Η ΟΡΓΗ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΑΣΥΓΚΡΑΤΗΤΗ...

«Η πορεία προς την κρίση θα μπορούσε να είχε ανακοπεί εάν είχαν ληφθεί εγκαίρως τα κατάλληλα μέτρα», είπε ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος Γιώργος Προβόπουλος μιλώντας σε εκδήλωση του ΙΟΒΕ. Επειδή οι αιχμές ήταν σαφέστατες και είχαν και συγκεκριμένους αποδέκτες, το ΠΑΣΟΚ έλαβε το μήνυμα και πέρασε στην αντεπίθεση. Θεωρώντας εαυτό θιγμένο, μάλιστα, εξέδωσε ανακοίνωση ζητώντας διευκρινίσεις από τον κ. Προβόπουλο, ο οποίος είναι σαφές ότι απευθυνόταν στην πρωθυπουργία του Γιώργου Παπανδρέου και είχε και απόλυτο δίκιο.
Η ανακοίνωση αυτή που εξέδωσε το ΠΑΣΟΚ είναι μια επίδειξη θράσους μια μόνο. Οι μόνοι που δεν δικαιούνται δια να ομιλούν είναι όλοι αυτοί που οδήγησαν τη χώρα στη σημερινή κατάσταση και για την οποία με πρώτο και καλύτερο τον τέως πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου του οποίου ο ρόλος είναι τουλάχιστον ύποπτος, θα πρέπει σύντομα να λογοδοτήσουν.
Και θα πρέπει να λογοδοτήσουν όχι γιατί έκαναν λάθος, διότι τα λάθη συγχωρούνται, αλλά γιατί δεν έκαναν λάθος. Φαίνεται πια καθαρά ότι ο Γιώργος Παπανδρέου και η παρέα του ήξεραν καλά τι έκαναν και γιατί έστελναν τη χώρα στις δαγκάνες των μηχανισμών στήριξης. Τον Καμμένο ακόμη δεν τον έχουν διαψεύσει. Είναι προφανές ότι όλοι αυτοί είχαν σχέδιο, αλλά δεν έχουν ακόμη καταλάβει τι τους περιμένει. Οτι η οργή των κατεστραμμένων Ελλήνων θα είναι ασυγκράτητη και καθώς φαίνεται η ώρα αυτή δεν είναι μακριά. Ετσι, και αλλιώς οι κατεστραμμένοι δεν έχουν τίποτα να χάσουν.

ΑΠΩΛΕΙΑ 4.000 ΘΕΣΕΩΝ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΣΤΑ MEDIA ΣΤΑ ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ

Μόνο στις εισηγμένες εταιρείες ΜΜΕ οι θέσεις εργασίας έχουν μειωθεί κατά 1.500 τουλάχιστον, σύμφωνα με επίσημα στοιχεία, χωρίς σε αυτές να υπολογίζονται το ALTER, και η «Ελευθεροτυπία», που ανεβάζουν το συνολικό αριθμό σε 3.000.
Αν σε αυτούς προστεθούν και οι συμβασιούχοι της ΕΡΤ (900 άτομα από το 2010 ως το τέλος Ιανουαρίου εκπαραθυρώνονται), 130 της Απογευματινής και 100 του «Επενδυτή» – για να αναφέρουμε μόνο τα «χοντρά» παραδείγματα- ο αριθμός των θέσεων εργασίας που έχουν χαθεί μέσα σε δύο χρόνια φτάνει τις 4.100.
Σε αυτούς δεν υπολογίζονται αθρόες απολύσεις και λουκέτα στον περιοδικό Τύπο (ιδίωγς στον Λυμπέρη και την ΙΜΑΚΟ), στη διαφημιστική αγορά- όπου κοντεύουν να κρασάρουν τέσερεις διαφημιστικές εταιρείες και αναμένονται άλλες δύο- και βεβαίως στις εταιρείες παραγωγής οπτικοακουστικών, όπου οι αναθέσεις έχουν πέσει κάτω από το μισό.
Οι απολύσεις προσωπικού πάσης φύσεως -δημοσιογράφων, τεχνικών, διοικητικού προσωπικού- προκρίνεται από τις επιχειρήσεις ως κίνηση «εξυγίανσης» μπροστά στη δραματική πτώση του κύκλου εργασιών, τη μείωση της διαφημιστικής δαπάνης κατά 50% τα τελευταία τρία χρόνια, τις αυξανόμενες ζημιές, τη δραματική μείωση της δυνατότητας δανεισμού και τα τεράστια χρέη, που υπερβαίνουν κατά πολύ τους ετήσιους τζίρους. Παρά τη μείωση των θέσεων εργασίας, είτε με απευθείας απολύσεις, είτε μέσω συνταξιοδότησης και μηδενικών προσλήψεων, είτε με την εφαρμογή «ευέλικτων» μορφών εργασίας, φαίνεται πως οι «αναδιαρθρώσεις» κυρίως σε μισθολογικό κόστος και προσωπικό δεν αποδίδουν τα αναμενόμενα.

Σκηνικό τρόμου στα Media

Σε κατάρρευση το σύστημα που διαμορφώθηκε από το 1990
Σκηνικό συνολικής κατάρρευσης στα media διαμορφώνεται στις πρώτες μέρες του 2012. Μεγάλο μέρος των Μέσων έχουν ήδη προσφύγει για ένταξη στη διαδικασία του αρ. 99 “για προστασία από τους πιστωτές τους”: η «Ελευθεροτυπία», το ALTER, ο ραδιοφωνικός σταθμός του πρώην Δήμου Άνω Λιοσίων «Ξένιος», η διαφημιστική «Leo Burnett», η «Alapis», βασικός επιχειρηματικός βραχιόνας του Λ.Λαυρεντιάδη με ευρύ φάσμα επενδύσεων στα ΜΜΕ και πριν από ένα χρόνο η «Απογευματινή», η «Mototeck» (περιοδικά Drive, Moto, Autocar, Burn Out) η «Περιοδικός Τύπος Α.Ε.» του Ανεμοδουρά (περιοδικά Κατερίνα, Γρίφος, Αφισόραμα, Μπλεκ, Μικρός Ήρως κ.ά.) Από αυτούς κανένας δεν λειτουργεί και βεβαίως οι εργαζόμενοι- «πιστωτές» των εταιρειών δεν πληρώνονται.
Την ίδια ώρα, όλες οι επιχειρήσεις έχουν προχωρήσει σε εκτεταμένες κινήσεις αναδιαρθρώσεων, κυρίως σε μισθολογικό κόστος και προσωπικό, σε μειώσεις κόστους με κάθε τρόπο -πώληση συμμετοχών, περικοπές σε μισθούς, επιδόματα και προσωπικό μέσω επιχειρησιακών συμβάσεων, κλείσιμο ζημιογόνων δραστηριοτήτων και σημείων πώλησης, συρρίκνωση των δαπανών διοίκησης, απομείωση αξίας επενδύσεων και συμμετοχών, μηδενικές προσλήψεις, “ευέλικτες” συνθήκες εργασίας. Στις περισσότερες παρατηρούνται καθυστερήσεις πληρωμών στο προσωπικό και στους συνεργάτες.
Μέσα σε δύο χρόνια έχουν κλείσει σειρά επιχειρήσεων -εκτός των παραπάνω του αρ. 99 που πρακτικά βρίσκονται εκτός αγοράς. Οι εφημερίδες “Ελεύθερος”, “Φίλαθλος”, “Veto, “Άποψη”, “Χώρα” -παρά την προνομιακή μεταχείριση με κρατική διαφήμιση στην κυβέρνηση Καραμανλή- ”Ώρα των Σπορ” και “Κιτρινόμαυρη Ώρα”, αναμένεται η “Εξέδρα”, ο “Ελεύθερος Τύπος” παλαιότερα και το καθημερινό “Βήμα” που αποσύρθηκε από τα περίπτερα και εξοικονόμησε το κόστος εκτύπωσης και διανομής.
Ο «ξαφνικός θάνατος» της εφημερίδας «ο Κόσμος του Επενδυτή» την περασμένη Τετάρτη, είναι το κομμάτι μιας εικόνας που είναι πολύ περισσσότερο ζοφερή απ’ όσο φαίνεται. Όμως δείχνει την κατεύθυνση ραγδαίας ύφεσης της “αγοράς” των Μέσων, αλλά και τον τρόπο που οι επιχειρηματίες των media, τουλάχιστον ορισμένοι, αντιλαμβάνονται το ρόλο τους.
Με αφορμή απεργία των εργαζομένων για καταβολή δεδουλευμένων δύο μηνών, ο ιδιοκτήτης Κ.Γιαννίκος αποφάσισε να αναστείλει την έκδοση του Επενδυτή. Εάν είναι αλήθεια ή μπλόφα θα φανεί στο επόμενο διάστημα. Έμπειροι παρατηρητές δεν αποκλείουν την -προσπάθεια έστω- επανέκδοσης του Κόσμου του Επενδυτή στο μέλλον, σε άλλη βάση, με νέους εργαζόμενους και οπωσδήποτε χαμηλότερου κόστους. Θα πρόκειται για το… “Φάντασμα του Επενδυτή”.
Αυτό όμως που είναι πραγματικά άξιο απορίας είναι το πώς αποφασίζεται εν μία νυκτί να κλείσει η πρώτη σε κυκλοφορία εβδομαδιαία εφημερίδα, η οποία είναι σε θέση να καλύψει το κόστος παραγωγής της. Η μέση κυκλοφορία της το διάστημα Ιανουαρίου- Οκτωβρίου 2011, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της ΕΙΗΕΑ είναι 37.000 στο τεύχος, και παρότι είχε πέσει στα 22.000 το τελευταίο διάστημα, παρέμενε πρώτη με διαφορά από τις υπόλοιπες. Η τιμή της παρέμενε υψηλή, στα 4 ευρώ το φύλλο, γεγονός που της έδινε σημαντικά έσοδα από πωλήσεις. Τα έσοδά της το 2011 από διαφήμιση ανήλθαν, σύμφωνα με τη Media Services σε 5 εκ. ευρώ. Οι εργαζόμενοι δεν ξεπερνούν τους 90, ενώ οι αμοιβές τους κινούνται στη Συλλογική Σύμβαση ή και χαμηλότερα (πηγή: http://ergazomenoiependyti.wordpress.com)

Ο ΚΟΝ ΜΠΕΝΤΙΤ ΓΙΑ ΤΗ ΓΑΛΛΟΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΔΙΑΦΘΟΡΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Μερίδιο ευθύνης στα «φαινόμενα διαφθοράς» στην Ελλάδα, που, όπως ισχυρίζεται ο ίδιος, προκαλούν απροθυμία οικονομικής στήριξης της χώρας, αποδίδει ο ευρωβουλευτής των Πρασίνων, Ντάνιελ Κον Μπεντίτ, σε γαλλικές και γερμανικές επιχειρήσεις.Σύμφωνα με τη Deutsche Welle, ο Κον Μπεντίτ, σε συνέντευξή του στη γερμανική ραδιοφωνία (SWR), είπε: «Αυτό που με ενοχλεί στην ιστορία δεν είναι η διαπίστωση ότι η Ελλάδα ήταν διεφθαρμένη, αλλά ποιος ήταν διεφθαρμένος. Ποιές γερμανικές και γαλλικές επιχειρήσεις συμμετείχαν; Σε ποιόν πουλήσαμε όπλα; Ακόμη και τώρα συνεχίζουν γερμανικές και γαλλικές εταιρίες τις πωλήσεις όπλων στην Ελλάδα, με τη στήριξη των εκάστοτε κυβερνήσεων. Επομένως εμπλεκόμαστε κι εμείς σε αυτό».
Επίσης, αναφέρθηκε στην ευρωπαΪκή κρίση χρέους προτείνοντας μία νέα, κοινή ευρωπαϊκή πολιτική, αφού αμφισβητεί την αποτελεσματικότητα του δρόμου που ακολουθήθηκε ως τώρα για την επίλυση της ευρωκρίσης.
«Χρειαζόμαστε μία πολιτική η οποία απλά θα ενισχύσει όσα έχουμε πετύχει έως τώρα. Αυτό σημαίνει ότι χρειαζόμαστε μία Ευρώπη, η οποία να είναι σε θέση να παίρνει αποφάσεις για τον τρόπο επιβολής δημοσιονομικής σταθερότητας και για το πώς μπορούμε να προωθήσουμε από κοινού την ευρωπαϊκή ανοικοδόμηση. Δηλαδή πώς μπορούμε να επενδύσουμε ώστε να βγει η ευρωπαϊκή οικονομία από την κρίση», υπογράμμισε ο Κον Μπεντίτ.
Ακόμη ο ευρωβουλευτής των Πρασίνων υποστήριξε ότι "υποφέρουμε από έλλειμμα Ευρώπης". Επεσήμανε την αποτυχία της γερμανικής κυβέρνησης να εξηγήσει στους πολίτες της χώρας την ισοτιμία ευρωπαϊκών με εθνικών συμφέροντων: «Πιστεύω ότι, αν οι κυβερνήσεις είναι σήμερα έξυπνες, πρέπει να καταστήσουν σαφές ότι τα ευρωπαϊκά συμφέροντα είναι και εθνικά.
Και αν το ευρώ καταρρεύσει εξαιτίας των γερμανικών συμφερόντων, τότε θα πληγούν και τα γερμανικά συμφέροντα, καθώς χωρίς το ευρωπαϊκό οικονομικό πλαίσιο, δεν θα βρίσκονταν στην τωρινή της κατάσταση η γερμανική οικονομία. Πρέπει κάποια στιγμή να πούμε την αλήθεια στους ανθρώπους και αυτή είναι ότι δεν υποφέρουμε από πλεόνασμα, αλλά από έλλειμμα Ευρώπης»
Ο ευρωβουλευτής των Πρασίνων κατέληξε υπογραμμίζοντας ότι οι αρμόδιοι πολιτικοί πρέπει να ξεκαθαρίσουν στους πολίτες ότι βρίσκεται σε εξέλιξη μία ιστορική εξελικτική διαδικασία και να μην υποτάσσσονται στις διαθέσεις του κίτρινου τύπου, καθώς , όπως λέει χαρακτηριστικά, «κάτι τέτοιο δεν βοηθά κανέναν».(πηγή:www.ethnos.gr)

ΟΤΑΝ ΤΑ ΣΤΑΓΟΝΙΔΙΑ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΣΤΑΓΟΝΕΣ

Τα πάντα στη χώρα κινούνται εδώ και καιρό στον ρυθμό της 6ης δόσης, αλλά τις τελευταίες ημέρες έκαναν την εμφάνισή τους περιστατικά εξόχως επικίνδυνα, αλλά απολύτως αναμενόμενα και προβλέψιμα στους καιρούς που ζούμε και με τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η Ελλάδα. Όταν ο Σωτήρης Χατζηγάκης μιλούσε για ακροδεξιά σταγονίδια, σίγουρα κάτι ήξερε, αλλά περιέκλεισε το όλο θέμα εντός των κόλπων της Νέας Δημοκρατίας και σίγουρα δεν είναι μόνο εκεί το πρόβλημα.
Το τελευταίο κρούσμα στη σχολή Ευελπίδων με τους υποψήφιους αξιωματικούς του ελληνικού στρατού να τραγουδούν τον ύμνο της χούντας είναι ακόμη πιο ανησυχητικό και είναι βέβαιο πως στο στράτευμα δεν υπάρχουν μόνο ευέλπιδες, αλλά και αξιωματικοί που παραμένουν υμνητές του στρατιωτικού καθεστώτος 1967-74.
Για τις ομοιότητες της περιόδου με την προ του 1967 έχουμε γράψει πολλές φορές. Η ιστορία δυστυχώς επαναλαμβάνεται και θυμίζει την περίοδο εκείνη. Η οικονομική κρίση έχει εξασθενήσει πολλές από τις δημοκρατικές αντιστάσεις του λαού και έχει δώσει από την άλλη πλευρά, την ευκαιρία επώασης φαινομένων εκτροπής από την ομαλότητα. Αυτά σε συνδυασμό με την παρουσία και την δράση πολλών ξένων πρακτόρων στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια, όπως πρόσφατα αποκάλυψε με έγγραφα με το περιοδικό «Επίκαιρα» γίνεται αντιληπτό ότι δημιουργούν μια κατάσταση πολύ επικίνδυνη που σε συνδυασμό με την οικονομική κρίση και τη αδυναμία της Ελλάδας να αντιδράσει σε πολλούς τομείς εξαιτίας αυτής της κρίσης, θα επιχειρήσουν την εκτροπή από την ομαλότητα.
Η κατάσταση φαίνεται πράγματι επικίνδυνη και τα σταγονίδια φαίνεται να γίνονται σταγόνες και μάλιστα μεγάλες και όταν αυτό συμβαίνει, όπως προ του 1967, τότε χρειάζεται προσοχή και μάλιστα μεγάλη…

ΜΟΛΙΣ ΞΕΚΙΝΗΣΕ Η ΥΠΟΘΗΚΕΥΣΗ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ

Ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου, υπουργός Υποδομών της σημερινής κυβέρνησης είχε πει για το κούρεμα του ελληνικού χρέους ως υπουργός Οικονομικών πως “πρόκειται για καταστροφικό σενάριο”. Αυτό το καταστροφικό κατά έναν υπουργό της σημερινής κυβέρνησης σενάριο έγινε χθες πραγματικότητα και για αυτό το καταστροφικό σενάριο πανηγυρίζει η ελληνική κυβέρνηση, η οποία παρέδωσε και επισήμως τη χώρα υπό διεθνή εποπτεία και επιτροπεία τουλάχιστον για την επόμενη δεκαετία.
Το κούρεμα του ελληνικού χρέους κατά 50% είναι κάτι που θα έπρεπε να έχει γίνει προ διετίας, όταν το ΠΑΣΟΚ είχε αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας. Αυτό δεν έγινε και λίγο αργότερα ο έχων τότε την ευθύνη της οικονομικής πολιτικής Γιώργος Παπακωνσταντίνου είχε χαρακτηρίσει το κούρεμα ως καταστροφή.
Το ότι έγινε τώρα το κούρεμα και ότι η Ελλάδα θα βγει από την επιτήρηση σε 10 χρόνια από τώρα σημαίνει ότι μετά από αυτή τη δεκαετία το χρέος της χώρας θα είναι περίπου στα επίπεδα που το παρέλαβε το ΠΑΣΟΚ το 2009. Επίσης σημαίνει πως σε αυτή τη δεκαετία, οι Ελληνες θα αναγκαστούν να κάνουν πολύ μεγάλες θυσίες και το επίπεδο της ζωής τους θα γυρίσει σε επίπεδα προ του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και ακόμη είναι προφανές ότι πήγαν χαμένα δύο χρόνια μεγάλων θυσιών για τους Ελληνες.
Το κούρεμα του χρέους είναι κάτι που ίσως έπρεπε να γίνει διότι η Ελλάδα δεν μπορούσε να διαχειριστεί το χρέος της, αλλά είναι κάτι για το οποίο δεν πρέπει ουδείς να πανηγυρίζει. Το αντίθετο θα λέγαμε μιας και η υποθήκευση του μέλλοντος των Ελλήνων μόλις ξεκίνησε.

ΤΗΝ ΤΥΧΗ ΤΟΥ ΙΡΑΚ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΦΓΑΝΙΣΤΑΝ ΘΑ ΕΧΕΙ ΚΑΙ Η ΛΙΒΥΗ

Πριν από 42 χρόνια ο Μουαμάρ Καντάφι ανέτρεπε τον βασιλιά της Λιβύης Ιντρις που βρισκόταν στα Καμένα Βούρλα και έκανε μπάνια για λόγους υγείας. Πριν δύο ημέρες ο άνθρωπος που από εκείνη την ημέρα κρατούσε στα χέρια του την τύχη μιας μικρής αραβικής χώρας, αλλά πολύ πλούσια σε πετρέλαια, έστω και με δικτατορία, γνώρισε φρικτό τέλος από τους ίδιους τους συμπατριώτες του.
Ο Μουαμάρ Καντάφι ήταν δικτάτορας και -ενδεχομένως- συνεργάτης τρομοκρατών που στέρησαν ανθρώπινες ζωές. Ο Μουαμάρ Καντάφι τα τελευταία χρόνια είχε κάνει στροφή και ξεχνώντας τον παλιό επαναστατικό του εαυτό και έγινε φίλος της Δύσης. Ετσι, όπως συνέβη με όλους τους πρώην συνεργάτες των ΗΠΑ και των συμμάχων τους (Σαντάμ Χουσείν, Οσάμα Μπιν Λάντεν), η Δύση τον “έφαγε”, άσχετα αν σκοτώθηκε από τα χέρια Λίβυων.
Ο Καντάφι τέλειωσε λοιπόν και οι ηγέτες του κόσμου έκαναν λόγο για αλλαγή σελίδας στη Λιβύη. Μια αλλαγή σελίδας που όπως έχει φανεί και στις περιπτώσεις των Ιράκ, Αφγανιστάν θα είναι χειρότερη από την προηγούμενη. Αυτό θα συμβεί και στη Λιβύη, στην οποία στόχος των Δυτικών ήταν τα πετρέλαια και που για να υπάρξει πλήρης λεηλασία αυτών έπρεπε να φύγει από τη μέση ο Καντάφι, που παρ΄ ότι συμβιβασμένος τα τελευταία χρόνια κρατούσε ισορροπίες και να έρθουν οι ντόπιοι συνεργάτες των Δυτικών που θα τα μοιρασθούν μαζί τους υπό το μανδύα μια δημοκρατικά εκλεγμένης κυβέρνησης. Η επόμενη ημέρα για τη Λιβύη και το λαό της θα είναι η ίδια με αυτή του λαού του Ιράκ και του Αφγανιστάν που ζει σε συνθήκες φτώχειας και εξαθλίωσης.

Ο ΝΙΤΣΕ, Ο ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ ΚΑΙ Ο ΖΟΡΜΠΑΣ

Στον πρόλογο του βιβλίου “Βίος και Πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά” ο Καζαντζάκης εξηγεί τους λόγους που το έγραψε: “Στη ζωή μου οι πιο μεγάλοι μου ευεργέτες στάθηκαν τα ταξίδια και τα ονείρατα. Από τους ανθρώπους πολύ λίγοι βοήθησαν τον αγώνα μου και αν ήθελα να ξεχωρίσω ποιοι αφήκαν βαθύτερα τ’ αχνάρια τους στη ψυχή μου, ίσως να ξεχώριζα τρεις τέσσερις: Τον Ομηρο, τον Μπέρξονα, το Νίτσε και το Ζορμπά. Ο πρώτος στάθηκε για μένα το γαλήνιο κατάφωτο μάτι-σαν το δίσκο του ήλιου- που φωτίζει με απολυτρωτικιά λάμψη τα πάντα. Ο Μπέρξονας με αλάφρωσε από άλυτες φιλοσοφικές αγωνίες που με τυραννούσαν στα πρώτα νιάτα. Ο Νίτσε με πλούτισε με καινούριες αγωνίες και μ’ έμαθε να μετουσιώνω τη δυστυχία, την πίκρα, την αβεβαιότητα σε περηφάνια. Κι ο Ζορμπάς μ’ έμαθε ν’ αγαπώ τη ζωή και να μη φοβούμαι το θάνατο”.
Ολο αυτό το έργο του Καζαντζάκη που αργότερα έγινε και ταινία από τον Μιχάλη Κακογιάννη στηρίζεται σε ένα δίπολο, το αιώνιο δίπολο απολλώνιου-διονυσιακού, όρους που χρησιμοποιεί ο Νίτσε στο βιβλίο του «Η Γέννηση της Τραγωδίας». Το δίπολο αυτό γεννιέται μέσα από τη μυθιστορηματική φιγούρα του Ζορμπά και τον ίδιο τον Καζαντζάκη έχοντας ως βάση το έργο του μεγάλου φιλοσόφου Φρειδερίκου Νίτσε που επηρέασε βαθιά τον Ελληνα λογοτέχνη.
Ολα αυτά τα αναφέρουμε για να θυμίσουμε τη σχέση της φιλοσοφίας του βαθιά επηρεασμένου από τον Πλάτωνα Νίτσε με την ελληνική φιλοσοφία, μιας και τέτοιες ημέρες, στις 15 Οκτωβρίου 1844, γεννήθηκε ο μείζων φιλόσοφος Φρειδερίκος Βίλχελμ Νίτσε.