Με διαφορά ημερών, συνήθως μιας εβδομάδας, γιορτάζουν το Πάσχα ορθόδοξοι και καθολικοί. Εφέτος, οι ορθόδοξοι θα το εορτάσουν την ερχόμενη Κυριακή, ενώ οι καθολικοί το γιόρτασαν την περασμένη. Τούτο συμβαίνει, διότι η ορθόδοξη εκκλησία παρά την επικράτηση σε πολύ μεγάλο ποσοστό και σε αυτή του νέου ημερολογίου (Γρηγοριανού) εορτάζει το Πάσχα με το παλαιό ημερολόγιο (Ιουλιανό) για να μην συμπίπτει με τον καθολικό εορτασμό.
Αυτό γίνεται σε όλο τον κόσμο, εκτός της Ελλάδας, η οποία αποτελεί εξαίρεση και στην οποία οι Ελληνες ορθόδοξοι και καθολικοί γιορτάζουν μαζί το Πάσχα. Πρόκειται για έναν υπέροχο συνεορτασμό που ξεκίνησε από την Κέρκυρα και κρατά δεμένες τις οικογένειες που έχουν μέλη, τα οποία ανήκουν και στις δύο κοινότητες. Οι Ελληνες καθολικοί, μάλιστα, που είναι θρησκευτική και όχι εθνική μειονότητα (φέρουν τα ίδια ονόματα και επίθετα με τους ορθοδόξους) έχουν αποδεχθεί και γιορτάζουν και το δικό τους Πάσχα στις ίδιες ημερομηνίες με ορθόδοξους, δημιουργώντας μια παράδοση η οποία καθιστά τη χώρα μας μοναδική και κάνει τους Ελληνες καθολικούς να ξεχωρίζουν και από όλους τους άλλους ομοδόξους τους ανά τον κόσμο, παρ΄ ότι η μεγάλη τους πλειοψηφία ακολουθεί σε όλα τα υπόλοιπα το ρωμαϊκό τυπικό.
Μέχρι το 1923 οι δύο κοινότητες, ορθόδοξοι και καθολικοί γιόρταζαν μαζί το Πάσχα στην Ελλάδα. Από την καθιέρωση όμως του Γρηγοριανού ημερολόγιου και ύστερα, ο εορτασμός γινόταν ξεχωριστά. Το 1964, όμως, ο καθολικός αρχιεπίσκοπος Κέρκυρας Αντώνιος Βαρθαλίτης, απέστειλε αίτημά στην Αγία Έδρα με το οποίο ζήτησε να συνεορτάζεται το Πάσχα στην Κέρκυρα από ορθόδοξους και καθολικούς Ελληνες για να αποφεύγονται οι ενδοοικογενειακές διενέξεις. Το αίτημα έγινε αποδεκτό από τον Πάππα και σιγά, σιγά ο συνεορτασμός καθιερώθηκε σε όλη τη χώρα και σε όλες τις καθολικές επισκοπές της Ελλάδας. Ετσι, για τους περίπου 50.000 Ελληνες καθολικούς η μεγάλη εβδομάδα είναι αυτή που διερχόμεθα και η ανάσταση θα γίνει μεθαύριο Σάββατο. Για αυτό και στην Ερμούπολη της Σύρου αύριο, όπως και κάθε χρόνο τη Μεγάλη Παρασκευή, οι καθολικοί επιτάφιοι θα συναντηθούν με τους ορθοδόξους και μαζί θα πορευτούν σε μια κατανυκτική ατμόσφαιρα και σε ένα μοναδικό μάθημα υπέροχου συνεορτασμού και συνύπαρξης.
Δευτέρα 20 Απριλίου 2009
Παρασκευή 10 Απριλίου 2009
ΟΙ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΡΙΖΕΣ ΤΟΥ ΝΤΕΝΚΤΑΣ
Ερευνα για πιθανή συμμετοχή του Ραούφ Ντενκτάς στην παρακρατική οργάνωση Εργκενεκόν, η οποία κατηγορείται για προσπάθεια αποσταθεροποίησης και προετοιμασίας πραξικοπήματος στην Τουρκία, είναι πιθανό να διαταχθεί στα κατεχόμενα κυπριακά εδάφη. Τον 85χρονο σήμερα Ντεκτάς κατήγγειλαν αξιωματούχοι του τωρινού καθεστώτος των κατεχομένων, καθώς όπως λέγεται, το όνομα του βρέθηκε σε πολλές σημειώσεις των μελών της Εργκενεκόν, που συνελήφθησαν από τις τουρκικές αρχές τους προηγούμενους μήνες και μάλιστα κάποιοι έχουν ήδη φυλακιστεί.
Ο Ραούφ Ντεκτάς έχει αποσυρθεί από την ενεργό πολιτική σκηνή από το 2005, αλλά παραμένει αρνητικό σύμβολο για το νησί, ακόμη και για τους ίδιους τους Τουρκοκυπρίους, αφού δεν ήταν λίγοι αυτοί που αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν επί των ημερών του όχι μόνο τα κατεχόμενα, αλλά και την Κύπρο, διωγμένοι από τον ίδιο και το καθεστώτος του.
Το περίεργο και παράδοξο για τον γεννημένο στην Πάφο Ντεκτάς, είναι πως όχι μόνο μιλά άπταιστα τα ελληνικά όπως και οι περισσότεροι Τουρκοκύπριοι, τα οποία ποτέ δεν χρησιμοποίησε στις δημόσιες δηλώσεις και εμφανίσεις του, αλλά έχει και ελληνικές ρίζες. Οι πρόγονοι του διώκτη των Ελληνοκυπρίων της ΕΟΚΑ την περίοδο του αντιαποικιοκρατικού αγώνα κατά των Βρετανών, φαίνεται σύμφωνα με διάφορες πηγές ότι είχαν ελληνικές ρίζες και χριστιανικά ονόματα και εξισλαμίστηκαν στη συνέχεια.
Ο Ντεκτάς κατάγεται από το τουρκοκυπριακό χωριό Άγιος Επιφάνιος που βρίσκεται στην επαρχίας της Λευκωσίας. Ολοι οι κάτοικοι αυτού του χωριού ήταν εξισλαμισθέντες χριστιανοί και μάλιστα, η μητέρα του Ντεκτάς που σε ορισμένες πηγές αναφέρεται ότι έχει και φραγκοεβραϊκή καταγωγή, ονομαζόταν Χρυσαλίδα και η γιαγιά του Μαριέττα. Ο ίδιος ο Ντεκτάς, βέβαια, που παραμένει στην κεντρική πολιτική σκηνή της Κύπρου από τη δεκαετία του ’50, πέραν όλων των άλλων, διορίστηκε από τους Άγγλους αποικιοκράτες στο διάστημα 1956-1958 Γενικός Εισαγγελεύς της νήσου και καταδίκασε αρκετούς Ελληνες αγωνιστικές της ΕΟΚΑ που πάλευαν για την ελευθερία της πατρίδας τους.
Ο Ραούφ Ντεκτάς έχει αποσυρθεί από την ενεργό πολιτική σκηνή από το 2005, αλλά παραμένει αρνητικό σύμβολο για το νησί, ακόμη και για τους ίδιους τους Τουρκοκυπρίους, αφού δεν ήταν λίγοι αυτοί που αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν επί των ημερών του όχι μόνο τα κατεχόμενα, αλλά και την Κύπρο, διωγμένοι από τον ίδιο και το καθεστώτος του.
Το περίεργο και παράδοξο για τον γεννημένο στην Πάφο Ντεκτάς, είναι πως όχι μόνο μιλά άπταιστα τα ελληνικά όπως και οι περισσότεροι Τουρκοκύπριοι, τα οποία ποτέ δεν χρησιμοποίησε στις δημόσιες δηλώσεις και εμφανίσεις του, αλλά έχει και ελληνικές ρίζες. Οι πρόγονοι του διώκτη των Ελληνοκυπρίων της ΕΟΚΑ την περίοδο του αντιαποικιοκρατικού αγώνα κατά των Βρετανών, φαίνεται σύμφωνα με διάφορες πηγές ότι είχαν ελληνικές ρίζες και χριστιανικά ονόματα και εξισλαμίστηκαν στη συνέχεια.
Ο Ντεκτάς κατάγεται από το τουρκοκυπριακό χωριό Άγιος Επιφάνιος που βρίσκεται στην επαρχίας της Λευκωσίας. Ολοι οι κάτοικοι αυτού του χωριού ήταν εξισλαμισθέντες χριστιανοί και μάλιστα, η μητέρα του Ντεκτάς που σε ορισμένες πηγές αναφέρεται ότι έχει και φραγκοεβραϊκή καταγωγή, ονομαζόταν Χρυσαλίδα και η γιαγιά του Μαριέττα. Ο ίδιος ο Ντεκτάς, βέβαια, που παραμένει στην κεντρική πολιτική σκηνή της Κύπρου από τη δεκαετία του ’50, πέραν όλων των άλλων, διορίστηκε από τους Άγγλους αποικιοκράτες στο διάστημα 1956-1958 Γενικός Εισαγγελεύς της νήσου και καταδίκασε αρκετούς Ελληνες αγωνιστικές της ΕΟΚΑ που πάλευαν για την ελευθερία της πατρίδας τους.
Τετάρτη 8 Απριλίου 2009
"Αδίκημα η ελευθερία έκφρασης και ο συνδικαλιστικός λόγος"
Αυτό που συνέβη στη Γενική Συνέλευση του ΠΣΑΤ χθες, από «φωνές» που επιδίωξαν να μην με αφήσουν να μιλήσω και να καταθέσω τις απόψεις μου, έρχεται να προστεθεί στην απαράδεκτη και ανεπίτρεπτη απόφαση της πλειοψηφίας των μελών του Δ.Σ. του Συνδέσμου που για μία φιλική κουβέντα και ένα θέμα που άπτεται προσωπικών δεδομένων, θέλησε να με παραπέμψει στο Δευτεροβάθμιο Πειθαρχικό Συμβούλιο.
Ηδη, η πρωτοβουλία αυτή του ΔΣ, ακόμη και με τον τρόπο που το χειρίστηκαν κάποιοι μπήκε στο αρχείο. Ολη αυτή η ιστορία αποτελεί μια πρωτοφανή πολιτική δίωξη, διότι κάποιοι θέλουν να καταστήσουν αδίκημα την ελευθερία έκφρασης και τον συνδικαλιστικό λόγο.
Ολοι οι συνάδελφοι γνωρίζουν τη διαδρομή μου, τους αγώνες μας και ότι τίποτα απ’ όλα αυτά δεν πρόκειται να μας λυγίσει. Τους ευχαριστώ όλους, όλους τους συναδέλφους που μαζί δώσαμε, δίνουμε και θα συνεχίσουμε να δίνουμε τον αγώνα για αναβάθμιση των συνθηκών εργασίας και την περιφρούρηση της ουσιαστικής υπόστασης του αθλητικού συντάκτη.
Σωτήρης Τριανταφύλλου
Γενικός Γραμματέας ΠΣΑΤ
Ηδη, η πρωτοβουλία αυτή του ΔΣ, ακόμη και με τον τρόπο που το χειρίστηκαν κάποιοι μπήκε στο αρχείο. Ολη αυτή η ιστορία αποτελεί μια πρωτοφανή πολιτική δίωξη, διότι κάποιοι θέλουν να καταστήσουν αδίκημα την ελευθερία έκφρασης και τον συνδικαλιστικό λόγο.
Ολοι οι συνάδελφοι γνωρίζουν τη διαδρομή μου, τους αγώνες μας και ότι τίποτα απ’ όλα αυτά δεν πρόκειται να μας λυγίσει. Τους ευχαριστώ όλους, όλους τους συναδέλφους που μαζί δώσαμε, δίνουμε και θα συνεχίσουμε να δίνουμε τον αγώνα για αναβάθμιση των συνθηκών εργασίας και την περιφρούρηση της ουσιαστικής υπόστασης του αθλητικού συντάκτη.
Σωτήρης Τριανταφύλλου
Γενικός Γραμματέας ΠΣΑΤ
Δευτέρα 6 Απριλίου 2009
"ΕΦΥΓΕ" Ο ΑΝΑΡΧΟΡΟΚΑΣ ΤΟΥ ΟΝΕΙΡΟΥ
Αναρχοροκάς και ακραίος τραγουδοποιός των ρομαντικών που ονειρεύονταν άλλους κόσμους. Δεν έσκυψε ποτέ το κεφάλι. Εφυγε όρθιος χθες τα ξημερώματα από την επάρατη νόσο σε ηλικία 61 ετών. Επιστήμονας και μουσικός, ο πρώτος ψυχολόγος που δούλεψε ποτέ σε ποδοσφαιρική ομάδα στην Ελλάδα, τον Παναθηναϊκό και ο συνθέτης και στιχουργός μερικών από τα πιο γνωστά σύγχρονα ελληνικά τραγούδια, όπως το «Ελλάς» του Βασίλη Παπακωνσταντίνου.
Από το 1987, άρχισε να κινείται μεταξύ Κέρκυρας και Αθήνα, γράφοντας και «σκαρώνοντας» τραγούδια για ξέμπαρκους εραστές του ονείρου. Κεντρικό θέμα του όλου του έργου του ήταν -και παραμένει- το «δικαίωμα στο όνειρο». Δημιούργησε το συγκρότημα «Ρωγμές», καθότι κιθαρίστας και ο ίδιος με συναυλία, όπως έλεγε, «ενάντια στις βαθύτερες αιτίες που παράγουν, προωθούν και εξαπλώνουν τη μάστιγα της ηρωίνης».
Το 1989 κυκλοφόρησε σε δικούς του στίχους και μουσική το «Ελλάς», που τραγούδησε ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου. Τραγούδια του ερμήνευσαν ακόμη ο Θάνος Μικρούτσικος, ο Γιώργος Νταλάρας, η Μαρία Δημητριάδη, η Γλυκερία, ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας, ο Χρήστος Θηβαίος, η Αφροδίτη Μάνου και ο Γεράσιμος Ανδρεάτος.
Εχοντας σπουδές ψυχολογίας στην Ελλάδα και σε μεγάλα πανεπιστήμια των ΗΠΑ και της Αγγλίας, ήταν ο πρώτος που δούλεψε ως ψυχολόγος σε ελληνική ομάδα, στον Παναθηναϊκό. Το 1978 σε ένα παιχνίδι ΠΑΟΚ-Παναθηναϊκού στην Τούμπα, η οποία «έβραζε», μπήκε πρώτος στον αγωνιστικό χώρο μαζί με την ομάδα του Παναθηναϊκού και κρατώντας από το χέρι τον αρχηγό της Μίμη Δομάζο.
Ο Σταμάτης Μεσημέρης σπούδασε αρχικά ψυχολογία στο Πάντειο πανεπιστήμιο και στη συνέχεια στο πανεπιστήμιο Γιορκ της Αγγλίας κοινωνική ψυχολογία και ψυχοπαθολογία, ενώ έκανε μάστερ στην κλινική ψυχολογία και εργάστηκε ως υφηγητής στις ΗΠΑ. Διετέλεσε μέλος της κλινικής ψυχολογίας του πανεπιστημίου North Carolina και της Αϊόβα, και της σωφρονιστικής και κοινωνικής ψυχολογίας του πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης, καθώς και μέλος του συλλόγου Ελλήνων ψυχολόγων.
Ηταν ενάντια στα φάρμακα και έκανε αγώνα για την απεξάρτηση των νέων από τα ναρκωτικά κάτι που δείχνουν και τα έργα του, όπως «Τα ναρκωτικά και το κοινωνικό σύστημα», «Η ψυχολογία του άγχους-Η θεωρία του τρισδιάστατου άγχους», «Η ψυχολογία των ναρκομανών», «Η ψυχολογία του ποδοσφαίρου», «Η τριλογία της ψυχικής διαταραχής», «Ψυχικός Πόνος: Μια δυναστεία χωρίς όρια».
Πέραν του ότι ήταν μια πολυσχιδής προσωπικότητα, επιστήμονας και μουσικός, αναρχοροκάς του ονείρου και ταξιδευτής της ζωής, έχει κινηθεί κατά καιρούς και εντελώς εναλλακτικά, όπως το 2000 όταν κυκλοφόρησε ένα τετραπλό λάιβ CD με τίτλο «Πού ταξιδεύει ο καπνός του Ινδιάνου», το όποιο διένειμε δωρεάν, μιας και όπως έλεγε ο ίδιος «το έργο δεν πωλείται, άρα δεν αγοράζεται».
Οι εξαιρετικοί του στίχοι συμπυκνώνονται στο βιβλίο του «Αρωμα μνήμης, τι θα γίνει φίλε μου με μας». Ο Σταμάτης Μεσημέρης έγραψε περίπου 200 τραγούδια που αυτά και η αγάπη του κόσμου είναι τα κόμιστρα που θα δώσει σον βαρκάρη για να περάσει από τη Χαιρώνεια λίμνη…
Από το 1987, άρχισε να κινείται μεταξύ Κέρκυρας και Αθήνα, γράφοντας και «σκαρώνοντας» τραγούδια για ξέμπαρκους εραστές του ονείρου. Κεντρικό θέμα του όλου του έργου του ήταν -και παραμένει- το «δικαίωμα στο όνειρο». Δημιούργησε το συγκρότημα «Ρωγμές», καθότι κιθαρίστας και ο ίδιος με συναυλία, όπως έλεγε, «ενάντια στις βαθύτερες αιτίες που παράγουν, προωθούν και εξαπλώνουν τη μάστιγα της ηρωίνης».
Το 1989 κυκλοφόρησε σε δικούς του στίχους και μουσική το «Ελλάς», που τραγούδησε ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου. Τραγούδια του ερμήνευσαν ακόμη ο Θάνος Μικρούτσικος, ο Γιώργος Νταλάρας, η Μαρία Δημητριάδη, η Γλυκερία, ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας, ο Χρήστος Θηβαίος, η Αφροδίτη Μάνου και ο Γεράσιμος Ανδρεάτος.
Εχοντας σπουδές ψυχολογίας στην Ελλάδα και σε μεγάλα πανεπιστήμια των ΗΠΑ και της Αγγλίας, ήταν ο πρώτος που δούλεψε ως ψυχολόγος σε ελληνική ομάδα, στον Παναθηναϊκό. Το 1978 σε ένα παιχνίδι ΠΑΟΚ-Παναθηναϊκού στην Τούμπα, η οποία «έβραζε», μπήκε πρώτος στον αγωνιστικό χώρο μαζί με την ομάδα του Παναθηναϊκού και κρατώντας από το χέρι τον αρχηγό της Μίμη Δομάζο.
Ο Σταμάτης Μεσημέρης σπούδασε αρχικά ψυχολογία στο Πάντειο πανεπιστήμιο και στη συνέχεια στο πανεπιστήμιο Γιορκ της Αγγλίας κοινωνική ψυχολογία και ψυχοπαθολογία, ενώ έκανε μάστερ στην κλινική ψυχολογία και εργάστηκε ως υφηγητής στις ΗΠΑ. Διετέλεσε μέλος της κλινικής ψυχολογίας του πανεπιστημίου North Carolina και της Αϊόβα, και της σωφρονιστικής και κοινωνικής ψυχολογίας του πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης, καθώς και μέλος του συλλόγου Ελλήνων ψυχολόγων.
Ηταν ενάντια στα φάρμακα και έκανε αγώνα για την απεξάρτηση των νέων από τα ναρκωτικά κάτι που δείχνουν και τα έργα του, όπως «Τα ναρκωτικά και το κοινωνικό σύστημα», «Η ψυχολογία του άγχους-Η θεωρία του τρισδιάστατου άγχους», «Η ψυχολογία των ναρκομανών», «Η ψυχολογία του ποδοσφαίρου», «Η τριλογία της ψυχικής διαταραχής», «Ψυχικός Πόνος: Μια δυναστεία χωρίς όρια».
Πέραν του ότι ήταν μια πολυσχιδής προσωπικότητα, επιστήμονας και μουσικός, αναρχοροκάς του ονείρου και ταξιδευτής της ζωής, έχει κινηθεί κατά καιρούς και εντελώς εναλλακτικά, όπως το 2000 όταν κυκλοφόρησε ένα τετραπλό λάιβ CD με τίτλο «Πού ταξιδεύει ο καπνός του Ινδιάνου», το όποιο διένειμε δωρεάν, μιας και όπως έλεγε ο ίδιος «το έργο δεν πωλείται, άρα δεν αγοράζεται».
Οι εξαιρετικοί του στίχοι συμπυκνώνονται στο βιβλίο του «Αρωμα μνήμης, τι θα γίνει φίλε μου με μας». Ο Σταμάτης Μεσημέρης έγραψε περίπου 200 τραγούδια που αυτά και η αγάπη του κόσμου είναι τα κόμιστρα που θα δώσει σον βαρκάρη για να περάσει από τη Χαιρώνεια λίμνη…
Παρασκευή 3 Απριλίου 2009
"ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ" ΓΙΑ ΤΟ ΜΙΚΡΟ ΝΑΥΤΙΛΟ
Κάθε χρόνο στις 18 του Μάρτη ο νους και η σκέψη δεν μπορεί παρά να πηγαίνουν στον «Μικρό Ναυτίλο». Κάθε χρόνο στις 18 του Μάρτη ο νους και η σκέψη δεν μπορεί παρά να πηγαίνουν στον μεγαλύτερο των ποιητών που πριν από 13 χρόνια έφυγε για το αιώνιο ταξίδι στη γειτονιά των αγγέλων.
Ηταν 18 Μαρτίου 1996. Σε ένα δυάρι στη Σκουφά που είναι απορίας άξιον το πώς χωρούσε μια τόσο μεγάλη προσωπικότητα, ο Οδυσσέας Αλεπουδέλης με το φιλολογικό ψευδώνυμο Ελύτης, ένας από τους κορυφαίους Ευρωπαίους λογοτέχνες και ένας από τους σημαντικότερους ποιητές της νεότερης ιστορίας, έφευγε από τη ζωή σε ηλικία 85 ετών, αφήνοντας πίσω του πλούσιο έργο και τεράστια κληρονομιά.
Σε εκείνο το δυάρι ο Ελύτης πέρασε τα τελευταία χρόνια της ζωής του, στην οποία ταξίδεψε σε κόσμους ονειρικούς και όπως έγραψε και στο Αξιον Εστί «σε χώρα μακρινή και αναμάρτητη τώρα πορεύομαι. Τώρα μ' ακολουθούν ανάλαφρα πλάσματα. Σε χώρα μακρινή και αρυτίδωτη τώρα πορεύομαι. Τώρα μ' ακολουθούν κορίτσια κυανά…»
Στίχοι μαγικοί και ονειρεμένοι, για τους οποίους τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ λογοτεχνίας στις 18 Οκτωβρίου 1979. «Για την ποίησή του, που με φόντο την ελληνική παράδοση, με αισθηματοποιημένη δύναμη και πνευματική οξύνοια ζωντανεύει τον αγώνα του σύγχρονου ανθρώπου για ελευθερία και δημιουργία», ανέφερε η ανακοίνωση της σουηδική ακαδημίας επιστημών για την απονομή του βραβείου στον μεγάλο Ελληνα. Ηταν τότε που «τα όνειρα έπαιρναν εκδίκηση», που το Αξιον Εστι, γνώριζε την παγκόσμια αναγνώριση και «οι μυρσίνες οι δοξαστικές» έκαναν τον πλανήτη να «μη λησμονήσει την Ελλάδα», τη χώρα του ποιητή που ύμνησε το ελληνικό γαλάζιο μαζί με «ανάλαφρα πλάσματα και κορίτσια κυανά».
Ηταν 18 Μαρτίου 1996. Σε ένα δυάρι στη Σκουφά που είναι απορίας άξιον το πώς χωρούσε μια τόσο μεγάλη προσωπικότητα, ο Οδυσσέας Αλεπουδέλης με το φιλολογικό ψευδώνυμο Ελύτης, ένας από τους κορυφαίους Ευρωπαίους λογοτέχνες και ένας από τους σημαντικότερους ποιητές της νεότερης ιστορίας, έφευγε από τη ζωή σε ηλικία 85 ετών, αφήνοντας πίσω του πλούσιο έργο και τεράστια κληρονομιά.
Σε εκείνο το δυάρι ο Ελύτης πέρασε τα τελευταία χρόνια της ζωής του, στην οποία ταξίδεψε σε κόσμους ονειρικούς και όπως έγραψε και στο Αξιον Εστί «σε χώρα μακρινή και αναμάρτητη τώρα πορεύομαι. Τώρα μ' ακολουθούν ανάλαφρα πλάσματα. Σε χώρα μακρινή και αρυτίδωτη τώρα πορεύομαι. Τώρα μ' ακολουθούν κορίτσια κυανά…»
Στίχοι μαγικοί και ονειρεμένοι, για τους οποίους τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ λογοτεχνίας στις 18 Οκτωβρίου 1979. «Για την ποίησή του, που με φόντο την ελληνική παράδοση, με αισθηματοποιημένη δύναμη και πνευματική οξύνοια ζωντανεύει τον αγώνα του σύγχρονου ανθρώπου για ελευθερία και δημιουργία», ανέφερε η ανακοίνωση της σουηδική ακαδημίας επιστημών για την απονομή του βραβείου στον μεγάλο Ελληνα. Ηταν τότε που «τα όνειρα έπαιρναν εκδίκηση», που το Αξιον Εστι, γνώριζε την παγκόσμια αναγνώριση και «οι μυρσίνες οι δοξαστικές» έκαναν τον πλανήτη να «μη λησμονήσει την Ελλάδα», τη χώρα του ποιητή που ύμνησε το ελληνικό γαλάζιο μαζί με «ανάλαφρα πλάσματα και κορίτσια κυανά».
Η ΘΥΣΙΑ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗ
Με ένα κόκκινο γαρίφαλο στο χέρι και πάντα άψογα ντυμένος, ευγενής και ευπρεπής. Ετσι παρακολουθούσε τις δίκες που ο ίδιος ήταν κατηγορούμενος και τον οδήγησαν στο εκτελεστικό απόσπασμα ο Νίκος Μπελογιάννης, μια από τις ηρωικότερες και ευγενέστερες μορφές όχι μόνο της αριστεράς, αλλά και της νεοελληνικής ιστορίας. Μια μορφή που δεν προδόθηκε μόνο από το ελληνικό κράτος της ψυχρής και πολύ σκληρής μετεμφυλιακής περιόδου, αλλά προδόθηκε και από την ίδια την αριστερά!
Ο Νίκος Μπελογιάννης, ο άνθρωπος με το γαρίφαλο το πρωί της Κυριακής 30 Μαρτίου 1952 μαζί με άλλους τρεις συντρόφους του εκτελέστηκαν από Ελληνες, αφού νωρίτερα το έκτακτο στρατοδικείο με τον μετέπειτα δικτάτορα Γιώργο Παπαδόπουλο στη σύνθεσή του, τους καταδίκασε σε θάνατο για απόπειρα ανασυγκρότησης του παράνομου τότε ΚΚΕ. Λένε πως ούτε οι Γερμανοί δεν εκτελούσαν Κυριακή, αλλά οι Ελληνες το έκαναν και μάλιστα σκότωσαν Ελληνες…
Ο Νίκος Μπελογιάννης με το κόκκινο γαρίφαλο σε όλη τη διαδικασία της δίκης ενέπνευσε τον μεγάλο ζωγράφο Πάμπλο Πικάσο που έκανε το σκίτσο «Ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο» και πολλά χρόνια αργότερα, έγινε ταινία. Η θυσία του Μπαλογιάννη ενέπνευσε και τον εξόριστο τότε στον Αϊ Στράτη Γιάννη Ρίτσο, που επίσης έγραψε το ποίημα «ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο»: «Σήμερα το στρατόπεδο σωπαίνει, ο ήλιος τρέμει αγκιστρωμένος στη σιωπή. Σήμερα ο κόσμος είναι λυπημένος. Ξεκρέμασαν μια μεγάλη καμπάνα και την ακούμπησαν στη γη. Σιωπή, ακούστε τούτη την καμπάνα. Σιωπή. Οι λαοί περνούν σηκώνοντας στους ώμους τους το μέγα φέρετρο του Μπελογιάννη».
Ο γιος του Νίκου Μπελογιάννη σήμερα πρέπει να είναι 57 ετών. Καρπός της σχέσης του με την επίσης μεγάλη αγωνίστρια Ελλη Παππά, αδερφή της Διδούς Σωτηρίου. Πως πρέπει να θυμάται ο Νίκος Μπελογιάννης τζούνιορ τον πατέρα του; Ως έναν ευγενή και ευπρεπή ήρωα που προδόθηκε από την ίδια του τη χώρα, για την οποία πολέμησε και στην υπηρεσία της οποίας είχε ταχθεί. Ο Νίκος Μπελογιάννης είναι μία από τις ηρωικότερες μορφές της νεοελληνικής ιστορίας που θυσιάστηκε για τη χώρα και τις ιδέες τους και δυστυχώς και νωρίς έφυγε, αλλά και προδομένος…
Ο Νίκος Μπελογιάννης, ο άνθρωπος με το γαρίφαλο το πρωί της Κυριακής 30 Μαρτίου 1952 μαζί με άλλους τρεις συντρόφους του εκτελέστηκαν από Ελληνες, αφού νωρίτερα το έκτακτο στρατοδικείο με τον μετέπειτα δικτάτορα Γιώργο Παπαδόπουλο στη σύνθεσή του, τους καταδίκασε σε θάνατο για απόπειρα ανασυγκρότησης του παράνομου τότε ΚΚΕ. Λένε πως ούτε οι Γερμανοί δεν εκτελούσαν Κυριακή, αλλά οι Ελληνες το έκαναν και μάλιστα σκότωσαν Ελληνες…
Ο Νίκος Μπελογιάννης με το κόκκινο γαρίφαλο σε όλη τη διαδικασία της δίκης ενέπνευσε τον μεγάλο ζωγράφο Πάμπλο Πικάσο που έκανε το σκίτσο «Ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο» και πολλά χρόνια αργότερα, έγινε ταινία. Η θυσία του Μπαλογιάννη ενέπνευσε και τον εξόριστο τότε στον Αϊ Στράτη Γιάννη Ρίτσο, που επίσης έγραψε το ποίημα «ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο»: «Σήμερα το στρατόπεδο σωπαίνει, ο ήλιος τρέμει αγκιστρωμένος στη σιωπή. Σήμερα ο κόσμος είναι λυπημένος. Ξεκρέμασαν μια μεγάλη καμπάνα και την ακούμπησαν στη γη. Σιωπή, ακούστε τούτη την καμπάνα. Σιωπή. Οι λαοί περνούν σηκώνοντας στους ώμους τους το μέγα φέρετρο του Μπελογιάννη».
Ο γιος του Νίκου Μπελογιάννη σήμερα πρέπει να είναι 57 ετών. Καρπός της σχέσης του με την επίσης μεγάλη αγωνίστρια Ελλη Παππά, αδερφή της Διδούς Σωτηρίου. Πως πρέπει να θυμάται ο Νίκος Μπελογιάννης τζούνιορ τον πατέρα του; Ως έναν ευγενή και ευπρεπή ήρωα που προδόθηκε από την ίδια του τη χώρα, για την οποία πολέμησε και στην υπηρεσία της οποίας είχε ταχθεί. Ο Νίκος Μπελογιάννης είναι μία από τις ηρωικότερες μορφές της νεοελληνικής ιστορίας που θυσιάστηκε για τη χώρα και τις ιδέες τους και δυστυχώς και νωρίς έφυγε, αλλά και προδομένος…
Παρασκευή 27 Μαρτίου 2009
Ο ΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΣ ΤΗΣ 25ης ΜΑΡΤΙΟΥ
Η σημαντικότερη ίσως ημέρα της ελληνικής ιστορίας είναι η σημερινή, η ημέρα που το έθνος εξεγέρθηκε και ξεκίνησε τον αγώνα του για την αποτίναξη του Οθωμανικού ζυγού. Η 25η Μαρτίου 1821 είναι η συμβατική ημερομηνία που επελέγη ως ημερομηνία έναρξης της ελληνικής επανάστασης, της εξέγερσης που έθνους που λίγα χρόνια αργότερα, το 1830 οδήγησε στην αναγνώριση της ανεξαρτησίας της Ελλάδας με το πρωτόκολλο του Λονδίνου.
Η 25η Μαρτίου 1821 είναι η συμβατική ημερομηνία που επελέγη ως ημερομηνία έναρξης της ελληνικής επανάστασης και τούτο διότι η ελληνική επανάσταση είχε ξεκινήσει πολύ νωρίτερα από την 25η Μαρτίου. Είχε ξεκινήσει με την πρώτη πολεμική πράξη του Αλέξανδρου Υψηλάντη στις 22 Φεβρουαρίου 1821 που ήταν η διάβαση του ποταμού Προύθου, στην Μολδαβία και η είσοδος των στρατιωτών του στο Ιάσιο, την πρωτεύουσα της σημερινής ρουμανικής Μολδαβίας. Η επανάσταση είχε ακόμη ξεκινήσει από την Πάτρα, τα Καλάβρυτα, τη Βοστίτσα, την Καρύταινα, την Καλαμάτα, το Γύθειο, τα Σάλωνα και τον Πραστό.
Όλα αυτά πολύ πριν την επιλογή της συμβολικής ημερομηνίας, της 25ης Μαρτίου 1821, κάτι που έγινε μερικά χρόνια μετά την ίδρυση του νέου ελληνικού κράτους. Και γιατί επελέγη η 25η Μαρτίου και όχι μια άλλη ημερομηνία ως συμβολική για την έναρξη της επανάστασης είναι το εύλογο ερώτημα που θα προκύψει στον καθένα;
Επακριβής απάντηση σε αυτό δεν υπάρχει. Κατά πολλούς καθιερώθηκε έτσι επειδή την ίδια ημέρα εορτάζεται και ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου και ήταν ευκαιρία να συνδεθεί και ο ρόλος της εκκλησίας με την επανάσταση. Την ίδια δε ημέρα στο Αίγιο γινόταν επαναστατική σύσκεψη και κατά τους ιστορικούς της εποχής υπήρξε μετάβαση δύο Επισκόπων, του Παλαιών Πατρών Γερμανού και του Κερνίτσης Προκόπιου στην Αγία Λαύρα, χωρίς να απαντάται το ερώτημα εάν ευλόγησαν ή όχι τα λάβαρα και κήρυξαν την έναρξη της επανάστασης.
Όλα αυτά αποτελούν ακόμη πεδίο έρευνας για τους ιστορικούς και πιθανώς ν’ αργήσει ο καιρός που η γραφίδα τους θα δώσει απαντήσεις. Το μόνο σίγουρο είναι ότι η επανάσταση των Ελλήνων κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, αποτελεί την υψίστη πράξη ηρωισμού της ιστορίας μας και έστω και συμβολικά, η σημερινή ημέρα είναι εξόχως σημαντική και ως τέτοια πρέπει να εορτάζεται.
Η 25η Μαρτίου 1821 είναι η συμβατική ημερομηνία που επελέγη ως ημερομηνία έναρξης της ελληνικής επανάστασης και τούτο διότι η ελληνική επανάσταση είχε ξεκινήσει πολύ νωρίτερα από την 25η Μαρτίου. Είχε ξεκινήσει με την πρώτη πολεμική πράξη του Αλέξανδρου Υψηλάντη στις 22 Φεβρουαρίου 1821 που ήταν η διάβαση του ποταμού Προύθου, στην Μολδαβία και η είσοδος των στρατιωτών του στο Ιάσιο, την πρωτεύουσα της σημερινής ρουμανικής Μολδαβίας. Η επανάσταση είχε ακόμη ξεκινήσει από την Πάτρα, τα Καλάβρυτα, τη Βοστίτσα, την Καρύταινα, την Καλαμάτα, το Γύθειο, τα Σάλωνα και τον Πραστό.
Όλα αυτά πολύ πριν την επιλογή της συμβολικής ημερομηνίας, της 25ης Μαρτίου 1821, κάτι που έγινε μερικά χρόνια μετά την ίδρυση του νέου ελληνικού κράτους. Και γιατί επελέγη η 25η Μαρτίου και όχι μια άλλη ημερομηνία ως συμβολική για την έναρξη της επανάστασης είναι το εύλογο ερώτημα που θα προκύψει στον καθένα;
Επακριβής απάντηση σε αυτό δεν υπάρχει. Κατά πολλούς καθιερώθηκε έτσι επειδή την ίδια ημέρα εορτάζεται και ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου και ήταν ευκαιρία να συνδεθεί και ο ρόλος της εκκλησίας με την επανάσταση. Την ίδια δε ημέρα στο Αίγιο γινόταν επαναστατική σύσκεψη και κατά τους ιστορικούς της εποχής υπήρξε μετάβαση δύο Επισκόπων, του Παλαιών Πατρών Γερμανού και του Κερνίτσης Προκόπιου στην Αγία Λαύρα, χωρίς να απαντάται το ερώτημα εάν ευλόγησαν ή όχι τα λάβαρα και κήρυξαν την έναρξη της επανάστασης.
Όλα αυτά αποτελούν ακόμη πεδίο έρευνας για τους ιστορικούς και πιθανώς ν’ αργήσει ο καιρός που η γραφίδα τους θα δώσει απαντήσεις. Το μόνο σίγουρο είναι ότι η επανάσταση των Ελλήνων κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, αποτελεί την υψίστη πράξη ηρωισμού της ιστορίας μας και έστω και συμβολικά, η σημερινή ημέρα είναι εξόχως σημαντική και ως τέτοια πρέπει να εορτάζεται.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)