προεκλογική τους καμπάνια.
Την επόμενη ημέρα, την Τρίτη 22 του μήνα θα γίνει για πρώτη φορά μετά το 2000 όταν και είχε ξαναγίνει ανάμεσα σε Κώστα Σημίτη και Κώστα Καραμανλή -όπως και το 1996 ανάμεσα σε Σημίτη, Εβερτ- τηλεμαχία ανάμεσα στους αρχηγούς των δύο πρώτων κομμάτων, του πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή και του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης Γιώργου Παπανδρέου.
Στην ουσία η πρώτη τηλεμαχία θα είναι ένας μονόλογος των έξι αρχηγών ή εκπροσώπων κομμάτων (ειδικά στην περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ και των Οικολόγων) και η δεύτερη ένας διάλογος των δύο αρχηγών. Και στις δύο των περιπτώσεων, όμως, οι τηλεμαχίες παραμένουν αδιάφορες και δεν πρόκειται να διαφωτίσουν κανέναν, ούτε να μεταστρέψουν το κλίμα πριν την κάλπη.
Ακόμη, όμως και αν οδηγούσαν σε ανατροπή της διαμορφωθείσας κατάστασης οι τηλεμαχίες, για τον πολίτη δεν έχουν κανένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον μιας και δεν πρόκειται να αλλάξουν την ήδη δύσκολη κατάσταση για τους περισσότερους Ελληνες. Το πολύ, πολύ να εξωραΐσουν μια κατάσταση που όλοι γνωρίζουν ότι είναι δύσκολη, ίσως και περισσότερο απ’ ότι φαίνεται και η οποία είναι σίγουρο ότι θα φέρει ακόμη πιο δύσκολες ημέρες, ασχέτως των καλών προθέσεων που μπορεί να υπάρξουν και ασχέτως της κυβέρνησης που θα προκύψει στις 5 Οκτωβρίου.
Η μόνη χρησιμότητα που μπορεί να βρει κανείς σε αυτές τις τηλεμαχίες, είναι το ότι θα υπενθυμίσουν πως η χώρα διάγει προεκλογική περίοδο, η οποία έως τώρα είναι άνευρη και υποτονική. Πέραν αυτών ουδέν, άσχετα αν και πάλι «σπάσουν» τα μηχανάκια μέτρησης των τηλεοπτικών σταθμών.
27 ΧΡΟΝΙΑ ΧΩΡΙΣ ΤΟΝ ΜΑΝΟ ΛΟΙΖΟ
Τη 17η Σεπτεμβρίου κάθε έτους, ό,τι να και γίνεται, ό,τι και αν «τρέχει» στην επικαιρότητα, ο νους και η σκέψη δεν μπορεί να μην πάνε στον Μάνο Λόιζο, το μεγάλο «συνθέτη» που άφησε τεράστιο έργο στο σύντομο τελικά πέρασμά του «από το φωτεινό μεσοδιάστημα μεταξύ δύο αβυσσών», όπως έγραψε ο Νίκος Καζαντζάκης.
Πριν από 27 χρόνια έτοια ημέρα, έσβησε μία από τις σημαντικότερες και ωραιότερες φωνές του ελληνικού πενταγράμμου. Πριν από 27 χρόνια σαν σήμερα, έσβησε ένας από τους σημαντικότερους Ελληνες συνθέτες. Ηταν 17 Σεπτεμβρίου 1982, όταν ο Μάνος Λοίζος έφυγε νικημένος από τον καρκίνο σε νοσοκομείο της Μόσχας, σε ηλικία μόλις 45 ετών και αφού είχε προλάβει να γράψει μερικά από τα ωραιότερα τραγούδια του ελληνικού ρεπερτορίου.
Κυπριακής καταγωγής και μεγαλωμένος με τις ευαισθησίες του ελληνισμού της Αλεξάνδρειας, ο Μάνος Λοϊζος έφυγε νέος, αλλά με το έργο του και τα τραγούδια του σφράγισε ολόκληρη εποχή. Μια εποχή αντίστασης και αγώνων, με ένα πλούσιο έργο από ένα πολιτικά στρατευμένο καλλιτέχνη που αγωνίστηκε κατά της χούντας,, με αποτέλεσμα τη φυλάκισή του και το βασανισμό του. Μέλος του κομμουνιστικού κόμματος Ελλάδας ο Μάνος Λοϊζος, συνελήφθη τη 17η Νοεμβρίου 1973 και αφέθηκε ελεύθερος μετά από εννέα μέρες. Πολλά τραγούδια του λογοκρίθηκαν την περίοδο της δικτατορίας. Η σφραγίδα του στον αντιδικτατορικό αγώνα είχε μπει και ήταν ανεξίτηλη. Ηταν, άλλωστε, εξ εκείνων των καλλιτεχνών των οποίων τα τραγούδια αποτέλεσαν σύμβολο των αγώνων κατά της δικτατορίας. Ακολούθησε τα αχνάρια του Μίκη Θεοδωράκη, του Μάνου Χατζιδάκη και του Γιάννη Μαρκόπουλου.
Ο Μάνος Λοίζος μελοποίησε Γκάτσο, Ρίτσο και έγραψε μουσική σε στίχους των Λευτέρη Παπαδόπουλου, Μανόλη Ρασούλη, Φώντα Λάδη και Γιάννη Νεγρεπόντη. Σε αυτόν ανήκει το ορχηστρικό «Το ζεϊμπέκικο της Ευδοκίας», το «Ακορντεόν», το «Καλημέρα Ηλιε», το «Πάγωσε η τζιμινιέρα», το «Σ’ ακολουθώ», το «Κι αν είμαι ροκ μη με φοβάσαι», «Η ημέρα εκείνη δεν θ’ αργήσει», «Γύφτισσα τον εβύζαξε», «ο Φαντάρος», το «Δελφίνι – Δελφινάκι», «Το παλιό ρολόι» και άλλα πολλά.
Για τον Μάνο Λόϊζο που έφυγε νέος, αλλά με τα τραγούδια του ζει στις καρδιές όλων, θα κλείσουμε και αυτό το σημείωμα με τον τίτλο ενός τραγουδιού του που ακούστηκε εξαίσια από την πολύ μεγάλη φωνή της Χαρούλας Αλεξίου και το οποίο τιτλοφορείται «Όλα σε θυμίζουν».
Πριν από 27 χρόνια έτοια ημέρα, έσβησε μία από τις σημαντικότερες και ωραιότερες φωνές του ελληνικού πενταγράμμου. Πριν από 27 χρόνια σαν σήμερα, έσβησε ένας από τους σημαντικότερους Ελληνες συνθέτες. Ηταν 17 Σεπτεμβρίου 1982, όταν ο Μάνος Λοίζος έφυγε νικημένος από τον καρκίνο σε νοσοκομείο της Μόσχας, σε ηλικία μόλις 45 ετών και αφού είχε προλάβει να γράψει μερικά από τα ωραιότερα τραγούδια του ελληνικού ρεπερτορίου.
Κυπριακής καταγωγής και μεγαλωμένος με τις ευαισθησίες του ελληνισμού της Αλεξάνδρειας, ο Μάνος Λοϊζος έφυγε νέος, αλλά με το έργο του και τα τραγούδια του σφράγισε ολόκληρη εποχή. Μια εποχή αντίστασης και αγώνων, με ένα πλούσιο έργο από ένα πολιτικά στρατευμένο καλλιτέχνη που αγωνίστηκε κατά της χούντας,, με αποτέλεσμα τη φυλάκισή του και το βασανισμό του. Μέλος του κομμουνιστικού κόμματος Ελλάδας ο Μάνος Λοϊζος, συνελήφθη τη 17η Νοεμβρίου 1973 και αφέθηκε ελεύθερος μετά από εννέα μέρες. Πολλά τραγούδια του λογοκρίθηκαν την περίοδο της δικτατορίας. Η σφραγίδα του στον αντιδικτατορικό αγώνα είχε μπει και ήταν ανεξίτηλη. Ηταν, άλλωστε, εξ εκείνων των καλλιτεχνών των οποίων τα τραγούδια αποτέλεσαν σύμβολο των αγώνων κατά της δικτατορίας. Ακολούθησε τα αχνάρια του Μίκη Θεοδωράκη, του Μάνου Χατζιδάκη και του Γιάννη Μαρκόπουλου.
Ο Μάνος Λοίζος μελοποίησε Γκάτσο, Ρίτσο και έγραψε μουσική σε στίχους των Λευτέρη Παπαδόπουλου, Μανόλη Ρασούλη, Φώντα Λάδη και Γιάννη Νεγρεπόντη. Σε αυτόν ανήκει το ορχηστρικό «Το ζεϊμπέκικο της Ευδοκίας», το «Ακορντεόν», το «Καλημέρα Ηλιε», το «Πάγωσε η τζιμινιέρα», το «Σ’ ακολουθώ», το «Κι αν είμαι ροκ μη με φοβάσαι», «Η ημέρα εκείνη δεν θ’ αργήσει», «Γύφτισσα τον εβύζαξε», «ο Φαντάρος», το «Δελφίνι – Δελφινάκι», «Το παλιό ρολόι» και άλλα πολλά.
Για τον Μάνο Λόϊζο που έφυγε νέος, αλλά με τα τραγούδια του ζει στις καρδιές όλων, θα κλείσουμε και αυτό το σημείωμα με τον τίτλο ενός τραγουδιού του που ακούστηκε εξαίσια από την πολύ μεγάλη φωνή της Χαρούλας Αλεξίου και το οποίο τιτλοφορείται «Όλα σε θυμίζουν».
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)