ΕΛΛΗΝΟΠΟΥΛΑ ΞΕΝΩΝ ΕΘΝΙΚΩΝ

Πρόκειται για Ελληνόπουλα της διασποράς που ξεχωρίζουν για τις ποδοσφαιρικές τους επιδόσεις. Είναι παιδιά για τα οποία μπορεί να ειπωθεί ότι κατά ένα τρόπο αποτελούν την άλλη πλευρά της υπόθεσης Αντετοκούμπο. Το “Goal” παρουσιάζει τις σύγχρονες, αλλά και παλαιότερες περιπτώσεις Ελλήνων ποδοσφαιριστών που δεν φόρεσαν και ίσως δεν φορέσουν ποτέ στο μέλλον τη φανέλα με το εθνόσημο της Ελλάδας είτε γιατί το επέλεξαν, είτε όχι και αγωνίστηκαν ή αγωνίζονται με εθνόσημα των εθνικών ομάδων των χωρών που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν. Η ιστορία αυτών των ποδοσφαιριστών είναι πολύ παλιά και δεν έχει τέλος. Ξεκινώντας από τους σύγχρονους θα βρούμε σε δεσπόζουσα θέση έναν 15χρονο που αγωνίζεται στη Μπαρτσελόνα, είναι επιτελικός και τον φωνάζουν “Ελληνα Μέσι”. Το όνομα αυτού Γιώργος Σπανουδάκης, ο οποίος έχει γεννηθεί στη Γερμανία και προς το παρόν επέλεξε τις εθνικές ομάδες της χώρας που γεννήθηκε για να αγωνιστεί. Λέμε προς το παρόν γιατί με αυτόν, αλλά και άλλες περιπτώσεις υπάρχει ακόμη ελπίδα να παίξουν στην εθνική Ελλάδας, αφού ένας ποδοσφαιριστής τέτοιας περίπτωσης που δεν έχει αγωνιστεί στην εθνική ανδρών μιας χώρας, αλλά μόνο σε μικρότερες εθνικές, μπορεί να αλλάξει στο μέλλον εθνόσημο μόνο αν τη στιγμή που επέλεξε τη μικρή εθνική είχε διπλό διαβατήριο. Ο Γιώργος Σπανουδάκης είναι τέτοια περίπτωση, όπως τέτοια περίπτωση είναι ο τερματοφύλακας της Στουτγκάρδης Οδυσσέας Βλαχοδήμος, ο οποίος έχει επιλέξει τις μικρές εθνικές της Γερμανίας και μάλιστα ήταν ο βασικός τερματοφύλακας της εθνικής παίδων της Γερμανίας στο παγκόσμιο πρωτάθλημα του 2011. Ο αδερφός του Παναγιώτης, βεβαίως, που αγωνίζεται στον Ολυμπιακό έχει αγωνιστεί με τις εθνικές νέων και ελπίδων της Ελλάδας, αλλά ακόμη μπορεί και ο Οδυσσέας ν' αλλάξει εθνική. Ανάλογη περίπτωση είναι αυτή του 15χρονου Παντελή Σαχπατζίδη της Σάλκε που επέλεξε και αυτός τις μικρές εθνικές της Γερμανίας και επειδή σε αυτή τη χώρα υπάρχουν πολλοί Ελληνες ομογενείς και ως εκ τούτου και πολλοί Ελληνες ομογενείς ποδοσφαιριστές και για να μην χάνονται από τις εθνικές και να συμβαίνει ότι παλαιότερα με ποδοσφαιριστές όπως ο Γιάννης Αμανατίδης που έφθασε μέχρι την εθνική ανδρών της Ελλάδας, η ΕΠΟ σχεδιάζει και θα ξεκινήσει σύντομα τη διεξαγωγή προεπιλογών ποδοσφαιριστών για τις μικρές εθνικές ομάδες ανδρών, αλλά και γυναικών (!) στη Γερμανία. Είναι κάτι που κάνουν και άλλες χώρες και θα βοηθήσει στην εξεύρεση Ελλήνων ομογενών ποδοσφαιριστών για τις εθνικές ομάδες της Ελλάδας, αλλά και για τους συλλόγους, όπως συνέβη με τον Κώστα Μήτρογλου που μέσω της εθνικής νέων που το καλοκαίρι του 2007 έλαβε μέρος στα τελικά του Euro, τον είδαν οι άνθρωποι του Ολυμπιακού και τον απέκτησαν. Στις παραπάνω περιπτώσεις δεν ανήκει ο Κώστας Μπαρμπαρούσης του Παναθηναϊκού που πέραν των μικρών εθνικών ομάδων έχει αγωνιστεί και στην ανδρών της Νέας Ζηλανδίας. Η ιστορία, βεβαίως, των Ελλήνων που αγωνίζονται σε άλλες εθνικές είναι μακρά και στο παρόν ή και το παρελθόν θα βρούμε αρκετούς τέτοιους. Από τον σέντερ μπακ της εθνικής ανδρών της Ουκρανίας και τη Ντιναμό Κιέβου Ευγένιο Καχερίδη (Ελληνας πατέρας, Ουκρανή μητέρα), μέχρι τον ομογενή από τη Νότιο Αφρική Γιώργο Κουμανταράκη, αλλά και τον εκ Ισημερινού ορμώμενο ο Ιβάν Καβιέδες (ελληνιστί Γιάννης Καβίδης), ο οποίος έχει Ελληνα πατέρα και Ιταλίδα μητέρα και έμεινε στην ιστορία για το πανηγυρισμό του με την κίτρινη μάσκα του Σπάιντερ-Μαν στο γκολ που πέτυχε με τα χρώματα του Ισημερινού στο μουντιάλ του 2006 κατά της Ουρουγουάης. Ο διασημότερος όλων των ποδοσφαιριστών αυτής της κατηγορίας, βέβαια, είναι ο θρύλος του τουρκικού τουρκικού ποδοσφαίρου Λευτέρης Αντωνιάδης, Ελληνας της Κωνσταντινούπολης, ο οποίος αγωνίστηκε 46 φορές στην εθνική ομάδα της Τουρκίας, τη φανέλα της οποίας φόρεσε πέντε φορές και ο Νίκος Κόβης, αλλά και οι επίσης Ελληνες της Τουρκίας Κότσο (Kώστας) Κασάπογλου και ο Αλέκο Γιορντάν. Στις κατηγορίες αυτές ανήκουν οι έχοντες αγωνιστεί στην εθνική ομάδα της Αυστραλίας Τζίμης Πατίκας, Κρις Καλαντζής, Σταν Λαζαρίδης, Κον Κουτσιάνος, Ανζε Κωστέκογλου, Κον Λάτσης και Μιχάλης Βαλκάνης. Μεγάλος είναι και ο κατάλογος των Αμερικάνων, αφού στην εθνική ομάδα των ΗΠΑ έχουν αγωνιστεί οι Ελληνες Αλεξ Λάλλας, Φρανκ Κλόπας, Πίτερ Σκούρας και η κυρία Ντανιέλ Φωτόπουλός, η μοναδική Ελληνίδα που έχει αγωνιστεί στη γυναικεία ομάδα ποδοσφαίρου των ΗΠΑ!

Ο ΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΙΚΟΝΑΣ ΤΟΥ ΜΑΥΡΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΗΜΑΙΑ

Μια εικόνα είναι αξίζει όχι μόνο χίλιες λέξεις, αλλά πολλές φορές εμπεριέχει και ένα πολύ μεγάλο συμβολισμό. Το ξημερώματα της Παρασκευής στο Barclays Center στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης ο 18χρονος Γιάννης Αντετοκούνμπο επελέγη στο νούμερο 15 του ντραφτ από τους Μιλγουόκι Μπακ. Εγινε έτσι ο πρώτος Ελληνας μπασκετμπολίστας που φτάνει τόσο ψηλά στα ντραφτ του ΝΒΑ. Ο Γιάννης είχε μαζί του κατά την ανακοίνωση του ονόματός του μια ελληνική σημαία, την οποία ξεδίπλωσε, τιμώντας με τον τρόπο αυτό την πατρίδα του, τη χώρα στην οποία γεννήθηκε και μεγάλωσε, τη μοναδική χώρα από την οποία έχει παραστάσεις. Ο Γιάννης είναι μαύρος και οι γονείς του είναι Νιγηριανοί μετανάστες που στέγασαν τα όνειρά τους στην Ελλάδα και τον έφεραν στον κόσμο μαζί με τα τέσσερα αδέρφια του. Η εικόνα του 18χρονου Γιάννη που είναι μαύρος, αλλά όπως και ο ίδιος έχει πει, είναι και αισθάνεται Ελληνας, με την ελληνική σημαία είναι συγκλονιστική και εμπεριέχει τεράστιο συμβολισμό. Είναι ο αντικατοπτρισμός της νέας πολυπολιτισμικής Ελλάδας με τα παιδιά των μεταναστών, δεύτερης ή τρίτης γενιάς μετανάστες, να δηλώνουν και να είναι και αυτά Ελληνες. Είναι ο αντικατοπτρισμός της οικουμενικότητας του ελληνισμού, γιατί Ελληνας δεν είναι μόνο αυτός που γεννιέται Ελληνας, αλλά και αυτός που αισθάνεται Ελλήνας και αυτός που ασπάζεται την ελληνική παιδεία. Η εικόνα του μαύρου παιδιού που δηλώνει ότι αισθάνεται Ελληνας με την ελληνική σημαία είναι η εικόνα μιας κοινωνίας πολυσυλλεκτικής, μακριά από ξενοφοβία και ρατσισμό, μιας κοινωνίας δημοκρατικής που απεχθάνεται το φασισμό, της κοινωνίας που θέλουμε και έχουμε ανάγκη.

ΤΑ ΣΤΑΓΟΝΙΔΙΑ ΤΗΣ ΧΟΥΝΤΑΣ ΚΑΙ ΟΙ “ΚΗΡΥΚΕΣ ΤΟΥ ΜΙΣΟΥΣ”

Μόνο ως ανατριχιαστικά και επικίνδυνα θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε τα όσα συνέβησαν στην κηδεία του Νίκου Ντερτιλή, του τελευταίου εγκλείστου της χούντας που έφυγε από τη ζωή. Εκείνο που θέλουμε να πούμε για τον αείμνηστο πια Ντερτιλή που είχε καταδικαστεί το 1975 σε ισόβια κάθειρξη για τη δολοφονία του 20χρονου Μιχάλη Μυρογιάννη στο Πολυτεχνείο και του οποίου θα μείνει αξέχαστη η φωτογραφία που τον δείχνει με το πιστόλι στο χέρι έξω από το Πολυτεχνείο, είναι ότι έμεινε έως τέλους πιστός στις ιδέες του, δεν υπέγραψε και δεν βγήκε από τη φυλακή, όπως προ ετών έκανε ο Στυλιανός Παττακός. Οι νεκροί βεβαίως δεδικαίωνται, αλλά τα όσα συνέβησαν στην κηδεία του πρέπει να προβληματίσουν. Το να ακούγονται συνθήματα υπέρ της χούντας από τους Χρυσαυγίτες ήταν αναμενόμενο. Το να χαρακτηρίζεται,ο Ντερτιλής ήρωας είναι αστείο. Το ότι μαζεύτηκε τόσος κόσμος στο νεκροταφείο είναι επικίνδυνο. Οπως επικίνδυνη είναι και η συμπεριφορά του σεβασμιωτάτου μητροπολίτη Καλαβρύτων Αμβροσίου, του οποίου θα πρέπει ο γνωστός για τα δημοκρατικά του αισθήματα αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος να τον επαναφέρει στην τάξη και να του υπενθυμίσει πως η Ελλάδα έχει δημοκρατία εδώ και 38 χρόνια προς μεγάλη λύπη του γνωστού για τα φιλοχουντικά του αισθήματα Αμβροσίου, του “κήρυκα του μίσους” όπως τον χαρακτήρισε η ΔΗΜΑΡ σε ανακοίνωση της. Ολα αυτά τα λέμε όχι γιατί ο Αμβρόσιος λειτούργησε στη νεκρώσιμη ακολουθία του Ντερτιλή, αλλά για τα όσα είπε από τα οποία προκύπτει πως στους κόλπους της εκκλησίας υπάρχουν ακόμη χουντικά σταγονίδια...

Η ΚΡΑΥΓΗ ΑΓΩΝΙΑΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΩΝ

Η επιστολή που έστειλαν οι Ελληνες πολίτες μουσουλμάνοι στο θρήσκευμα κάτοικοι της Θράκης στους Ελληνες βουλευτές, από τους οποίους ζητούσαν να μην υποκύψουν στις εκπορευόμενες από το τουρκικό προξενείο της Κομοτηνής πιέσεις και να υπερψηφίσουν την τροπολογία για τον διορισμό των ιεροδιδασκάλων στα σχολεία τους αποτελεί μνημείο. Η τροπολογία τελικά αποσύρθηκε, αλλά η επιστολή αυτή αποτελεί μνημείο και κραυγή αγωνίας ανθρώπων που ζουν εδώ και γενιές στην Ελλάδα, αισθάνονται και είναι Ελληνες και ας μην είναι χριστιανοί ορθόδοξοι. “Θέλει το ελληνικό κράτος να δώσει ευκαιρίες στα παιδιά μας για να είναι υπερήφανοι μουσουλμάνοι Έλληνες πολίτες; Θέλει να διατηρήσουμε την πίστη μας όπως την είχαν οι πατέρες και οι παππούδες μας ή θα αφήσει ξένους να την αλλάξουν σιγά σιγά και ύπουλα;”, είναι τα ερωτήματα που μεταξύ άλλων θέτουν. Οι άνθρωποι αυτοί δεν αισθάνονται Τούρκοι, αλλά Ελληνες και αυτοπροσδιορίζονται ως μουσουλμανική μειονότητα, όπως πραγματικά είναι και όπως τους περιγράφει και η συνθήκη της Λωζάνης. Λένε χαρακτηριστικά σε άλλα σημεία της επιστολής τους πως “η τροπολογία είναι μια μεγάλη ηθική ανταμοιβή για όλους εμάς τους Έλληνες πολίτες μουσουλμανικού θρησκεύματος” και καταλήγουν “σας ζητάμε να στηρίξετε με την υπογραφή και την ψήφο σας αυτή την τροπολογία που λύνει ένα μείζον θέμα για τη Θράκη, την μουσουλμανική μειονότητα και την Ελλάδα”. Επειδή η Ελλάδα δεν είχε ποτέ σαφή πολιτική στα θέματα των μειονοτήτων και επειδή το ίδιο λάθος έκανε και με τους Πομάκους που είναι μουσουλμάνοι με σλαβικές ρίζες, τους οποίους έστειλε στην αγκαλιά του τουρκικού προξενείου της Κομοτηνής με την αδιαφορία της για αυτούς, ας ακούσει τη φωνή αυτών των ανθρώπων, των Ελλήνων πολιτών, μουσουλμάνων στο θρήσκευμα.

Η ΚΕΡΑΤΕΑ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ ΣΥΜΒΟΛΟ

Πέρασαν σχεδόν δύο χρόνια από την έναρξη εκείνου του αγώνα που για πολλούς αποτέλεσε σύμβολο. Πέρασαν σχεδόν δύο χρόνια από τότε στην Κερατέα είπαν ένα από τα τελευταία “όχι”, από τότε που άπλωσαν μεγαλοπρεπές πέπλο αντίστασης και αξιοπρέπειας και έδειξαν σε όλη την κοινωνία τι σημαίνει να έχεις αξίες και ιδανικά, να μάχεσαι για αυτά και να μην σκύβεις το κεφάλι. Πέρασαν σχεδόν δύο χρόνια από την ημέρα που στην Κερατέα οι άνθρωποι ξεσηκώθηκαν για να υπερασπίσουν τη γη τους και να μην επιτρέψουν να θαφτεί κάτω από τα σκουπίδια. Στην Κερατέα η η κρατική εξουσία καταστολής και τα ιδιωτικά συμφέροντα υπέστησαν μία από τις μεγαλύτερες ήττες της ιστορίας της. Εκεί τελικά επικράτησε η νομιμότητα, γιατί απλά οι άνθρωποι έδωσαν έναν αγώνα για να υπερασπιστούν τον πολιτισμό τους, τις πατρογονικές τους εστίες και να τις παραδώσουν στα παιδιά τους. Οι κατηγορίες που ακούστηκαν για αυτούς τους ανθρώπους ήταν πολλές και οι προβοκάτσιες επίσης. Μέχρι και το καλυβάκι, το περίφημο “Απαρτο κάστρο” απ΄ όπου ξεκινούσαν την καθημερινή τους αντίσταση, τους έκαψαν. Ο, τι, όμως, και αν ειπωθεί, όποια κατηγορία και αν εκτοξευθεί, ο αγώνας των κατοίκων της Κερατέας θα αποτελεί για εμάς σύμβολο και φάρο φωτεινό. Θα αποτελεί ένα διαχρονικό σύμβολο αντίστασης και μη υποταγής που το χρειαζόμαστε όλοι στις ζωές μας.

Ο ΜΕΣΑΙΩΝΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΝΕΟ ΦΡΟΥΤΟ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΑΘΕΡΟΠΟΙΗΣΗΣ

Το ερώτημα είναι πόσο απέχει ο Μεσαίωνας από αυτά που συνέβησαν στην Ελλάδα τις προηγούμενες μέρες με την παράσταση «Corpus Christi». Μάλλον όχι πολύ είναι η απάντηση στο ερώτημα και πρέπει να ομολογήσουμε πως αυτό το εκρηκτικό μίγμα ζηλωτών ελληνορθοδόξων, ακροδεξιών φασιστών-ναζιστών, ρασοφόρων και κάποιων κυριών που πήγαν για διαμαρτυρία μετά το κομμωτήριο με τον σταυρό ανά χείρας μας τρόμαξε. Αυτές οι συμπεριφορές νομίζαμε ότι είχαν παρέλθει ανεπιστρεπτί από τη χώρα, αλλά πέσαμε έξω. Συμπεριφορές που παραπέμπουν στα συμβαίνοντα κατά καιρούς στο μοναδικό θεοκρατικό καθεστώς του κόσμου, το Ιράν, και που δεν διαφέρουν σε τίποτα απ' όσα -επίσης καταδικαστέα- έκαναν κάποιοι μουσουλμάνοι για την ταινία που πίστευαν ότι προσβάλλει τον Μωάμεθ. Πέραν του ότι η ελευθερία της έκφρασης αλλά και της επιλογής του τι θα παρακολουθήσει ο καθένας είναι αδιαπραγμάτευτες, όλα όσα συνέβησαν με τις διαμαρτυρίες για μια θεατρική παράσταση που κατά κάποιους προσβάλλει τον Ιησού είναι αποτέλεσμα της οικονομικής και της πολιτισμικής κρίσης που βιώνει η χώρα. Ολα αυτά βεβαίως είχαν συμβεί και προ πολλών ετών στην Ελλάδα, χωρίς την παρουσία του φρούτου που λέγεται Χρυσή Αυγή, το οποίο βρήκε χώρο και μπήκε, ενώθηκε με τις υπόλοιπες κατηγορίες διαμαρτυρόμενων και ανέλαβε και να τις προστατεύει. Τα θέλαμε και τα πάθαμε βεβαίως, διότι και την παιδεία μας υποβαθμίσαμε και άρα και τον πολιτισμό μας και χρεοκοπήσαμε -οικονομικά και πολιτισμικά- με αποτέλεσμα την επαναφορά τέτοιων συμπεριφορών και την εμφάνιση φρούτων που αναμένεται να παράξουν καρπούς αποσταθεροποίησης, όπως είναι η Χρυσή Αυγή.

Ο ΜΙΚΡΟΤΕΡΟΣ ΗΡΩΑΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ

Εάν ζούσε σήμερα θα ήταν 38 ετών. Κάποιοι, όμως, αποφάσισαν να του πάρουν τη ζωή, αλλά και να τον κατατάξουν στους ήρωες. Είναι ίσως ο μικρότερος σε ηλικία ήρωας μιας μεγάλης τραγωδίας του Ελληνισμού, της κυπριακής τραγωδίας, είναι ο Ανδρέας Κυριακού. Στα κατεχόμενα εντοπίστηκαν τα λείψανα ενός βρέφους που ήταν αγνοούμενος της τουρκικής εισβολής. Το 1974 ήταν βρέφος λίγων μηνών. Σήμερα 38 χρόνια μετά θα ήταν ένας νεότατος άνδρας που θα είχε μπροστά του μια ολόκληρη ζωή. Η οικογένειά του, όσοι από αυτή ζουν, τον περίμενε. Όπως περιμένουν τους δικούς τους ανθρώπους που είναι αγνοούμενοι τόσες και τόσες οικογένειες στην Κύπρο. Σύμφωνα με τα όσα έγραψε η εφημερίδα «Φιλελεύθερος», η Διερευνητική Επιτροπή για τους Αγνοουμένους σε εκταφές κοντά στο τουρκοκυπριακό σήμερα χωριό Τραχώνι εντόπισε τα λείψανα ενός βρέφους μόλις λίγων μηνών το 1974, το οποίο οι Τούρκοι στρατιώτες πήραν από την αγκαλιά της μητέρας του και το δολοφόνησαν. Όπως επίσης δολοφόνησαν τη μητέρα του, την 11χρονη τότε αδελφή της και τη γιαγιά του. Στο δημοσίευμα αναφέρεται ακόμη πως οι ενδείξεις για εντοπισμό του μικρότερου αγνοούμενου της εισβολής προκύπτουν από τα εννέα λείψανα αγνοουμένων -συμπεριλαμβανομένων και οστών βρέφους- που βρέθηκαν στα κατεχόμενα, τα οποία παραπέμπουν σε ομαδική δολοφονία σε βάρος γυναικόπαιδων τον Αύγουστο του 1974. Μετά απ΄ όλα αυτά τα ανατριχιαστικά που είναι σαφέστατα εγκλήματα πολέμου, το μόνο που θέλουμε να πούμε είναι πως στην Κύπρο οι σειρήνες ηχούν ακόμη και κανείς δεν ξεχνά…