Ορισμένες από τις πιο κρίσιμες στιγμές της ιστορίας του περνάει ο τόπος, με το χρέος της Ελλάδας να πνίγει την ίδια τη χώρα και τους Ελληνες. Σε αυτές τις στιγμές λοιπόν, παρουσιάζει μεγάλο ενδιαφέρον το να δούμε τι πραγματικά συμβαίνει με το χρέος της Ελλάδας και πόσο νόμιμο είναι.
Σύμφωνα με τα στοιχεία στοιχεία του ΔΝΤ το χρέος της Ελλάδας (δημόσιο και ιδιωτικό μαζί) ανέρχεται στο 179% του ΑΕΠ την ώρα που τα χρέη άλλων κρατών έχουν ως εξής: Ιαπωνία: 197,2% του ΑΕΠ, Ολλανδία: 234%, Ιρλανδία: 222%, Βέλγιο: 219%, Ισπανία: 207%, Πορτογαλία: 197%, Ιταλία: 194%. Από τα νούμερα γίνεται αντιληπτό ότι η Ελλάδα δεν έχει το μεγαλύτερο χρέος, αλλά έφθασε στην κατάσταση που είναι σήμερα διότι κάνει την πρωτοτυπία να μεταφέρει τα χρέη του ιδιωτικού τομέα στο δημόσιο και έτσι το κράτος φαίνεται χρεοκοπημένο.
Ακόμη και για αυτό το χρέος, όμως, υπάρχουν πολλά ερωτηματικά κατά πόσο είναι νόμιμο και βεβαίως υπάρχουν ερωτηματικά γιατί η ελληνική κυβέρνηση δεν προχωρά στην αποτίμησή του ακολουθώντας το παράδειγμα άλλων κρατών όπως ο Ισημερινός που το μείωσαν κατά 80%; Αυτό που η κυβέρνηση αρνείται να κάνει, πάντως, το κάνει μια Επιτροπή προσωπικοτήτων και ειδικών, η Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου, η οποία μαζεύει υπογραφές μέσω της ιστοσελίδα της www.elegr.gr για να προχωρήσει ακριβώς στην αποτίμηση του ελληνικού χρέους και να δούμε τελικά πόσο είναι αυτός το χρέος για το οποίο οι Ελληνες γίνονται φτωχοί και για το οποίο η κυβέρνηση έστειλε τη χώρα στο ΔΝΤ και την τρόικα και επί της ουσίας απώλεσε την εθνική της κυριαρχία. Για να δούμε αν τελικά χρωστάμε μόνο στους τοκογλύφους και σε κανένα άλλο.
Πέμπτη 9 Ιουνίου 2011
ΟΙ ΟΜΟΙΟΤΗΤΕΣ ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΟΧΟΥΝΤΙΚΗ ΠΕΡΙΟΔΟ
Η συγκέντρωση του λαού την περασμένη Κυριακή στο Σύνταγμα ήταν από τις μεγαλύτερες σε περίοδο δημοκρατίας στη χώρα και μάλλον η μεγαλύτερη στη μεταδικτατορική περίοδο. Οι στιγμές που έζησε η πρωτεύουσα ήταν ιστορικές, όπως ιστορικές είναι και οι στιγμές που ζει η χώρα συνολικά. Αυτή την περίοδο έχουν συμβεί πρωτόγνωρα πράγματα. Από την πλήρη απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων και της κοινωνικής συνοχής, μέχρι τη σχεδιαζόμενη διακυβέρνηση της χώρας από την τρόικα και τα νέα σκληρά μέτρα.
Δεν είναι, όμως, μόνο αυτά τα πρωτόγνωρα πράγματα που ζούμε. Στη βουλή μπήκαν για πρώτη φορά το βράδυ της Κυριακής σιδερένια οδοφράγματα. Το κοινοβούλιο αποκλείστηκε με ευθύνη των κρατικών δυνάμεων ασφαλείας σε περίοδο δημοκρατίας και αυτό παραπέμπει σε εποχές, στις οποίες η δημοκρατία είχε καταλυθεί.
Σε αυτές τις εποχές αναφέρονται τον τελευταίο καιρό δημοσιεύματα του ξένου Τύπου, θυμίζοντας τις ομοιότητες με τη δεκαετία του '60 και τις τότε λαϊκές κινητοποιήσεις, τον ανένδοτο, τους αγώνες του 1-1-4, που τελικά τις ακολούθησε η υποκινούμενη από τα γνωστά ξένα κέντρα δικτατορία. Οι στιγμές μοιάζουν και η ιστορία πολλές φορές επαναλαμβάνεται.
Αυτό, βεβαίως, δεν μειώνει σε τίποτα τη σημασία των συγκεντρώσεων κατά της κυβέρνησης της τρόικας που έχουν άλλο στόχο, τη διαφύλαξη της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και των εργασιακών δικαιωμάτων. Ολα αυτά, σε συνδυασμό με τα γραφόμενα στον ξένο Τύπο και τα σενάρια αποσταθεροποίησης της χώρας που χρόνια υπάρχουν, απαιτούν συνεχή επαγρύπνηση του λαού. Τίποτα δεν αποκλείεται πια σε συνδυασμό και με τη ρευστή κατάσταση στα εθνικά μας θέματα. Θυμίζουμε ότι στην τελευταία αποσταθεροποίηση την περίοδο της χούντας, χάθηκε η Κύπρος...
Δεν είναι, όμως, μόνο αυτά τα πρωτόγνωρα πράγματα που ζούμε. Στη βουλή μπήκαν για πρώτη φορά το βράδυ της Κυριακής σιδερένια οδοφράγματα. Το κοινοβούλιο αποκλείστηκε με ευθύνη των κρατικών δυνάμεων ασφαλείας σε περίοδο δημοκρατίας και αυτό παραπέμπει σε εποχές, στις οποίες η δημοκρατία είχε καταλυθεί.
Σε αυτές τις εποχές αναφέρονται τον τελευταίο καιρό δημοσιεύματα του ξένου Τύπου, θυμίζοντας τις ομοιότητες με τη δεκαετία του '60 και τις τότε λαϊκές κινητοποιήσεις, τον ανένδοτο, τους αγώνες του 1-1-4, που τελικά τις ακολούθησε η υποκινούμενη από τα γνωστά ξένα κέντρα δικτατορία. Οι στιγμές μοιάζουν και η ιστορία πολλές φορές επαναλαμβάνεται.
Αυτό, βεβαίως, δεν μειώνει σε τίποτα τη σημασία των συγκεντρώσεων κατά της κυβέρνησης της τρόικας που έχουν άλλο στόχο, τη διαφύλαξη της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και των εργασιακών δικαιωμάτων. Ολα αυτά, σε συνδυασμό με τα γραφόμενα στον ξένο Τύπο και τα σενάρια αποσταθεροποίησης της χώρας που χρόνια υπάρχουν, απαιτούν συνεχή επαγρύπνηση του λαού. Τίποτα δεν αποκλείεται πια σε συνδυασμό και με τη ρευστή κατάσταση στα εθνικά μας θέματα. Θυμίζουμε ότι στην τελευταία αποσταθεροποίηση την περίοδο της χούντας, χάθηκε η Κύπρος...
Η ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΩΝ ΑΘΗΝΩΝ
«Θέλουμε αμεσοδημοκρατία», γράφει ένα από τα πανό που είναι εδώ και ημέρες αναρτημένα στην πλατεία Συντάγματος στις συγκεντρώσεις των πολιτών. Η λέξη «αμεσοδημοκρατία» είναι ευκόλως κατανοητό ότι είναι η σύντμηση των δύο λέξεων «άμεση δημοκρατία», ένα πολίτευμα που ξεκίνησε από την Αρχαία Αθήνα και μετά από αιώνες επιστρέφει στην Αθήνα υπό μία ακτιβίστικη βεβαίως μορφή του.
Αυτό που συμβαίνει κάθε βράδυ στο Σύνταγμα με τη συνέλευση, τις αποφάσεις που λαμβάνονται και τη συμμετοχή του κόσμου, είναι πραγματικά μια μορφή άμεσης δημοκρατίας. Είναι, βέβαια, σίγουρο πως ουδείς αναμένει την εφαρμογή του στην πράξη και τη διακυβέρνηση της χώρας στο μέλλον, αλλά έχει ενδιαφέρον να δούμε το πώς ξεκίνησε και που εφαρμόστηκε η λεγόμενη άμεση δημοκρατία, η απευθείας δηλαδή διακυβέρνηση από το λαό μέσω συνελεύσεων και όχι μέσω αντιπροσώπων.
Η άμεση δημοκρατία έλκει την καταγωγή της από τη σφύζουσα από πολιτικές ελευθερίες, αλλά όχι από ατομικές ελευθερίες (δούλοι και γυναίκες δεν ψήφιζαν) Αρχαία Αθήνα και την αθηναϊκή δημοκρατία της κλασικής εποχής, στην οποία η εκκλησία του δήμου, δηλαδή, η συνέλευση των πολιτών, λάμβανε όλες πολιτικές αποφάσεις διακυβέρνησης.
Στην πορεία της ιστορίας και μετά την Αθήνα, κάποιες μορφές άμεσης δημοκρατίας εμφανίστηκαν στη Ρώμη και στη συνέχεια επί Ενετοκρατίας για να φθάσουμε στον 19ο αιώνα της σοσιαλιστικής αντίληψης για την άμεση δημοκρατία. Η Κομμούνα του Παρισιού το 1871 είναι ίσως η αντιπροσωπευτικότερη μορφή άμεσης δημοκρατίας της σύγχρονης εποχής, έστω και αν διήρκησε πολύ λίγο και φθάνουμε πλέον στο σήμερα που οι νέες συνθήκες και ο εργασιακός μεσαίωνας που επιχειρείται να επιβληθεί, γεννά νέες μορφές οργάνωσης, αντίστασης και πολιτικής έκφρασης, σαν και αυτές που βλέπουμε κάθε βράδυ στο Σύνταγμα.
Αυτό που συμβαίνει κάθε βράδυ στο Σύνταγμα με τη συνέλευση, τις αποφάσεις που λαμβάνονται και τη συμμετοχή του κόσμου, είναι πραγματικά μια μορφή άμεσης δημοκρατίας. Είναι, βέβαια, σίγουρο πως ουδείς αναμένει την εφαρμογή του στην πράξη και τη διακυβέρνηση της χώρας στο μέλλον, αλλά έχει ενδιαφέρον να δούμε το πώς ξεκίνησε και που εφαρμόστηκε η λεγόμενη άμεση δημοκρατία, η απευθείας δηλαδή διακυβέρνηση από το λαό μέσω συνελεύσεων και όχι μέσω αντιπροσώπων.
Η άμεση δημοκρατία έλκει την καταγωγή της από τη σφύζουσα από πολιτικές ελευθερίες, αλλά όχι από ατομικές ελευθερίες (δούλοι και γυναίκες δεν ψήφιζαν) Αρχαία Αθήνα και την αθηναϊκή δημοκρατία της κλασικής εποχής, στην οποία η εκκλησία του δήμου, δηλαδή, η συνέλευση των πολιτών, λάμβανε όλες πολιτικές αποφάσεις διακυβέρνησης.
Στην πορεία της ιστορίας και μετά την Αθήνα, κάποιες μορφές άμεσης δημοκρατίας εμφανίστηκαν στη Ρώμη και στη συνέχεια επί Ενετοκρατίας για να φθάσουμε στον 19ο αιώνα της σοσιαλιστικής αντίληψης για την άμεση δημοκρατία. Η Κομμούνα του Παρισιού το 1871 είναι ίσως η αντιπροσωπευτικότερη μορφή άμεσης δημοκρατίας της σύγχρονης εποχής, έστω και αν διήρκησε πολύ λίγο και φθάνουμε πλέον στο σήμερα που οι νέες συνθήκες και ο εργασιακός μεσαίωνας που επιχειρείται να επιβληθεί, γεννά νέες μορφές οργάνωσης, αντίστασης και πολιτικής έκφρασης, σαν και αυτές που βλέπουμε κάθε βράδυ στο Σύνταγμα.
Σάββατο 14 Μαΐου 2011
ΑΝΑΨΕ ΠΑΛΙ ΤΟ ΦΥΤΙΛΙ (ΚΑΙ ΤΗΣ ΡΑΤΣΙΣΤΙΚΗΣ) ΒΙΑΣ
Ενας άνθρωπος χαροπαλεύει στο νοσοκομείο. Πολλοί ακόμη –και αστυνομικοί- είναι τραυματίες. Ενας άλλος άνθρωπος δεν πρόλαβε να δει το παιδί του να γεννιέται, γιατί κάποιοι είχαν άλλη γνώμη… Ενας άλλος δολοφονήθηκε αργά το βράδυ της Τετάρτης. Ηταν μετανάστης… Στη μία από τις δύο πορείες της απεργίας της περασμένης Τετάρτης έπεσε πολύ ξύλο. Η αστυνομία έριχνε κατά δικαίων και αδίκων. Ματωμένα κεφάλια αγοριών και κοριτσιών, δακρυγόνα. Η ένταση συνεχίστηκε, η δολοφονία του ανθρώπου που πήγαινε τη γυναίκα του να γεννήσει δεν μπορεί να ξεχαστεί. Ακροδεξιοί βρήκαν την αφορμή που ήθελαν μια ξεσάλωσαν. Σε εκείνες τις γειτονιές του κέντρου ο κόσμος τους ψηφίζει, τους βλέπει ως λύση, διότι η συντεταγμένη πολιτεία είναι μονίμως απούσα.
Όλα αυτά έγιναν τις περασμένες τρεις ημέρες στο κέντρο της Αθήνας. Η σπίθα που θ’ ανάψει και πάλι το φυτίλι δεν είναι μακριά. Όπως δεν ήταν μακριά και τον Δεκέμβρη του 2008 με τη δολοφονία του Αλέξη. Δεν θέλει πολύ για να ξαναγίνει αυτό. Ο έλεγχος έχει χαθεί. Το κράτος αντιδρά ακραία. Από την απουσία η αστυνομία περνάει στον άγριο ξυλοδαρμό και οι προβοκάτορες είναι πάντα σε εγρήγορση. Γιατί την στην πορεία του ΠΑΜΕ δεν συνέβη το παραμικρό, αναρωτιόμαστε;
Η τρόικα είναι εδώ και ελέγχει, ταυτόχρονα με το νέο ξέσπασμα βίας. Οι Ελληνες περνούν δύσκολα και ξέρουν ότι θα περάσουν ακόμη πιο δύσκολα. Κάποιοι τους είπαν ψέματα, αλλά τα ψέματα τέλειωσαν. Τους είπαν ότι λεφτά υπάρχουν και ίσως να υπάρχουν, αλλά δεν είμαι για τους πολλούς, είναι για τους λίγους.
Ελλάδα, Αθήνα, Μάιος 2011.Πέρασε ένας χρόνος από τη δολοφονία των παιδιών στη Marfin. Η ώρα της κοινωνικής αντίδρασης και της εξέγερσης μάλλον δεν είναι μακριά…
Πάμε τώρα σε κάτι άλλο πολύ ανησυχητικό. Μπήκε και η Ελλάδα στον κατάλογο των χωρών, στις οποίες σημειώνονται πλέον σοβαρότατα κρούσματα ρατσιστικής βίας. Δεν μπήκε τώρα βεβαίως, αλλά έχει μπει εδώ και χρόνια, απλά τώρα η κατάσταση οξύνθηκε όπως ήταν αναμενόμενο ότι θα γινόταν κάποτε και έμεναν απλά οι αφορμές που τώρα δόθηκαν και μάλιστα με το χειρότερο τρόπο.
Η ρατσιστική βία δεν είναι κάτι καινούργιο, έχει κάνει την εμφάνισή της εδώ και χρόνια σε πολλά ευρωπαϊκά κράτη και κάποτε γνώρισε μεγάλες δόξες στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. Την τελευταία 20ετία που τα σύνορα άνοιξαν και εκατομμύρια μεταναστών μπήκαν στην Ευρώπη αυξήθηκαν και τα κρούσματα της ρατσιστικής βίας, όπως προηγουμένως βεβαίως, είχε αυξηθεί και η εγκληματικότητα, η οποίας, όμως, δεν οφείλεται μόνο στους μετανάστες, αλλά συνέβαλλαν και αυτοί.
Το θέμα πλέον είναι ότι η ρατσιστική βία είναι φρούτο που ευδοκιμεί και στη χώρα μας. Ο ανεξέλεγκτος πια αριθμός μεταναστών, τα ολοένα και αυξανόμενα οικονομικά προβλήματα και τα αδιέξοδα που πλέον υπάρχουν ολοφάνερα και στην ελληνική κοινωνία, είναι μερικά από τα αίτια και τις αφορμές που οδηγούν ή προκαλούν τη ρατσιστική βία. Ολα αυτά σε συνδυασμό με την ανυπαρξία της συντεταγμένης πολιτείας, της κυβέρνησης και της τοπικής αυτοδιοίκησης, να επιβάλλουν την τάξη, να δώσουν λύση στο πρόβλημα και να απογκετοποιήσουν το κέντρο της Αθήνας, οδήγησαν στα κρούσματα των τελευταίων ημερών. Οδήγησαν στη δολοφονία του 44χρονου που επρόκειτο να γίνει πατέρας και στην αυτοδικία των ακροδεξιών που άδραξαν την ευκαιρία και τα έκαναν γης μαδιάμ και όπως ευκόλως γίνεται αντιληπτό, στις κοινωνίες που κυριαρχεί η αυτοδικία, δεν εφαρμόζεται ο νόμος και το πρόβλημα είναι μεγάλο. Αυτό δηλαδή, που ζει σήμερα η Ελλάδα...
Όλα αυτά έγιναν τις περασμένες τρεις ημέρες στο κέντρο της Αθήνας. Η σπίθα που θ’ ανάψει και πάλι το φυτίλι δεν είναι μακριά. Όπως δεν ήταν μακριά και τον Δεκέμβρη του 2008 με τη δολοφονία του Αλέξη. Δεν θέλει πολύ για να ξαναγίνει αυτό. Ο έλεγχος έχει χαθεί. Το κράτος αντιδρά ακραία. Από την απουσία η αστυνομία περνάει στον άγριο ξυλοδαρμό και οι προβοκάτορες είναι πάντα σε εγρήγορση. Γιατί την στην πορεία του ΠΑΜΕ δεν συνέβη το παραμικρό, αναρωτιόμαστε;
Η τρόικα είναι εδώ και ελέγχει, ταυτόχρονα με το νέο ξέσπασμα βίας. Οι Ελληνες περνούν δύσκολα και ξέρουν ότι θα περάσουν ακόμη πιο δύσκολα. Κάποιοι τους είπαν ψέματα, αλλά τα ψέματα τέλειωσαν. Τους είπαν ότι λεφτά υπάρχουν και ίσως να υπάρχουν, αλλά δεν είμαι για τους πολλούς, είναι για τους λίγους.
Ελλάδα, Αθήνα, Μάιος 2011.Πέρασε ένας χρόνος από τη δολοφονία των παιδιών στη Marfin. Η ώρα της κοινωνικής αντίδρασης και της εξέγερσης μάλλον δεν είναι μακριά…
Πάμε τώρα σε κάτι άλλο πολύ ανησυχητικό. Μπήκε και η Ελλάδα στον κατάλογο των χωρών, στις οποίες σημειώνονται πλέον σοβαρότατα κρούσματα ρατσιστικής βίας. Δεν μπήκε τώρα βεβαίως, αλλά έχει μπει εδώ και χρόνια, απλά τώρα η κατάσταση οξύνθηκε όπως ήταν αναμενόμενο ότι θα γινόταν κάποτε και έμεναν απλά οι αφορμές που τώρα δόθηκαν και μάλιστα με το χειρότερο τρόπο.
Η ρατσιστική βία δεν είναι κάτι καινούργιο, έχει κάνει την εμφάνισή της εδώ και χρόνια σε πολλά ευρωπαϊκά κράτη και κάποτε γνώρισε μεγάλες δόξες στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. Την τελευταία 20ετία που τα σύνορα άνοιξαν και εκατομμύρια μεταναστών μπήκαν στην Ευρώπη αυξήθηκαν και τα κρούσματα της ρατσιστικής βίας, όπως προηγουμένως βεβαίως, είχε αυξηθεί και η εγκληματικότητα, η οποίας, όμως, δεν οφείλεται μόνο στους μετανάστες, αλλά συνέβαλλαν και αυτοί.
Το θέμα πλέον είναι ότι η ρατσιστική βία είναι φρούτο που ευδοκιμεί και στη χώρα μας. Ο ανεξέλεγκτος πια αριθμός μεταναστών, τα ολοένα και αυξανόμενα οικονομικά προβλήματα και τα αδιέξοδα που πλέον υπάρχουν ολοφάνερα και στην ελληνική κοινωνία, είναι μερικά από τα αίτια και τις αφορμές που οδηγούν ή προκαλούν τη ρατσιστική βία. Ολα αυτά σε συνδυασμό με την ανυπαρξία της συντεταγμένης πολιτείας, της κυβέρνησης και της τοπικής αυτοδιοίκησης, να επιβάλλουν την τάξη, να δώσουν λύση στο πρόβλημα και να απογκετοποιήσουν το κέντρο της Αθήνας, οδήγησαν στα κρούσματα των τελευταίων ημερών. Οδήγησαν στη δολοφονία του 44χρονου που επρόκειτο να γίνει πατέρας και στην αυτοδικία των ακροδεξιών που άδραξαν την ευκαιρία και τα έκαναν γης μαδιάμ και όπως ευκόλως γίνεται αντιληπτό, στις κοινωνίες που κυριαρχεί η αυτοδικία, δεν εφαρμόζεται ο νόμος και το πρόβλημα είναι μεγάλο. Αυτό δηλαδή, που ζει σήμερα η Ελλάδα...
Πέμπτη 12 Μαΐου 2011
ΤΟ ΠΑΡΑΚΜΙΑΚΟ ΚΡΑΤΟΣ ΤΩΝ ΔΩΣΙΛΟΓΩΝ
Είναι προφανές ότι η χώρα βρίσκεται σε μια πολύ δύσκολη καμπή από οικονομικής πλευράς, παρά τα μέτρα που έχει λάβει η κυβέρνηση. Είναι ακόμη προφανές ότι αυτά τα μέτρα δεν βγαίνουν και η Ελλάδα πρόκειται να εισέλθει σε μια περίοδο παρατεταμένης σκληρής λιτότητας. Το οικονομικό επιτελείο και η κυβέρνηση βρίσκονται προ αδιεξόδου και φαίνεται πια ότι η προσφυγή στην τρόικα και όλα τα άλλα μέτρα που έχει λάβει η κυβέρνηση, δεν φαίνεται να έχουν επιτυχία.
Δεν εννοούμε βεβαίως, σε καμία των περιπτώσεων ότι την ευθύνη για τη σημερινή κατάσταση την έχει η σημερινή κυβέρνηση, αυτή έχει την ευθύνη για τη διαχείριση και για το ότι είπε ψέματα προεκλογικά. Η Ελλάδα έφθασε εδώ σήμερα λόγω των συσσωρευμένων λαθών και καταστάσεων, λόγω της κακής διαχείρισης που έγινε από το τέλος του Β’ παγκοσμίου πολέμου, λόγω του ότι αναπτύχθηκε και προχώρησε ένα κράτος παρακμιακό σε όλες του τις εκφάνσεις.
Ένα κράτος το οποίο στηρίχθηκε στους δοσίλογους και τους συνεργάτες των Γερμανών κατακτητών. Ενας κράτος που έστειλε φυλακή και εξορία τον Σάντα και τον Γλέζο, προφανώς για να τους τιμήσει για την κορυφαία πράξη αντίστασης που πραγματοποίησαν και που ποτέ δεν δίκασε τους δοσίλογους και τους προδότες.
Αυτή η παρακμή και η λανθασμένη πορεία με τις πολιτικές διώξεις τη σκληρή μετεμφυλιακή περίοδο, συνεχίστηκε. Σειρά πήρε η χούντα, ενώ και οι μετέπειτα δημοκρατικές κυβερνήσεις δεν έλυσαν το πρόβλημα, το οποίο, όμως, ξεκίνησε μετά το τέλος του Β παγκοσμίου πολέμου που τα ηνία ανέλαβαν οι συνεργάτες των κατακτητών και αυτοί που δεν τους πολέμησαν και δεν αντιστάθηκαν, κάτι που, συμβολικά τουλάχιστον, δίνει πολλές εξηγήσεις για τη σημερινή κατάσταση.
Δεν εννοούμε βεβαίως, σε καμία των περιπτώσεων ότι την ευθύνη για τη σημερινή κατάσταση την έχει η σημερινή κυβέρνηση, αυτή έχει την ευθύνη για τη διαχείριση και για το ότι είπε ψέματα προεκλογικά. Η Ελλάδα έφθασε εδώ σήμερα λόγω των συσσωρευμένων λαθών και καταστάσεων, λόγω της κακής διαχείρισης που έγινε από το τέλος του Β’ παγκοσμίου πολέμου, λόγω του ότι αναπτύχθηκε και προχώρησε ένα κράτος παρακμιακό σε όλες του τις εκφάνσεις.
Ένα κράτος το οποίο στηρίχθηκε στους δοσίλογους και τους συνεργάτες των Γερμανών κατακτητών. Ενας κράτος που έστειλε φυλακή και εξορία τον Σάντα και τον Γλέζο, προφανώς για να τους τιμήσει για την κορυφαία πράξη αντίστασης που πραγματοποίησαν και που ποτέ δεν δίκασε τους δοσίλογους και τους προδότες.
Αυτή η παρακμή και η λανθασμένη πορεία με τις πολιτικές διώξεις τη σκληρή μετεμφυλιακή περίοδο, συνεχίστηκε. Σειρά πήρε η χούντα, ενώ και οι μετέπειτα δημοκρατικές κυβερνήσεις δεν έλυσαν το πρόβλημα, το οποίο, όμως, ξεκίνησε μετά το τέλος του Β παγκοσμίου πολέμου που τα ηνία ανέλαβαν οι συνεργάτες των κατακτητών και αυτοί που δεν τους πολέμησαν και δεν αντιστάθηκαν, κάτι που, συμβολικά τουλάχιστον, δίνει πολλές εξηγήσεις για τη σημερινή κατάσταση.
ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΚΑΙ Η ΕΛΠΙΔΑ ΖΟΥΝ
Κρατάμε μερικά από τα όσα ειπώθηκαν για τον Λάκη Σάντα αυτές τις ημέρες. Από τον επικήδειο που εκφώνησε ο Μανόλης Γλέζος στην κηδεία του συναγωνιστή του, από αυτά που είπε η κόρη του στη νεκρώσιμο ακολουθία, από αυτά που έγραψαν απλοί πολίτες στο βιβλίο συλλυπητηρίων.
“Θα συνεχίσω τον αγώνα για να μπορούν οι νέοι να πίνουν ελεύθεροι το κρασί της χαράς”, είπε ο Μανόλης Γλέζος, η εμβληματική αυτή φυσιογνωμία της αριστεράς, της Ελλάδας, της αντίστασης. “Ο κόσμος σε τιμά και σε θυμάται ακόμη, άρα υπάρχει ελπίδα”, είπε η κόρη του. “Ολη η Ελλάδα ακουμπά σε αυτό το φέρετρο”, έγραψε ένας από τους πολίτες που πέρασαν για να τον τιμήσουν στο λαϊκό προσκύνημα.
Ερχεται ακόμη στο νου μια ιστορία που είχε πει ο Γλέζος, για να προστεθεί ο πρωταγωνιστής στην πλευρά της ελπίδας με το δικό του τρόπο, ο καθένας, άλλωστε, συνεισφέρει από το μετερίζι του. Οταν κατέβασαν τη σημαία από την Ακρόπολη, την έκρυψαν σε ένα σημείο του βράχου και έφυγαν. Ανεβαίνοντας την Ερμού και ενώ υπήρχε απαγόρευση κυκλοφορίας, υπήρχε ένας Ελληνας αστυνομικός φρουρός του τμήματος. Κρύφτηκαν να μην τους δει και τελικά έφυγαν. Ο Γλέζος είπε ο ίδιος πως μετά από χρόνια έμαθε από τον ίδιο τον αστυνομικό που τον συνάντησε τυχαία, ότι εκείνο το βράδυ τους είχε δει, αλλά έκανε ότι δεν τους είδε για να φύγουν...
Κλείνουμε, με κάτι που είχε πει ο Σάντας σε συνέντευξή του και γράφτηκε αυτές τις ημέρες: «Οταν γύρισα στο σπίτι, ξημερώματα, αφηγήθηκα στους γονείς μου την ριψοκίνδυνη πράξη μας και τους έδειξα το κομμάτι από τη σημαία. Εκανα αυτό που έπρεπε”.
“Θα συνεχίσω τον αγώνα για να μπορούν οι νέοι να πίνουν ελεύθεροι το κρασί της χαράς”, είπε ο Μανόλης Γλέζος, η εμβληματική αυτή φυσιογνωμία της αριστεράς, της Ελλάδας, της αντίστασης. “Ο κόσμος σε τιμά και σε θυμάται ακόμη, άρα υπάρχει ελπίδα”, είπε η κόρη του. “Ολη η Ελλάδα ακουμπά σε αυτό το φέρετρο”, έγραψε ένας από τους πολίτες που πέρασαν για να τον τιμήσουν στο λαϊκό προσκύνημα.
Ερχεται ακόμη στο νου μια ιστορία που είχε πει ο Γλέζος, για να προστεθεί ο πρωταγωνιστής στην πλευρά της ελπίδας με το δικό του τρόπο, ο καθένας, άλλωστε, συνεισφέρει από το μετερίζι του. Οταν κατέβασαν τη σημαία από την Ακρόπολη, την έκρυψαν σε ένα σημείο του βράχου και έφυγαν. Ανεβαίνοντας την Ερμού και ενώ υπήρχε απαγόρευση κυκλοφορίας, υπήρχε ένας Ελληνας αστυνομικός φρουρός του τμήματος. Κρύφτηκαν να μην τους δει και τελικά έφυγαν. Ο Γλέζος είπε ο ίδιος πως μετά από χρόνια έμαθε από τον ίδιο τον αστυνομικό που τον συνάντησε τυχαία, ότι εκείνο το βράδυ τους είχε δει, αλλά έκανε ότι δεν τους είδε για να φύγουν...
Κλείνουμε, με κάτι που είχε πει ο Σάντας σε συνέντευξή του και γράφτηκε αυτές τις ημέρες: «Οταν γύρισα στο σπίτι, ξημερώματα, αφηγήθηκα στους γονείς μου την ριψοκίνδυνη πράξη μας και τους έδειξα το κομμάτι από τη σημαία. Εκανα αυτό που έπρεπε”.
Ο ΒΕΓΓΟΣ ΚΑΙ Ο ΣΑΝΤΑΣ
Την ώρα που οι πολίτες στις ΗΠΑ πανηγυρίζουν γιατί η κυβέρνηση σκότωσε τον πρώην δικό τους άνθρωπο, τον Οσάμα Μπιν Λάντεν, στην Ελλάδα το σανίδωμα βάρυνε πολύ. Βάρυνε πολύ υπό τους θανάτους «μεγάλων» Ελλήνων. Στην αρχή ήταν ο Λάκης Σάντας, τώρα ο Θανάσης Βέγγος. Αυτός και αν ήταν «μεγάλος» Ελληνας, αυτός ήταν ο ίδιος ο Ελληνας.
Ο Θανάσης Βέγγος δεν είχε δώσει ποτέ στη ζωή του συνέντευξη. Ηταν μια στάση ζωής για αυτόν, αλλά ταυτόχρονα συντηρούσε το μύθο του. Ο Θανάσης Βέγγος ήταν τεράστιος ηθοποιός. Ηταν σατυρικός και ταυτόχρονα δραματικός, είχε μεγάλους ρόλους στο ενεργητικό του μια πέρα από τις γνωστές και κλασσικές κινηματογραφικές ταινίες και τις κωμωδίες που είχε κάνει, ο Βέγγος είχε παίξει στην Επίδαυρο Αριστοφάνη και είχε ξεδιπλώσει και εκεί το τεράστιο ταλέντο του.
Ο Βέγγος ήταν τεράστιος ηθοποιός και τεράστιος άνθρωπος, με μια μοναδική στάση ζωής. Ο Βέγγος ήταν αντιπροσωπευτικό δείγμα του μέσου Ελληνα, αντιπροσωπευτικό δείγμα της Ελλάδας και του έως ενός σημείου χαμένου της πολιτισμού, παρά τις αντιστάσεις που υπάρχουν.
Η Ελλάδα είναι σίγουρο ότι έγινε ακόμη πιο φτωχή με την απώλεια του Θανάση Βέγγου. Όπως έγινε πιο φτωχή με την απώλεια του Λάκη Σάντα και τόσων άλλων. Η Ελλάδα τους έχει ανάγκη όλους αυτούς όσο ποτέ άλλοτε.
Υπάρχουν και άλλοι, όμως. Υπάρχουν ακόμη πνευματικοί άνθρωποι που έχουν πολλά να πουν και πρέπει να τα πουν. Προς το παρόν σιωπούν, αλλά κάποια στιγμή πρέπει να μιλήσουν σε μια πανελληνική συμπαράταξη που την έχει ανάγκη ο τόπος και ο Ελληνισμός. Κάποιοι φεύγουν και επομένως το χρέος αυτών που μένουν είναι ακόμη μεγαλύτερο και αυτό το χρέος είναι χρέος απέναντι στην ίδια την ιστορία…
Ο ΑΛΛΟΣ ΜΕΓΑΛΟΣ
Ενας ηρωας εφυγε αυτές τις ημερες. Μιλάμε για τον Λάκη Σάντα, τον άνθρωπο που μαζί με τον Μανόλη Γλέζο κατέβασαν τη γερμανική σημαία από την Ακρόπολη τα ξημερώματα της 31ης Μαΐου 1941, κάνοντας την πρώτη πράξη αντίστασης και δίνοντας κουράγιο στους σκλαβωμένους Ελληνες, κρατώντας τις καρδιές τους ψηλά, όπως έλεγε και η φωνή του Κωνσταντίνου Σταυρόπουλου, του εκφωνητή του ραδιοφωνικού σταθμού Αθηνών στο τελευταίο του ελεύθερο μήνυμα πριν την είσοδο των Γερμανών στην πρωτεύουσα.
Ο Λάκης Σάντας έφυγε πλήρης ημερών, αλλά και πλήρης ηρωικών πράξεων. Ο Σάντας και ο Γλέζος σχεδίασαν και υλοποίησαν μόνοι τους το εγχείρημα αυτό, μιας και τότε δεν υπήρχαν αντιστασιακές οργανώσεις. Ο Σάντας και ο Γλέζος αποτελούν την άλλη πλευρά της ιστορίας, των ηρώων και των ωραίων και μεγάλων πράξεων που υπερνικά την πλευρά των καθαρμάτων, των δοσιλόγων και των ταγματασφαλιστών της περιόδου εκείνης.
Ο Σάντας και ο Γλέζος είναι δύο Ελληνες που ζουν κάτω από τον ίδιο έναστρο ουρανό με τους ήρωες του Μαραθώνα, των Θερμοπυλών, της Σαλαμίνας και αναπνέουν τον ίδιο αέρα που ανέπνεαν και αυτοί. Είναι η πλευρά της Ελλάδας που δίνει κουράγιο δύναμη και ζωή.
Μια πλευρά που είναι απολύτως απαραίτητη αυτή την περίοδο, την πολύ δύσκολη για την Ελλάδα για την οποία το σανίδωμα έχει βαρύνει πολύ. Ελάχιστοι άνθρωποι μετείχαν στις πρωτομαγιάτικες συγκεντρώσεις την Κυριακή, με εξαίρεση αυτή του ΠΑΜΕ που είχε πολύ κόσμο, δείγμα και αυτό της παρακμής της περιόδου που διέρχεται η χώρα.
Ο Θανάσης Βέγγος δεν είχε δώσει ποτέ στη ζωή του συνέντευξη. Ηταν μια στάση ζωής για αυτόν, αλλά ταυτόχρονα συντηρούσε το μύθο του. Ο Θανάσης Βέγγος ήταν τεράστιος ηθοποιός. Ηταν σατυρικός και ταυτόχρονα δραματικός, είχε μεγάλους ρόλους στο ενεργητικό του μια πέρα από τις γνωστές και κλασσικές κινηματογραφικές ταινίες και τις κωμωδίες που είχε κάνει, ο Βέγγος είχε παίξει στην Επίδαυρο Αριστοφάνη και είχε ξεδιπλώσει και εκεί το τεράστιο ταλέντο του.
Ο Βέγγος ήταν τεράστιος ηθοποιός και τεράστιος άνθρωπος, με μια μοναδική στάση ζωής. Ο Βέγγος ήταν αντιπροσωπευτικό δείγμα του μέσου Ελληνα, αντιπροσωπευτικό δείγμα της Ελλάδας και του έως ενός σημείου χαμένου της πολιτισμού, παρά τις αντιστάσεις που υπάρχουν.
Η Ελλάδα είναι σίγουρο ότι έγινε ακόμη πιο φτωχή με την απώλεια του Θανάση Βέγγου. Όπως έγινε πιο φτωχή με την απώλεια του Λάκη Σάντα και τόσων άλλων. Η Ελλάδα τους έχει ανάγκη όλους αυτούς όσο ποτέ άλλοτε.
Υπάρχουν και άλλοι, όμως. Υπάρχουν ακόμη πνευματικοί άνθρωποι που έχουν πολλά να πουν και πρέπει να τα πουν. Προς το παρόν σιωπούν, αλλά κάποια στιγμή πρέπει να μιλήσουν σε μια πανελληνική συμπαράταξη που την έχει ανάγκη ο τόπος και ο Ελληνισμός. Κάποιοι φεύγουν και επομένως το χρέος αυτών που μένουν είναι ακόμη μεγαλύτερο και αυτό το χρέος είναι χρέος απέναντι στην ίδια την ιστορία…
Ο ΑΛΛΟΣ ΜΕΓΑΛΟΣ
Ενας ηρωας εφυγε αυτές τις ημερες. Μιλάμε για τον Λάκη Σάντα, τον άνθρωπο που μαζί με τον Μανόλη Γλέζο κατέβασαν τη γερμανική σημαία από την Ακρόπολη τα ξημερώματα της 31ης Μαΐου 1941, κάνοντας την πρώτη πράξη αντίστασης και δίνοντας κουράγιο στους σκλαβωμένους Ελληνες, κρατώντας τις καρδιές τους ψηλά, όπως έλεγε και η φωνή του Κωνσταντίνου Σταυρόπουλου, του εκφωνητή του ραδιοφωνικού σταθμού Αθηνών στο τελευταίο του ελεύθερο μήνυμα πριν την είσοδο των Γερμανών στην πρωτεύουσα.
Ο Λάκης Σάντας έφυγε πλήρης ημερών, αλλά και πλήρης ηρωικών πράξεων. Ο Σάντας και ο Γλέζος σχεδίασαν και υλοποίησαν μόνοι τους το εγχείρημα αυτό, μιας και τότε δεν υπήρχαν αντιστασιακές οργανώσεις. Ο Σάντας και ο Γλέζος αποτελούν την άλλη πλευρά της ιστορίας, των ηρώων και των ωραίων και μεγάλων πράξεων που υπερνικά την πλευρά των καθαρμάτων, των δοσιλόγων και των ταγματασφαλιστών της περιόδου εκείνης.
Ο Σάντας και ο Γλέζος είναι δύο Ελληνες που ζουν κάτω από τον ίδιο έναστρο ουρανό με τους ήρωες του Μαραθώνα, των Θερμοπυλών, της Σαλαμίνας και αναπνέουν τον ίδιο αέρα που ανέπνεαν και αυτοί. Είναι η πλευρά της Ελλάδας που δίνει κουράγιο δύναμη και ζωή.
Μια πλευρά που είναι απολύτως απαραίτητη αυτή την περίοδο, την πολύ δύσκολη για την Ελλάδα για την οποία το σανίδωμα έχει βαρύνει πολύ. Ελάχιστοι άνθρωποι μετείχαν στις πρωτομαγιάτικες συγκεντρώσεις την Κυριακή, με εξαίρεση αυτή του ΠΑΜΕ που είχε πολύ κόσμο, δείγμα και αυτό της παρακμής της περιόδου που διέρχεται η χώρα.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)