ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΕΓΑΛΟ ΕΛΛΗΝΑ ΝΙΚΟ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗ

Γεννήθηκε στο Κάστρο, το σημερινό Ηράκλειο της Κρήτης σαν σήμερα 18 Φεβρουαρίου 1883. Εζησε, περιηγήθηκε στην ζωή και στον πλανήτη και τα γραπτά του αποτελούν τη βάση της φιλοσοφίας του 20ου αιώνα. Είναι ίσως η μεγαλύτερη μορφή που έχει αναδείξει η σύγχρονη ελληνική φιλοσοφία και η σκέψη του μπορεί να θεωρηθεί εφάμιλλη του Νίτσε.
Είναι ο Νίκος Καζαντζάκης, εκ των μεγαλυτέρων Ελλήνων της σύγχρονης ιστορίας του τόπου τούτου. Είναι ο άνθρωπος που έδειξε όχι απλά ατραπούς, αλλά λεωφόρους σκέψεων στην υφήλιο και που όσα χρόνια και αν περάσουν θα παραμείνει μεγάλος.
«Ακουσες την κραυγή και κίνησες και μαζί σου κίνησε όλο το συναπάντημα του ανθρώπου», γράφει κάπου στην «Αναφορά στον Γκρέκο» που στην ουσία είναι η αυτοβιογραφία του και μια σύνθεση όλων των έργων του. Πρόκειται για ένα από τα καλύτερα βιβλία, αν όχι το καλύτερο, που έχει να παρουσιάσει η ελληνική λογοτεχνία και που όποιος το διάβασε έγινε σίγουρα πλουσιότερος, αν δεν άλλαξε τη σκέψη του και τον τρόπο που ζούσε. Πρόκειται για ένα έργο μυθικό που όμως, είναι και πραγματικό και που όπως εκεί έγραψε ο Καζαντζάκης: «Δεν ελπίζω τίποτα, δεν φοβούμαι τίποτα, είμαι λέφτερος».
Η επιγραφή αυτή υπάρχει και στον τάφο του, στην τάπια Μαρτινέγκο, εκεί απ΄ όπου μέσα από το κάστρο αγναντεύει το Κάστρο, εκεί όπου τον συνόδευσε όχι μόνο ο Ελληνισμός, αλλά η Οικουμένη ολόκληρη. Εκεί που οι ιερείς, πλην ενός και ανδρείου που δεν φοβήθηκε και ονομαζόταν Σταύρος Καρπαθιωτάκης, δεν τόλμησαν να πάνε. Εκεί που παρ΄ ότι βρίσκεται από τις 26 Οκτωβρίου 1957, όταν η καρδιά του μεγάλου Ελληνα σταμάτησε να χτυπά, εξακολουθεί να χτυπά η καρδιά της παγκόσμιας φιλοσοφίας, λογοτεχνίας και διανόησης.
Για την ιστορία ο Σταύρος Καρπαθιωτάκης ήταν στρατιωτικός ιερέας και την επομένη της κηδείας του Καζαντζάκη τιμωρήθηκε από τον διοικητή του. Επίσης για την ιστορία ο Καζαντζάκης δεν αφορίστηκε ποτέ, όπως τα τελευταία χρόνια ενημέρωσε το Οικουμενικό Πατριαρχείο στο οποίο υπάγεται η ημιαυτόνομη κρητική εκκλησίας, παρά τις προσπάθειες της ελλαδικής εκκλησίας να το κάνει.
Ισως διότι ο Καζαντζάκης ήταν πιο χριστιανός απ’ όλους.

Η ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΤΗΣ ΒΑΡΚΙΖΑΣ

Επέτειος μια αποφράδας για τη νεοελληνική ιστορία ημέρας είναι η σημερινή. Μιας ημέρας που όπως εξελίχθηκαν τα πράγματα, αποτέλεσε την απαρχή του εθνικού διχασμού και του εμφυλίου πολέμου. Πρόκειται για την πολυσυζητημένη «Συμφωνία της Βάρκιζας», η οποία υπεγράφη στο εξοχικό του Παναγιώτη Κανελλόπουλου στη Βάρκιζα στις 12 Φεβρουαρίου 1945 και παρ΄ ότι έγινε για να σιγήσουν τα όπλα, αποτέλεσε την αφορμή για να ξεσπάσει ο πόλεμος που για τρία χρόνια δίχασε τους Ελληνες και που χρειάστηκαν δεκαετίες για να ξεπεραστούν τα σύνδρομά του και τα κατάλοιπά του.
Η συμφωνία υπεγράφη από την κυβέρνηση Πλαστήρα που στο μεταξύ είχε αναλάβει τα ηνία της χώρας και το ΕΑΜ και μεταξύ των άλλων περιελάμβανε και την παράδοση των όπλων από τους άνδρες του ΕΛΑΣ, που όπως φαίνεται και στις φωτογραφίες της εποχής, παρέδωσαν δακρυσμένοι τον οπλισμό τους.
Με τη συμφωνία αυτή υποτίθεται ότι θα τερματιζόταν η εμφύλια διαμάχη που είχε ξεσπάσει με τα Δεκεμβριανά, αλλά δυστυχώς οι αδυναμίες που περιείχε δεν κατάφεραν να ενώσουν τους Ελληνες, τους οποίους τελικά δίχασε και ο διχασμός αυτός, δεν επήλθε μόνο μεταξύ δεξιάς και αριστεράς, αλλά και μεταξύ της ίδιας αριστεράς. Είναι χαρακτηριστικό το ότι κάποια τμήματα του ΕΛΑΣ, με επικεφαλής τον Θανάση Κλάρα, πιο γνωστό ως Αρη Βελουχιώτη όπως ήταν το επαναστατικό όνομα που είχε επιλέξει, δεν υπάκουσαν και κατέφυγαν και πάλι στα βουνά και πλήρωσαν ακόμη και με τη ζωή τους αυτή τους τη διαφωνία, όπως με τη ζωή τους πλήρωσαν συνολικά την εμφύλια διαμάχη και πολλοί δεξιοί και αριστεροί.
Η συμφωνία αυτή είναι ένα από τα πλέον πολυσυζητημένα θέματα της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας και οι τόνοι μελανιού που έχουν γραφτεί και θα γραφτούν για αυτή, δεν έχουν καταλήξει ακόμη στη χρησιμότητά της και στο ποια λάθη έγιναν και τα οποία οδήγησαν στον εμφύλιο πόλεμο του 1946-49. Εκείνο στο οποίο μπορεί σίγουρα να βοηθήσει και να φανεί χρήσιμη αυτή η συμφωνία, είναι η αποφυγή ανάλογων περιπετειών στο μέλλον και η αποφυγή του να μην υπάρξει ξανά εθνικός διχασμός και να κάνουν οι Ελληνες δεκαετίες να ξεπεράσουν τα σύνδρομα του εμφυλίου πολέμου…

Η ΚΡΙΣΗ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗ ΣΚΕΨΗ ΤΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΤΣΟΥΚΑΛΑ

Ολοι αναρωτιούνται για την εξέλιξη της οικονομικής κρίσης που εσχάτως «χτύπησε» και την Ελλάδα, αλλά και για την κατάληξή της. Το ότι η οικονομική κρίση θα «χτυπούσε» και μάλιστα θα ξεκινούσε από τις Ηνωμένες Πολιτείες και θα έπληττε πρώτη την θεωρητικά ισχυρότερη οικονομία του κόσμου, οι ειδικοί το είχαν προβλέψει από τις αρχές της δεκαετίας του ’70, σχεδόν 30 χρόνια πριν.
Οπερ σημαίνει ότι μπορεί να προβλεφθεί και η κατάληξη της κρίσης αυτής και ότι ορισμένοι άνθρωποι μπορούν να μας πουν περίπου τι πρόκειται να γίνει. Ενας εξ αυτών είναι και ο Κωνσταντίνος Τσουκαλάς, καθηγητής κοινωνιολογίας στον πανεπιστήμιο της Αθήνας, του οποίου δημοσιεύει μια άκρως ενδιαφέρουσα συνέντευξη το περιοδικό «LΙFO».
Τι λεει ο καθηγητής της κοινωνιολογίας που εδώ και χρόνια περιπλανιέται σε μονοπάτια σκέψεων, στοχασμών και γεγονότων, όπως ο Μάης του ‘68;
«Το λούμπεν γεννιέται από την ανεργία και δεν είναι δυνατόν να προσβλέπουμε σε μια Ελλάδα που, έχοντας δύο εκατομμύρια Έλληνες λιμασμένους και άλλα τρία εκατομμύρια ξένους, θα θυμίζει την κοινωνία των καλών και συνετών νοικοκυραίων», λέει και συνεχίζει: «Στην Ελλάδα δεν υπάρχει διοίκηση. Ακόμα και η στοιχειώδης φορολογική πολιτική που έχουμε δεν μπορεί να εφαρμοστεί. Γι’ αυτό υπάρχει και η πιθανότητα, για πάρα πολλούς λόγους, να πεινάσει πάρα πολύς κόσμος και πολύ γρήγορα».
Ετσι απλά, ένα από τα «φωτεινά» πνεύματα της χώρας εξηγεί και προβλέπει περί της οικονομικής κρίσης, η οποία σχετίζεται και με τα τελευταία γεγονότα στην Ελλάδα, μετά τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, για τα οποία ο Κωνσταντίνος Τσουκαλάς δίνει και μια αισιόδοξη πρόβλεψη: «Η δολοφονία του μαθητή ήταν ο σπινθήρας. Τα αίτια είναι άλλα. Στην Ελλάδα δεν θυμάμαι τα τελευταία 30-40 χρόνια να υπάρχει μια τέτοια έκπτωση όλων των αξιών και των θεσμών. Παντού στον κόσμο υπάρχει διαφθορά, αθλιότητα, αφερεγγυότητα. Η διαδήλωση και η διαμαρτυρία είναι μια απόδειξη πως εις πείσμα των καιρών δεν τέλειωσε η πολιτική, πως υπάρχει πολιτική πράξη. Κάπου έλεγε ο Γκαίτε «ελπίδα έχουμε μόνο επειδή υπάρχουν απελπισμένοι». Αυτό νομίζω ότι ισχύει και σήμερα».

Η ΘΑΡΡΑΛΕΑ ΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ

Η κυπριακή κυβέρνηση σήκωσε το γάντι που έριξε ο Ατίλα Ολγκάτς, ο Τούρκος ηθοποιός, ο οποίος ομολόγησε ότι διέπραξε εγκλήματα πολέμου κατά την τουρκική εισβολή στη Μεγαλόνησο. Η Κύπρος αποφάσισε να καταθέσει προσφυγή στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΕΔΑΔ) κατά της Τουρκίας, με αφορμή την ομολογία του Τούρκου ηθοποιού, σύμφωνα με την οποία κατά την τουρκική εισβολή του 1974 που ήταν στρατιώτης, εκτέλεσε εν ψυχρώ δέκα Ελληνοκύπριους, εκ των οποίων τον έναν που ήταν 19 ετών και αιχμάλωτος, τον εκτέλεσε εν ψυχρώ.
Η κυπριακή κυβέρνηση σήκωσε το γάντι που της έριξε ο Ατίλα Ολγκάτς και έκανε ένα βήμα, που ίσως ανοίξει το δρόμο για να πληρώσουν οι δολοφόνοι και να καταδειχθεί το έγκλημα που έγινε στην Κύπρο το καλοκαίρι του 1974. Για να ηρεμήσουν τουλάχιστον αυτές οι μαυροφορεμένες γυναίκες που από εκείνο το τραγικό για την ελληνική ιστορία με ευθύνη και των Ελλήνων καλοκαίρι, περιμένουν τους δικούς τους ανθρώπους να γυρίσουν. Για να ηρεμήσουν οι μανάδες που 35 χρόνια περιμένουν τα παιδιά τους οι γυναίκες που περιμένουν τους άνδρες, όσες μανάδες και γυναίκες δεν έχουν κηδέψει ακόμη κάποια από τα οστά των δικών τους ανθρώπων που κατά καιρούς βρίσκονται.
Η κυπριακή κυβέρνηση υπό τον πρόεδρο Δημήτρη Χριστόφια επέδειξε θάρρος και αξιοπρέπεια και αποφάσισε να προσφύγει εναντίον της Τουρκίας στο ΕΔΑΔ. Μια ενέργεια που πιθανώς να κοστίσει σοβαρά στις συνομιλίες με τους Τουρκοκύπριους και να οδηγήσουν σε διχοτόμηση της νήσου.
Ετσι και αλλιώς, όμως, για διχοτόμηση δεν πηγαίναμε; Προς τα εκεί δεν οδηγούν οι συνομιλίες με το κατευθυνόμενο από την Τουρκία καθεστώς των Τουρκοκυπρίων; Εκτός και αν η λύση της συνομοσπονδίας και της διζωνικής και δικοινοτικής κυριαρχίας που παρεκκλίνει σαφέστατα του κοινοτικού κεκτημένου θεωρείται λύση. Αυτό, δηλαδή, που έχει ήδη απορριφθεί με το δημοψήφισμα του 2004.

ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΑΡΚΟ (ΠΕΡΙ ΜΕΓΑΛΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ)

Μάρκο σε ευχαριστώ για την απάντησή σου και ζητώ συγνώμη για την καθυστερημένη δική μου απάντηση. Συμφωνώ και εγώ απόλυτα με τις επισημάνσεις σου και τα όσα μου γράφεις. Με τα δεδομένα του σήμερα έκρινα τη στάση των μεγάλων δυνάμεων τότε και όχι με τα δεδομένα της εποχής εκείνης και ως εκ τούτου έχεις δίκιο και συμφωνώ απόλυτα μαζί σου.
Σε ευχαριστώ και χαιρετώ

Η ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

Hταν τέτοιες ημέρες στα 1830 όταν το κομμάτι γης που ζούμε αποκτούσε και επισήμως την ανεξαρτησία του και γινόταν κρατική οντότητα. Σε αυτό οδήγησαν οι αγώνες των προγόνων μας και των υπέροχων αυτών αγωνιστών της επανάστασης του γένους το 1821, στην οποία πολλοί σύρθηκαν για να πάρουν μέρος και άλλους τους ενέταξε η σχολική ιστορία μεταγενέστερα.
Ηταν τέτοιες ημέρες, στις 22 Ιανουαρίου του 1830 με το παλαιό ημερολόγιο ή 3 Φεβρουαρίου με το νέο, όταν οι μεγάλες δυνάμεις της εποχής Αγγλία, Γαλλία και Ρωσία, αναγνώρισαν την ανεξαρτησία της Ελλάδας, η οποία έλαβε και επισήμως διεθνή αναγνώριση. Πρόκειται για το πρωτόκολλο (διάσκεψη) του Λονδίνου, κατά την οποία διακηρύχθηκε η πολιτική ανεξαρτησία της Ελλάδας και η απόσπασή της από την Οθωμανική Αυτοκρατορία, πράξη η οποία συνιστούσε διεθνή αναγνώριση του ελληνικού κράτους, και κατά συνέπεια την ίδρυση και την έναρξη της ύπαρξής του ως κρατικής οντότητας.
Αυτή ήταν η πρώτη πράξη αναγνώρισης του κομματιού της γης που ζούμε ως διεθνώς αναγνωρισμένου κράτους. Ένα κομμάτι γης που αρχικά ήταν μικρό, καθώς η συνοριακή τοποθετήθηκε σε Αχελώο, Σπερχειό και Οίτη, αλλά άφηνε έξω μεγάλος μέρος της Στερεάς Ελλάδας. Το κομμάτι αυτό γης, όμως, συνεχώς και μεγάλωνε και με την τελευταία προσθήκη εδάφους που έγινε το 1947 με την προσάρτηση των Δωδεκανήσων, έφθασε να είναι η χώρα στην οποία ζούμε σήμερα και με τα όρια που έχει σήμερα.
Με το πρωτόκολλο του Λονδίνου και την ανεξαρτησία της Ελλάδας, άρχισε και η παρέμβαση των μεγάλων δυνάμεων. Η συνθήκη αναγνώρισης της ανεξαρτησίας προέβλεπε χωρίς να ερωτηθούν οι Ελληνες την πολιτειακή μορφή του νέου κράτους που ήταν η μοναρχία και παρεχόταν στις μεγάλες δυνάμεις το δικαίωμα εκλογής του βασιλιά χωρίς και πάλι να ερωτηθεί ο ελληνικός λαός.
«Ηγεμών Άρχων της Ελλάδος» ορίστηκε ο Λεοπόλδος του Σαξ-Κόμπουργκ, ο οποίος όμως αρνήθηκε το θρόνο και έτσι πρώτος βασιλιάς της Ελλάδας τοποθετείται ο γεννηθείς εις το Σάλτσμπουργκ, ο Βαυαρός πρίγκιπας Οθωνας.

ΠΕΡΙΕΡΓΗ ΕΠΑΝΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΗΣ 17 ΝΟΕΜΒΡΗ

Μόδα τείνουν να γίνουν οι απαγωγές επιχειρηματιών στην Ελλάδα. Φρούτο ξενόφερτο και ουδόλως συνηθισμένο, το οποίο δυστυχώ άρχισε να ευδοκιμεί και στην Ελλάδα, με στόχο καθώς φαίνεται έως τώρα σε όλες τις περιπτώσεις τα χρήματα, δείγμα και αυτό της νέας εποχής εγκληματικότητας η οποία έρχεται και στη χώρα μας μετά τις ΗΠΑ και άλλα ευρωπαϊκά κράτη, όπου τα φαινόμενα κλοπών, εγκληματικών ενεργειών και αυτοδικίας ανθούσαν εδώ και πολλά χρόνια.
Όλα αυτά, που έχουν καθώς φαίνεται σχέση με το κοινό ποινικό δίκαιο και μόνο πέραν του ότι είναι σημεία κάποιων καιρών, έρχονται την περίοδο που πληθαίνουν οι φωνές και οι ενδείξεις περί ασύλληπτου μέρους της 17 Νοέμβρη. Περί ασύλληπτου κομματιού της τρομοκρατικής ή επαναστατικής κατά την ίδια οργάνωσης, η οποία πέραν του αντάρτικου πόλεων στο οποίο πιθανότατα στηρίχτηκε κατά το ξεκίνημά της, σκότωσε αθώους ανθρώπους κατά τη μετεξέλιξή της.
Τόσο η Ντόρα Μπακογιάννη, της οποίας ο σύζυγος Παύλος Μπακογιάννης έπεσε θύμα των τρομοκρατών, όσο και ο αρμόδιος υπουργός Προκόπης Παυλόπουλος, άφησαν ανοιχτό το ενδεχόμενο να παραμένει ασύλληπτο ένα κομμάτι της οργάνωσης αυτής και δεν αποκλείεται, καθώς είπαν και οι δύο υπουργοί και λέγεται, ο εμφανιζόμενος Επαναστατικός Αγώνας να αποτελεί συνέχεια της 17 Νοέμβρη και κατά πάσα πιθανότητα του ασύλληπτου κομματιού της.
Αν είναι έτσι τα πράγματα προκαλεί εντύπωση ότι το κομμάτι αυτό κάνει δυναμικά την εμφάνισή του τώρα, που η χώρα βάλλεται και φαίνεται να εξελίσσεται σχέδιο αποσταθεροποίησης της πολιτικής της κατάστασης. Προκαλεί τόσο μεγάλη εντύπωση, όσο προκαλούσε και η δράση η 17 Νοέμβρη που δεν χτυπούσε συμβολικά στόχους, αλλά σκότωνε αθώους ανθρώπους, μαζί και τους μεροκαματιάρηδες αστυνομικούς. Προκαλεί τόσο μεγάλη εντύπωση, όσο και η ευκολία με την οποία εξαρθρώθηκε πριν τους Ολυμπιακούς Αγώνες το 2004 και αφού η Ελλάδα αγόρασε όλα τα άχρηστα συστήματα ασφαλείας που της φορτώθηκαν για να κάνει ανενόχλητη τους Αγώνες…