ΕΞΟΧΩΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΤΑΣΗ Η ΑΠΟΧΗ

Στο χθεσινό μας σημείωμα γράφαμε για το ηχηρό μήνυμα διαμαρτυρίας που έστειλαν στο πολιτικό μας σύστημα περίπου οι μισοί ψηφοφόροι, περίπου 4 εκατομμύρια άνθρωποι, οι οποίο επέλεξαν να μην πάνε στις κάλπες. Το αν πήγαν στις παραλίες ή όχι έχει πολύ μικρή σημασία, καθώς το ζητούμενο ήταν να πάνε στις κάλπες και αυτοί δεν πήγαν, στέλνοντας ένα ηχηρό μήνυμα στο παλαιοκομματικό μας σύστημα και κυρίως στο δικομματισμό.
Η διαμαρτυρία αυτή των 4 εκατομμυρίων ανθρώπων απέναντι στο πολιτικό σύστημα, θα πρέπει να γίνει δεκτή με τον ανάλογο σεβασμό και να μελετηθεί με τη δέουσα προσοχή από τα επιτελεία των κομμάτων και τους αναλυτές και κυρίας, θα πρέπει να γίνει δεκτή ως ένα εξόχως πολιτικό μήνυμα και μια πολιτική στάση. Διότι αυτοί οι τόσοι πολλοί για πρώτη φορά στην ιστορία στην Ελλάδα που δεν πήγαν στις κάλπες επέλεξαν να τηρήσουν μια εξόχως πολιτική στάση και να στείλουν το δικό τους ηχηρό μήνυμα, λέγοντας ξεκάθαρα «δεν μας εκφράζετε».
Αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι ούτε βολεμένοι, ούτε αδιάφοροι για τα πολιτικά πράγματα στη χώρα. Το αντίθετο θα λέγαμε. Επέλεξαν να απόσχουν και να δείξουν δια της αποχής τους αυτής την απέχθειά τους συνολικά και ιδιαιτέρως στα δύο μεγάλα κόμματα που είναι και τα κόμματα εξουσίας και τα οποία εναλλάσσονται στην κυβέρνηση τα τελευταία χρόνια, άρα φέρουν και την όποια ευθύνη τους αναλογεί για την κατάσταση της χώρας.
Παρ΄ ότι χρειάζεται μεγάλη ανάλυση και μεγάλη κουβέντα η αποχή και κυρίως η διαπίστωση για την προέλευση αυτών που απείχαν, σε ποια κόμματα ανήκουν και σε ποιο ποσοστό, φανταζόμαστε ότι η μεγάλη, η συντριπτική πλειοψηφία τους, προέρχεται από τα δύο μεγάλα κόμματα, τη Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ και πολύ λιγότερο από τα μικρότερα κόμματα. Επομένως, ιδού πεδίον δόξης λαμπρό για τα πολιτικά κόμματα και ιδίως για τον δικομματισμό προκειμένου να καταφέρουν να πείσουν όλους αυτούς απείχαν να επιστρέψουν στις κάλπες, μετά το ιστορικό για τη χώρα μας ρεκόρ αποχής που κατεγράφη σε αυτές τις ευρωεκλογές.

ΗΧΗΡΟ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ 4 ΕΚΑΤ. ΑΝΘΡΩΠΩΝ

Η παραλίες και η αποχή ήταν τελικά οι μεγάλοι νικητές αυτών των εκλογών, των πρώτων που κέρδισε το ΠΑΣΟΚ από το 2000 και των πρώτων με τον Γιώργο Παπανδρέου στην ηγεσία του. Το μεγάλο ωστόσο ράπισμα και το μεγάλο μήνυμα που εστάλη είναι η αποχή, που άγγιξε το 48% και έφθασε σε πρωτοφανή για τα ελληνικά δεδομένα νούμερα, στέλνοντας μήνυμα ηχηρό προς πάσα κατεύθυνση.
Η προσέλευση στις παραλίες και μη προσέλευση στις κάλπες δεν είναι το ίδιο πράγμα, αλλά λόγω και του τριημέρου του Αγίου Πνεύματος, συνέπεσε. Το 48% , ωστόσο, της αποχής είναι νούμερο ιστορικό και δεν μπορεί να εκληφθεί μόνο ως ανησυχητικό, αλλά υπάρχει σίγουρα μια η άλλη ανάγνωση.
Αυτή η ανάγνωση είναι το μήνυμα που έστειλαν οι περίπου 4 εκατομμύρια άνθρωποι που δεν πήγαν στις κάλπες. Μήνυμα ηχηρό που απευθύνεται στο παλαιοκομματικό μας σύστημα και κυρίως στο δικομματισμό και μήνυμα που δείχνει ότι μεγάλο μέρος του λαού δεν πείθεται τώρα πια από αυτό που εκπροσωπεί το πολιτικό μας σύστημα. Μήνυμα που εκπροσωπεί τη διαμαρτυρία 4 εκατομμυρίων ανθρώπων απέναντι στο πολιτικό σύστημα και θα πρέπει βεβαίως να γίνει δεκτό με τον ανάλογο σεβασμό.
Πέραν αυτών, βεβαίως, σαφέστατα το ΠΑΣΟΚ είναι ο μεγάλος νικητής των εκλογών και η Νέα Δημοκρατία και η κυβέρνηση που αποδοκιμάστηκαν οι μεγάλοι χαμένοι. Στους μεγάλους νικητές είναι και το ΛΑΟΣ, αλλά και το ΚΚΕ που δείχνει μια πρωτοφανή ανθεκτικότητα και μια σταθερότητα στα ποσοστά του. Νικητές είναι και οι Οικολόγοι και ας ελπίσουμε ότι ο επικεφαλής τους Μιχάλης Τρεμόπουλος που είναι πλέον ευρωβουλευτής δεν θα συνεχίσει τις ανθελληνικές του κορώνες και στις Βρυξέλλες. Οσο για τον ΣΥΡΙΖΑ είναι μάλλον ο μεγαλύτερος χαμένος αυτών των εκλογών και τα ποσοστά του έδειξαν ότι η αλαζονεία που είχε φθάσει σε υψηλότατα επίπεδα τον τελευταίο καιρό πληρώνεται.
Με όλα αυτά, η χώρα βαδίζει προς τις βουλευτικές εκλογές που μάλλον λόγω και της εκλογής του προέδρου της δημοκρατίας, δεν φαίνεται να αργούν και θα διεξαχθούν εντός των επόμενων μηνών. Στις εκλογές αυτές το μεγάλο στοίχημα του πολιτικού συστήματος θα είναι να επιστρέψουν στις κάλπες τα 4 εκατομμύρια των εκλογέων που δεν πήγαν στις κάλπες και που αν χρειαστεί θα ξαναπάμε στις παραλίες, όποια εποχή και αν γίνουν οι βουλευτικές εκλογές.

ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΨΗΦΙΖΟΥΝ ΚΑΙ ΠΑΝΕ ΠΑΡΑΛΙΕΣ

Με το ΠΑΣΟΚ να προηγείται σταθερά στις δημοσκοπήσεις και την προεκλογική περίοδο να λαμβάνει τέλος, η χώρα οδηγείται στις ευρωεκλογές κατά τις οποίες θα εκλεγούν οι 22 Ελληνες αντιπρόσωποι στην ευρωπαϊκή βουλή. Το σκηνικό θυμίζει εντόνως τις αντίστοιχες εκλογές του 1999 όταν η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ ηττήθηκε από τη Νέα Δημοκρατία, αλλά ένα χρόνο αργότερα, στις βουλευτικές εκλογές του 2000 το ΠΑΣΟΚ ήταν εκείνο που κέρδισε και κράτησε τα ηνία της εξουσίας και παρέμεινε στην κυβέρνηση.
Αυτό βεβαίως, δεν σημαίνει ότι θα συμβεί κάτι ανάλογο και τώρα σε σχέση και με τις επόμενες βουλευτικές εκλογές. Απλά υπενθυμίζουμε το τότε σκηνικό που καταδεικνύει τη διαφορετική σημασία των βουλευτικών εκλογών και των ευρωεκλογών, οι οποίες όμως, ευρωεκλογές είναι εξίσου σοβαρές με τις εθνικές, όχι γιατί δίνουν κυβέρνηση, αλλά γιατί κρίνονται πολλά από τα καθημερινά πράγματα της ζωής του Ελληνα τα περισσότερα εκ των οποίων πλέον αποφασίζονται στις Βρυξέλλες.
Ως εκ τούτο οι κάτοικοι των 27 χωρών μελών της πληθυσμού περίπου 495 εκατομμυρίων Ευρωπαϊκής Ενωσης – ο τρίτος μεγαλύτερος πληθυσμός στον κόσμο μετά την Κίνα και την Ινδία- έχουν κάθε λόγο να προσέλθουν στις κάλπες για να εκλέξουν τους 736 εκπροσώπους τους και όσο αφορά στην Ελλάδα, προλαβαίνουν και μπορούν να πάνε και στις παραλίες.
Προλαβαίνουν δηλαδή να ασκήσουν το εκλογικό τους δικαίωμα και να κάνουν και τα ιερά μπάνια του λαού και να καταδείξουν βεβαίως ότι το δίλημμα κάλπη ή παραλία, ουδέποτε ήταν αληθινό και είναι περισσότερο επικοινωνιακό. Είναι δε θα λέγαμε αυτό το δίλημμα μια εφεύρεση του αποτυχημένου και παλαιοκομματικού πολιτικού μας συστήματος, το οποίο επειδή αποτυγχάνει να προσελκύσει τους νέους με άλλους τρόπους, θέτει ανάλογα διλήμματα που ως στόχο έχουν να γεμίσουν με ενοχές την απενοχοποιημένη από αυτά τα θέματα ελληνική νεολαία. Μια ελληνική νεολαία που βεβαίως και θα προτιμήσει τις παραλίες αύριο και να η αποχή κυμανθεί σε υψηλά επίπεδα βεβαίως δεν θα φταίνε οι παραλίες, αλλά η αδυναμία του πολιτικού συστήματος να πείσει και να προσελκύσει…

Η...ΤΥΦΛΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΒΛΕΠΕΙ ΕΠΙΛΕΚΤΙΚΑ

Για μία ακόμη φορά η ελληνική δικαιοσύνη έδειξε ότι είναι τυφλή. Για μία ακόμη φορά τα μεγάλα ψάρια κυκλοφορούν ελεύθερα και μένουν ανενόχλητα και για τα μικρά –δυστυχώς μόνο για αυτά- ο νόμος εφαρμόζεται στην πιο ακραία του εκδοχή. Για μία ακόμη φορά η ελληνική δικαιοσύνη εξήντλησε όλη της την αυστηρότητα στον άμαχο πληθυσμό και τα γυναικόπαιδα και δεν μπήκε και πάλι στον κόπο να ασχοληθεί με τους πραγματικούς εγκληματίες.
Ένα κορίτσι 26 ετών που προφυλακίστηκε προσερχόμενο από μόνο του στον ανακριτή, ήταν η τελευταία μεγάλη επιτυχία της ελληνικής δικαιοσύνης. Ένα κορίτσι που ούτε ύποπτο φυγής ήταν, ούτε επικίνδυνο για τη δημόσια τάξη και το οποίο όταν ο πατέρας της φέρεται να τέλεσε τα αδικήματα για τα οποία κατηγορείται ήταν ανήλικο.
Πρόκειται για την Σαλίνα Καραβέλα, που οι ελληνικές αρχές προφυλάκισαν μαζί με τη μητέρα της για να πιέσουν τον πατέρα και σύζυγο που τους ξέφυγε -εσκεμμένα ή όχι δεν το ξέρουμε- να επιστρέψει στην Ελλάδα. Πρόκειται για την πιο ακραία συμπεριφορά, την οποία επέλεξε η ελληνική δικαιοσύνη, που βεβαίως φέρεται με πολύ μεγάλη ευγένεια και εφαρμόζοντας όλες τις ευεργετικές διατάξεις των νόμων σε εμπόρους ναρκωτικών, μπράβους, εκβιαστές και μεγαλοαπατεώνες.
Πρόκειται βεβαίως, για επικοινωνιακού χαρακτήρα κινήσεις που αγγίζουν τα όρια της εκτροπής. Πρόκειται για ενέργειες που εκθέτουν το δικαστικό σώμα και τη χώρα. Για ότι πιο ακραίο και αντιδημοκρατικό έχει συμβεί τα τελευταία χρόνια, το οποίο δείχνει ένα σκληρό και ανελέητο πρόσωπο για τη δικαιοσύνη και ορισμένους εκ των λειτουργών της, διότι είμαστε πεπεισμένοι ότι το σύνολο των Ελλήνων δικαστών είναι τίμιοι και δεν ανήκουν στην κατηγορία των επίορκων και ελεγχόμενων.
Θα θέλαμε ειλικρινά και σε άλλες περιπτώσεις να βλέπαμε την ίδια αυστηρότητα από την ελληνική δικαιοσύνη. Θα θέλαμε πραγματικά να μην σπιλώνει υπολήψεις, να μην διαπομπεύει δημοσίως ανθρώπους και έστω και να ικανοποιεί το κοινό περί δικαίου αίσθημα, το οποίο στην προκειμένη περίπτωση όχι μόνο δεν ικανοποιήθηκε, αλλά προκλήθηκε βάναυσα…

ΣΥΜΠΛΗΡΩΘΗΚΑΝ 20 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΣΦΑΓΗ ΤΗΣ ΤΙΕΝΑΝΜΕΝ

Πριν από ένα σχεδόν χρόνο η Κίνα διεξήγαγε Ολυμπιακούς Αγώνες σε πανέμορφα στάδια, με πολλά ρεκόρ και εξαιρετικό θέαμα, παρά τα όποια προβλήματα μόλυνσης, κυκλοφοριακά και συνεννόησης υπήρχαν στο Πεκίνο. Πριν από ένα σχεδόν χρόνο, τον Αύγουστο του 2008, η ανθρωπότητα είχε στρέψει τα μάτια της στη μεγαλύτερη χώρα του κόσμου, στον οικονομικό πια γίγαντα που λέγεται Κίνα λόγω των Ολυμπιακών Αγώνων, παρ΄ ότι δεν επιλύθηκαν ποτέ τα προβλήματα που υπήρχαν με τα ανθρώπινα δικαιώματα στη χώρα αυτή και οι Ολυμπιακοί Αγώνες ήταν μια πρώτης τάξεως ευκαιρία που δυστυχώς πέρασε ανεκμετάλλευτη.
Πριν από ένα σχεδόν χρόνο, όσοι έσπευσαν να γιορτάσουν με την Κίνα την επιτυχή διεξαγωγή των Ολυμπιακών Αγώνων, δηλαδή, το σύνολο της διεθνούς κοινότητας, επέδειξαν πρωτοφανή λήθη. Ουδείς θυμήθηκε την 4η Ιουνίου 1989 και ουδείς τόλμησε να καταδικάσει την Κίνα για την ημέρα εκείνη, για το θάνατο εκατοντάδων ή και χιλιάδων φοιτητών, οι διαμαρτυρίες των οποίων κατεπνίγησαν βιαίως από το στρατό στην Τιενανμέν, την πλατεία της Ουράνιας Γαλήνης όπως λέγεται στην τοπική γλώσσα.
Σήμερα είναι μια από τις πιο θλιβερές επετείους στην παγκόσμια ιστορία, αλλά και την ιστορία της Κίνας που προσπαθεί να κρατήσει καλά κρυμμένη εκείνη την ημέρα. Σήμερα συμπληρώνονται 20 χρόνια από την σφαγή στην πλατεία Τιενανμέν, όταν ο στρατός του κινεζικού καθεστώτος κατέπνιξε την εξέγερση των φοιτητών κατεβάζοντας τα τανκς (έχει γίνει και στην Ελλάδα αυτό) στους δρόμους και τα έστρεψε εναντίον άοπλων διαδηλωτών που δεν ήταν βεβαίως εξτρεμιστές ή χούλιγκαν όπως τους είχε αποκαλέσει τότε η κυβέρνηση της Κίνας.
Επειδή η λήθη μπορεί να αποδειχθεί ο χειρότερος εχθρός, υπάρχουν πολλά που δεν μας επιτρέπουν να ξεχάσουμε εκείνη τη σφαγή. Η Διεθνής Αμνηστία ζητάει ανεξάρτητη έρευνα για να αποδοθούν επιτέλους ευθύνες.
Η εξέλιξη των πραγμάτων, βέβαια, έδειξε ότι κάποιοι ξέχασαν ή θέλησαν να ξεχάσουν τη σφαγή και τους νεκρούς της Τιενανμέν. Ξέχασαν τη φωτογραφία με το τανκ που συνέθλιψε τον φοιτητή που στάθηκε στο δρόμο του. Η μάνα εκείνου του παιδιού, όμως, αλλά και όλες οι μανάδες που έχασαν τα παιδιά τους στην Τιενανμέν δεν ξεχνούν, έστω και αν η διεθνής κοινότητα που σύμπασα έσπευσε να φωτογραφηθεί χαμογελαστή στη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Πεκίνου δεν θέλησε να τις ακούσει. Η Τιενανμέν θα παραμείνει ως ένα ακόμη αιώνιο σύμβολο θυσίας και αγώνα για το οποίο αργά ή γρήγορα κάποιοι θα πληρώσουν...

ΑΝΟΙΓΜΑ ΤΟΥ ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΟΥ ΟΜΠΑΜΑ ΣΤΟΥΣ ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΟΥΣ

Ανοιγμα στον αραβικό και το μουσουλμανικό κόσμο από τον οποίο προέρχεται πρόκειται να απευθύνει αύριο Πέμπτη ο Χουσείν Μπάρακ Ομπάμα. Ένα άνοιγμα που θα γίνει από το αραβικό κέρας της Αφρικής, κομμάτι της Μαύρης Ηπείρου στο οποίο ανήκει η Αίγυπτος, δια βαρυσήμαντης όπως έχει ανακοινωθεί ομιλίας και σε ένα από τα σύμβολα του ισλάμ, το τέμενος Αλ-Αχζάρ που βρίσκεται στην καρδιά του Καΐρου, της επίσης πόλης σύμβολο για το ισλάμ.
Ο 44ος πρόεδρος των ΗΠΑ, ο Χουσείν Μπάρακ Ομπάμα είναι πρώτος Αφροαμερικανός πρόεδρος και ο δεύτερος μη προτεστάντης μετά τον καθολικό (ιρλανδικής καταγωγής) Τζον Φιτζέραλντ Κένεντι. Είναι δε ο πρώτος μουσουλμάνος που ανέρχεται στην προεδρεία των ΗΠΑ, αν και ο ίδιος το αρνείται και ως καλός πρόεδρος της χώρας αυτής, φλερτάρει με τον προτεσταντισμό. Οι ρίζες του, όμως, η ανατροφή του και η παιδεία του έχουν ως βάση το ισλάμ.
Η μωαμεθανική ανατροφή, όμως, του Χουσείν Μπάρακ Ομπάμα που ανατράφηκε στη μεγαλύτερη σε πληθυσμό μουσουλμανική χώρα του κόσμου, την Ινδονησία, τον κάνει να γνωρίζει καλά το πώς και από πού θα απευθυνθεί στους ομοθρήσκους του. Επέλεξε λοιπόν, το Κάιρο, την πρωτεύουσα του αραβικού κόσμου, την πόλη των χιλίων μιναρέδων, τη Μέκα του αραβικού πολιτισμού. Και σε αυτή την πόλη, επέλεξε ένα από τα πλέον ιστορικά τεμένη. Το τζαμί του Αλ-Αχζάρ, που μαζί με το ομώνυμο πανεπιστήμιο έχει 1.000 ετών ιστορία και θεωρείται από τα σύμβολα του ισλαμικού κόσμου, ειδικώς του αραβικού ισλάμ.
Υπό αυτούς τους έντονους και καθόλου τυχαίους συμβολισμούς, ο Χουσείν Μπάρακ Ομπάμα θα επιχειρεί άνοιγμα στον αραβικό και μουσουλμανικό κόσμο, τον οποίο επιλεκτικά είχε χαρακτηρίσει εχθρό και αιτία όλων των κακών η διακυβέρνηση Μπους. Ο Ομπάμα θα επιχειρήσει να κλείσει τις πληγές που άνοιξε ο προκάτοχός του, ειδικά στον μουσουλμανικό και τον αραβικό κόσμο τους οποίους έθεσε συλλήβδην στη θέση του εχθρού με εξαιρέσεις όπως της Σαουδικής Αραβίας, γιατί αυτό εξυπηρετούσε τις πολυεθνικές και τις πολεμικές βιομηχανίες.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΙΚΟΛΟΓΙΑ ΣΤΟ ΟΥΡΑΝΙΟ ΤΟΞΟ

Είναι πράγματι εντυπωσιακά τα ποσοστά που καταγράφει στις μετρήσεις το κόμμα των οικολόγων εν όψει των ευρωεκλογών της Κυριακής. Μιλάμε, βεβαίως, για δημοσκοπικά ποσοστά, τα οποία θα γνωρίζουμε την Κυριακή το που θα φθάσουν για ένα κόμμα που έρχεται σχεδόν από το πουθενά και ουδείς γνωρίζει που παει.
Είναι πολλοί αυτοί που υποστηρίζουν ότι τα πραγματικά ποσοστά του κόμματος των οικολόγων θα είναι χαμηλότερα από τα δημοσκοπικά. Ισως, μάλιστα, μετά τις τελευταίες δηλώσεις που φέρεται να έχει κάνει ο επικεφαλής του ευρωψηφοδελτίου τους Μιχάλης Τρεμόπουλος τα ποσοστά αυτά να φθάσουν ακόμη πιο χαμηλά.
Ο κ. Τρεμόπουλος φέρεται να πρότεινε να τιμηθεί ο Κεμάλ Ατατούρκ στη Θεσσαλονίκη, επειδή σε αυτή γεννήθηκε (σ.σ. πιθανώς επειδή κατέσφαξε μερικά εκατομμύρια Ποντίων) και ακόμη φέρεται να συντάσσεται με το Ουράνιο Τόξο, το κόμμα των αυτοαποκαλούμενων Σλαβομακεδόνων. Σε μια δημοκρατία, βεβαίως, ο καθένας έχει δικαίωμα να εκφράζει ελεύθερα την άποψή του για την οποία και θα κριθεί.
Με αφορμή αυτό, όμως, είναι νομίζουμε χρήσιμο να πούμε και να σχολιάσουμε δύο πράγματα. Το πρώτο είναι η οικολογία και το τι εκφράζει το κόμμα των οικολόγων. Η οικολογία είναι μια έννοια υπερκομματική, πάνω από πολιτικούς σχηματισμούς. Είναι κάτι που ο καθένας οφείλει να καταστήσει στάση ζωής για ένα καλύτερο μέλλον όλων μας και κυρίως των επόμενων γενεών απέναντι στις οποίες είμαστε υπεύθυνοι. Η οικολογία ως ξεχωριστό κόμμα και πολιτικός σχηματισμός είναι κάτι διαδεδομένο στην Ευρώπη, αλλά με χαμηλά ποσοστά, κάτι που δείχνει ότι είναι προτιμότερο το οικολογικό κίνημα να μείνει αυτόνομο και υπερκομματικό και ίσως να εκφράζεται μέσα από διάφορα κόμματα, παρά από έναν ξεχωριστό πολιτικό σχηματισμό, ο οποίος πέραν της οικολογίας δεν μπορεί να δώσει λύσεις στα πολιτικά ζητήματα ούτε και να προβάλλει πρόταση διακυβέρνησης.
Το δεύτερο θέμα είναι η όποια σύνδεση υπάρχει ανάμεσα σε στελέχη των Ελλήνων Οικολόγων με το Ουράνιο Τόξο, το κόμμα των αυτοαποκαλούμενων Σλαβομακεδόνων. Πέραν των αποσχιστικών τάσεων που κατά καιρούς έχει εκφράσει-είναι άλλο πράγμα η υποστήριξη των δικαιωμάτων των Σλαβομακεδόνων- ουδείς γνωρίζει τι ακριβώς εκφράζει αυτό το κόμμα και ποιοι βρίσκονται πίσω του. Ουδείς γνωρίζει αν υπάρχουν ακόμη και συμφέροντα ξένων δυνάμεων και ποια και τι επιτέλους εξυπηρετεί….