Με τη μη κομουνιστική αριστερά να βάζει ένα ακόμη αυτογκόλ και να κατεβαίνει στις εκλογές χωρίς αρχηγό ή με 11 αρχηγούς όσες και οι συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ, τον πρωθυπουργό να παραδέχεται με ένα χρόνο καθυστέρηση τα λάθη του και το ΠΑΣΟΚ να προτείνει τηλεοπτική μονομαχία Καραμανλή –Παπανδρέου, η χώρα μπήκε από χθες και επισήμως σε προεκλογική περίοδο με την υπογραφή του σχετικού διατάγματος από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Όλα αυτά και ενώ το ΚΚΕ διαφωνεί κάθετα με την πρόταση του ΠΑΣΟΚ για τηλεοπτική μονομαχία των δύο και το ΛΑΟΣ χαρακτηρίστηκε από τον Κώστα Καραμανλή εκ νέου ως «κόμμα με ακραίες θέσεις».
Όλα αυτά και πολλά ακόμη θα απασχολούν καθημερινά και την επικαιρότητα και τους πολίτες μέχρι τις 4 Οκτωβρίου και ίσως και μετά, αναλόγως του αποτελέσματος των εκλογών. Όλα αυτά, όμως, είναι πολύ μικρά και πολύ λίγα μπροστά στην ανθρώπινη ζωή και έρχεται να μας το θυμίσει αυτό μια θλιβερή επέτειος που ήταν σαν και χθες. Μια μαύρη επέτειος για την Αθήνα και τη χώρα, την οποία πέραν των αφιερωμάτων των εφημερίδων και των συγγενών αυτών που έφυγαν, αλλά και εκείνων που έχασαν το βιός τους και επλήγησαν, ουδείς άλλος θυμήθηκε.
Μιλάμε, βεβαίως, για τον καταστροφικό σεισμό των 5,9 ρίχτερ που χτύπησε την Αθήνα πριν από 10 χρόνια, στις 7 Σεπτεμβρίου 1999. Ενας σεισμός που άφησε πίσω του 143 νεκρούς, 1.600 τραυματίες και 50.000 άστεγους. Ενας σεισμός, του οποίου οι πληγές δεν έχουν κλείσει ακόμη.
Για το ότι έγινε ο σεισμός βεβαίως και δεν ευθύνεται κανένας. Για τη μετέπειτα διαχείριση των πραγμάτων, όμως, ευθύνονται πολλοί. Για το ότι έπεσαν σπίτια και κτίσματα που είχαν ατέλειες και ήταν κινητά φέρετρα επίσης κάποιοι ευθύνονται. Για τις κακοτεχνίες της Ricomex το κτίριο της οποίας κατέρρευσε, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν 39 άνθρωποι, σίγουρα κάποιοι φταίνε, αν και τα ελληνικά δικαστήρια έκριναν ότι δεν έφταιγε κανείς. Μάλλον οι 39 εργαζόμενοι που πήγαν εκείνη την ημέρα που κατέρρευσε το κτίριο πρέπει τελικά να φταίνε…
Αυτή είναι δυστυχώς η κακή πλευρά της ελληνικής δικαιοσύνης που είναι με το μέρος των ισχυρών και όχι με το δίκαιο. Δεν ήταν, όμως, μόνο η Ricomex, αλλά και πολλές άλλες ανάλογες περιπτώσεις και αλίμονο σε αυτούς που έφυγαν όπως λεει και ο λαός, διότι αυτοί που έμειναν με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο θα ξαναφτιάξουν τη ζωή τους, έστω και αν πολλοί από αυτούς παραμένουν μπλεγμένοι στους δαιδαλώδεις διαδρόμους της ελληνικής γραφειοκρατίας και μένουν ακόμη σε κοντέινερ…
Τρίτη 8 Σεπτεμβρίου 2009
Κυριακή 6 Σεπτεμβρίου 2009
ΤΑ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΑΝΑ ΤΟΥ 1955 ΚΑΙ Ο ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ ΝΑΤΟ
Μεσάνυχτα 5ης προς 6ης Σεπτεμβρίου 1955, 54 χρόνια πριν. Εκείνο το πρωινό έμπαινε η βόμβα που θα οδηγούσε λίγες ώρες αργότερα στο μεγαλύτερο ίσως προγκρόμ του ελληνισμού στην Τουρκία μετά τη μικρασιατική καταστροφή, τα λεγόμενα «Σεπτεμβριανά».
Εκείνο το πρωινό σε έναν από τους κεντρικούς δρόμους της Θεσσαλονίκης, στο σπίτι που είχε γεννηθεί ο Μουσταφά Κεμάλ ή Κεμάλ Αττατούρκ που σημαίνει πατέρας όλων των Τούρκων και στεγαζόταν και εξακολουθεί να στεγάζεται στο τουρκικό προξενείο, εξερράγη μικρής ισχύος εκρηκτικός μηχανισμός που προκάλεσε μικρές μόνον υλικές ζημιές.
Η είδηση μεταδόθηκε την ίδια ημέρα στην Τουρκία παραποιημένη, αφού γινόταν λόγος για μεγάλης ισχύος βόμβας και σοβαρές ζημιές στο σπίτι του Κεμάλ. Το γεγονός αυτό έδωσε το έναυσμα για την έναρξη των πρωτοφανούς αγριότητας οργανωμένων ανθελληνικών ταραχών στην Κωνσταντινούπολη.
Μέσα σε λίγες ώρες καταστράφηκαν 1004 σπίτια, ενώ άλλα περίπου 2500 υπέστησαν εκτεταμένες ζημιές. Καταστράφηκαν επίσης 4348 καταστήματα, 27 φαρμακεία, 26 σχολεία, 5 πολιτιστικοί σύλλογοι, οι εγκαταστάσεις 3 εφημερίδων, 12 ξενοδοχεία, 11 κλινικές, 21 εργοστάσια, 110 ζαχαροπλαστεία και εστιατόρια, 73 εκκλησίες, ενώ συλήθηκαν πάρα πολλοί τάφοι σε 2 κοιμητήρια, καθώς και οι τάφοι των πατριαρχών στην Μονή Βαλουκλή. Επιθέσεις δέχτηκαν μικρός αριθμός αρμενικών και εβραϊκών περιουσιών, ορισμένες αρμενικές εκκλησίες και μια εβραϊκή συναγωγή, ενώ τουλάχιστον 30 Έλληνες σκοτώθηκαν και εκατοντάδες άλλοι κακοποιήθηκαν βάναυσα. Σε δύο περίπου χιλιάδες υπολογίζονται και οι βιασμοί γυναικών, ενώ πολλοί ιερωμένοι ξυλοκοπήθηκαν και διαπομπεύτηκαν. Κάποιους, μάλιστα, τους εξανάγκαζαν να φωνάζουν «Η Κύπρος είναι τουρκική», καθώς στη Μεγαλόνησο είχε ξεκινήσει ο απελευθερωτικός αγώνας της ΕΟΚΑ από τους Αγγλους.
Αργότερα, αποδείχθηκε, ότι τη βόμβα εκείνη την είχε μεταφέρει Τούρκος πράκτορας που ήταν Ελληνας υπήκοος από την Κομοτηνή και την είχε τοποθετήσει ο κλητήρας του προξενείου. Πέρσι το καλοκαίρι, μια τουρκική εφημερίδα, η «Ραντικάλ», έγραψε ότι πίσω από τα γεγονότα ήταν το ΝΑΤΟ. Σύμφωνα με το δημοσίευμα, τα «Σεπτεμβριανά» οργανώθηκαν από το γραφείο ειδικού πολέμου της Τουρκίας που είχε στηθεί και χρηματοδοτείτο από το ΝΑΤΟ για την αποτροπή του κομμουνιστικού κινδύνου…
Εκείνο το πρωινό σε έναν από τους κεντρικούς δρόμους της Θεσσαλονίκης, στο σπίτι που είχε γεννηθεί ο Μουσταφά Κεμάλ ή Κεμάλ Αττατούρκ που σημαίνει πατέρας όλων των Τούρκων και στεγαζόταν και εξακολουθεί να στεγάζεται στο τουρκικό προξενείο, εξερράγη μικρής ισχύος εκρηκτικός μηχανισμός που προκάλεσε μικρές μόνον υλικές ζημιές.
Η είδηση μεταδόθηκε την ίδια ημέρα στην Τουρκία παραποιημένη, αφού γινόταν λόγος για μεγάλης ισχύος βόμβας και σοβαρές ζημιές στο σπίτι του Κεμάλ. Το γεγονός αυτό έδωσε το έναυσμα για την έναρξη των πρωτοφανούς αγριότητας οργανωμένων ανθελληνικών ταραχών στην Κωνσταντινούπολη.
Μέσα σε λίγες ώρες καταστράφηκαν 1004 σπίτια, ενώ άλλα περίπου 2500 υπέστησαν εκτεταμένες ζημιές. Καταστράφηκαν επίσης 4348 καταστήματα, 27 φαρμακεία, 26 σχολεία, 5 πολιτιστικοί σύλλογοι, οι εγκαταστάσεις 3 εφημερίδων, 12 ξενοδοχεία, 11 κλινικές, 21 εργοστάσια, 110 ζαχαροπλαστεία και εστιατόρια, 73 εκκλησίες, ενώ συλήθηκαν πάρα πολλοί τάφοι σε 2 κοιμητήρια, καθώς και οι τάφοι των πατριαρχών στην Μονή Βαλουκλή. Επιθέσεις δέχτηκαν μικρός αριθμός αρμενικών και εβραϊκών περιουσιών, ορισμένες αρμενικές εκκλησίες και μια εβραϊκή συναγωγή, ενώ τουλάχιστον 30 Έλληνες σκοτώθηκαν και εκατοντάδες άλλοι κακοποιήθηκαν βάναυσα. Σε δύο περίπου χιλιάδες υπολογίζονται και οι βιασμοί γυναικών, ενώ πολλοί ιερωμένοι ξυλοκοπήθηκαν και διαπομπεύτηκαν. Κάποιους, μάλιστα, τους εξανάγκαζαν να φωνάζουν «Η Κύπρος είναι τουρκική», καθώς στη Μεγαλόνησο είχε ξεκινήσει ο απελευθερωτικός αγώνας της ΕΟΚΑ από τους Αγγλους.
Αργότερα, αποδείχθηκε, ότι τη βόμβα εκείνη την είχε μεταφέρει Τούρκος πράκτορας που ήταν Ελληνας υπήκοος από την Κομοτηνή και την είχε τοποθετήσει ο κλητήρας του προξενείου. Πέρσι το καλοκαίρι, μια τουρκική εφημερίδα, η «Ραντικάλ», έγραψε ότι πίσω από τα γεγονότα ήταν το ΝΑΤΟ. Σύμφωνα με το δημοσίευμα, τα «Σεπτεμβριανά» οργανώθηκαν από το γραφείο ειδικού πολέμου της Τουρκίας που είχε στηθεί και χρηματοδοτείτο από το ΝΑΤΟ για την αποτροπή του κομμουνιστικού κινδύνου…
Παρασκευή 4 Σεπτεμβρίου 2009
ΟΙ ΕΚΛΟΓΙΚΟΙ ΝΟΜΟΙ ΤΗΣ ΝΔ ΒΓΑΖΟΥΝ ΤΟ ΠΑΣΟΚ
Σε προεκλογική περίοδο μπήκε από χθες επισήμως η χώρα με την παραίτηση της κυβέρνησης και το κλείσιμο της βουλής. Μια παραίτηση της κυβέρνησης, την οποία ο πρόεδρος του ΛΑΟΣ Γιώργος Καρατζαφέρης δίνοντας μια διαφορετική ερμηνεία στο Σύνταγμα, δεν τη θεωρεί προκήρυξη εκλογών, αλλά απλά παραίτηση και άρα, όπως υποστηρίζει, θα πρέπει να ενεργοποιηθεί το άρθρο του συντάγματος που προβλέπει την ανάθεση διερευνητικών εντολών στα κόμματα για το σχηματισμό κυβέρνησης και όχι τη διεξαγωγή εκλογών την 4η Οκτωβρίου που παρεμπιπτόντως την ημέρα αυτή γιορτάζεται η παγκόσμια ημέρα των ζώων!
Πρόκειται για μια ερμηνεία που ίσως τυπικά να στέκει, αλλά που δεν μπορεί να σταθεί κατ’ ουσία και που δεν είναι η ουσία. Η ουσία είναι πρώτον η επίλυση των προβλημάτων της χώρας και των πολιτών και δεύτερον η διακυβέρνηση της χώρας. Μια διακυβέρνηση που μπορεί να προέλθει και μέσα και από πολυκομματικές κυβερνήσεις και αυτό είναι ένα ενδεχόμενο που θα πρέπει να ληφθεί σοβαρά υπόψη, καθώς οι πιθανότητες μη αυτοδυναμίας από το πρώτο κόμμα είναι υψηλές, αν και όλα δείχνουν ότι στην αυτή περίπτωση θα διεξαχθούν επαναληπτικές εκλογές που δεν θα γίνουν με τον ισχύοντα εκλογικό νόμο (νόμο Σκανδαλίδη), αλλά με τον νόμο Παυλόπουλου που έφτιαξε η Νέα Δημοκρατία και ο οποίος αναμένεται να δώσει άνετη αυτοδυναμία στο πρώτο κόμμα.
Οπου πρώτο κόμμα, οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι θα είναι το ΠΑΣΟΚ, κάτι που σημαίνει ότι η Νέα Δημοκρατία θα δώσει για μία ακόμη φορά τη δυνατότητα με ένα εκλογικό νόμο που έφτιαξε η ίδια να κυβερνήσει με άνετη πλειοψηφία το ΠΑΣΟΚ.
Η προηγούμενη φορά που έγινε αυτό ήταν στις εκλογές του 1993 με τον εκλογικό νόμο του Σωτήρη Κούβελα. Ηταν μετά τις τρεις συνεχόμενες εκλογικές αναμετρήσεις όταν η Νέα Δημοκρατία και ο Κώστας Μητσοτάκης κατάφεραν σχηματίσουν κυβέρνηση με την ψήφο του Κατσίκη της ΔΗΑΝΑ που αργότερα προχώρησε στη ΝΔ. Στις αρχές της θητείας εκείνης της κυβέρνησης, ο τότε υπουργός προεδρία Σωτήρης Κούβελας έφτιαξε έναν εκλογικό νόμο που ψήφισε η βουλή που έδινε άνετη αυτοδυναμία στο πρώτο κόμμα σε αντίθεση με τη σχεδόν απλή αναλογική που είχε εφαρμοστεί το 1989 και το 1990 όταν και προέκυψαν οι κυβερνήσεις Τζανετάκη, Ζολώτα και Μητσοτάκη. Η κυβέρνηση εκείνη έπεσε το 1993, έγιναν εκλογές και το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου πήρε άνετη αυτοδυναμία με τον εκλογικό νόμο της Νέας Δημοκρατίας, κάτι που είναι πολύ πιθανό να συμβεί και τώρα σε επαναληπτικές εκλογές με τον νόμο του Προκόπη Παυλόπουλου.
Πρόκειται για μια ερμηνεία που ίσως τυπικά να στέκει, αλλά που δεν μπορεί να σταθεί κατ’ ουσία και που δεν είναι η ουσία. Η ουσία είναι πρώτον η επίλυση των προβλημάτων της χώρας και των πολιτών και δεύτερον η διακυβέρνηση της χώρας. Μια διακυβέρνηση που μπορεί να προέλθει και μέσα και από πολυκομματικές κυβερνήσεις και αυτό είναι ένα ενδεχόμενο που θα πρέπει να ληφθεί σοβαρά υπόψη, καθώς οι πιθανότητες μη αυτοδυναμίας από το πρώτο κόμμα είναι υψηλές, αν και όλα δείχνουν ότι στην αυτή περίπτωση θα διεξαχθούν επαναληπτικές εκλογές που δεν θα γίνουν με τον ισχύοντα εκλογικό νόμο (νόμο Σκανδαλίδη), αλλά με τον νόμο Παυλόπουλου που έφτιαξε η Νέα Δημοκρατία και ο οποίος αναμένεται να δώσει άνετη αυτοδυναμία στο πρώτο κόμμα.
Οπου πρώτο κόμμα, οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι θα είναι το ΠΑΣΟΚ, κάτι που σημαίνει ότι η Νέα Δημοκρατία θα δώσει για μία ακόμη φορά τη δυνατότητα με ένα εκλογικό νόμο που έφτιαξε η ίδια να κυβερνήσει με άνετη πλειοψηφία το ΠΑΣΟΚ.
Η προηγούμενη φορά που έγινε αυτό ήταν στις εκλογές του 1993 με τον εκλογικό νόμο του Σωτήρη Κούβελα. Ηταν μετά τις τρεις συνεχόμενες εκλογικές αναμετρήσεις όταν η Νέα Δημοκρατία και ο Κώστας Μητσοτάκης κατάφεραν σχηματίσουν κυβέρνηση με την ψήφο του Κατσίκη της ΔΗΑΝΑ που αργότερα προχώρησε στη ΝΔ. Στις αρχές της θητείας εκείνης της κυβέρνησης, ο τότε υπουργός προεδρία Σωτήρης Κούβελας έφτιαξε έναν εκλογικό νόμο που ψήφισε η βουλή που έδινε άνετη αυτοδυναμία στο πρώτο κόμμα σε αντίθεση με τη σχεδόν απλή αναλογική που είχε εφαρμοστεί το 1989 και το 1990 όταν και προέκυψαν οι κυβερνήσεις Τζανετάκη, Ζολώτα και Μητσοτάκη. Η κυβέρνηση εκείνη έπεσε το 1993, έγιναν εκλογές και το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου πήρε άνετη αυτοδυναμία με τον εκλογικό νόμο της Νέας Δημοκρατίας, κάτι που είναι πολύ πιθανό να συμβεί και τώρα σε επαναληπτικές εκλογές με τον νόμο του Προκόπη Παυλόπουλου.
ΟΙ ΠΡΟΩΡΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ
Εκλογές όπως εδώ και καιρό αναμενόταν προκήρυξε ο πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής, προσπαθώντας να διαφύγει των αδιεξόδων που ο ίδιος και η κυβέρνησή του δημιούργησαν. Πρόωρες εκλογές λοιπόν, με το λαό να καλείται να εκλέξει τη νέα του κυβέρνηση και να στρέψει σε αυτή –όποια και αν είναι- τις ελπίδες του για την επίλυση των προβλημάτων του.
Προβλήματα και αδιέξοδα που πληθαίνουν και πνίγουν. Προβλήματα και αδιέξοδα που καθημερινά σφίγγουν τον κλοιό γύρω από τον μέσο Ελληνα. Θέματα όπως η ακρίβεια, η αύξηση των τιμών σε όλα τα επίπεδα και η συνεχής συρρίκνωση του εισοδήματος, θα πρέπει να μπουν στην ατζέντα της νέας κυβέρνησης για άμεση επίλυση. Όπως στην ατζέντα της για άμεση επίλυση θα πρέπει να μπει και η φτώχεια, η διεύρυνση των κοινωνικών ανισοτήτων που πρέπει να σταματήσει, η ανεργία, η φοροδιαφυγή για την οποία ο Κώστας Καραμανλής στο διάγγελμά του είπε πως θα πρέπει να στραφεί εναντίον της όλη η κοινωνία, αλλά εμείς θα λέγαμε πως πριν την κοινωνία θα πρέπει να στραφεί εναντίον της η νομίμως εκλεγμένη κυβέρνηση.
Αυτά είναι τα πραγματικά και φλέγοντα προβλήματα του Ελληνα και όχι βεβαίως οι πρόωρες εκλογές, που έτσι και αλλιώς θα γινόντουσαν στον Μάρτιο με την προεδρική εκλογή και για τις οποίες ευχόμαστε να δώσουν λύση σε αυτά τα προβλήματα. Η νέα κυβέρνηση, όποια και αν είναι, θα πρέπει να κόπτεται και να μάχεται καθημερινά για να λυθούν όλα αυτά, για να γίνει καλύτερη η ζωή των Ελλήνων και να λιγοστέψουν τα προβλήματά του.
Οι δημοσκοπήσεις βεβαίως, δείχνουν ότι τις εκλογές θα τις κερδίσει το ΠΑΣΟΚ που είναι το πρώτο κόμμα και είναι και πολύ κοντά στη αυτοδυναμία. Το ζητούμενο λοιπόν, δεν είναι (μόνο) οι πρόωρες εκλογές αλλά οι λύσεις στα καθημερινά προβλήματα του Ελληνα που συνεχώς αυξάνονται. Λύσεις που βεβαίως θα δώσει η νέα κυβέρνηση και λύσεις που αυτή την περίοδο είναι εθνική ανάγκη, διότι ο κόμπος όχι μόνο έχει φθάσει στο χτένι, αλλά όπου να’ ναι το σπάει κιόλας. Και όπως είπε στο διάγγελμά του ο Κώστας Καραμανλής, η πλέον δύσκολη διετία για την Ελλάδα μόλις ξεκινά. Επομένως αυτές οι εκλογές είναι κρίσιμες – όπως όλες-αλλά πιο κρίσιμη είναι η επόμενη ημέρα των εκλογών και οι λύσεις που θα δοθούν από τη νέα κυβέρνηση στα πολύ μεγάλα προβλήματα των Ελλήνων.
Προβλήματα και αδιέξοδα που πληθαίνουν και πνίγουν. Προβλήματα και αδιέξοδα που καθημερινά σφίγγουν τον κλοιό γύρω από τον μέσο Ελληνα. Θέματα όπως η ακρίβεια, η αύξηση των τιμών σε όλα τα επίπεδα και η συνεχής συρρίκνωση του εισοδήματος, θα πρέπει να μπουν στην ατζέντα της νέας κυβέρνησης για άμεση επίλυση. Όπως στην ατζέντα της για άμεση επίλυση θα πρέπει να μπει και η φτώχεια, η διεύρυνση των κοινωνικών ανισοτήτων που πρέπει να σταματήσει, η ανεργία, η φοροδιαφυγή για την οποία ο Κώστας Καραμανλής στο διάγγελμά του είπε πως θα πρέπει να στραφεί εναντίον της όλη η κοινωνία, αλλά εμείς θα λέγαμε πως πριν την κοινωνία θα πρέπει να στραφεί εναντίον της η νομίμως εκλεγμένη κυβέρνηση.
Αυτά είναι τα πραγματικά και φλέγοντα προβλήματα του Ελληνα και όχι βεβαίως οι πρόωρες εκλογές, που έτσι και αλλιώς θα γινόντουσαν στον Μάρτιο με την προεδρική εκλογή και για τις οποίες ευχόμαστε να δώσουν λύση σε αυτά τα προβλήματα. Η νέα κυβέρνηση, όποια και αν είναι, θα πρέπει να κόπτεται και να μάχεται καθημερινά για να λυθούν όλα αυτά, για να γίνει καλύτερη η ζωή των Ελλήνων και να λιγοστέψουν τα προβλήματά του.
Οι δημοσκοπήσεις βεβαίως, δείχνουν ότι τις εκλογές θα τις κερδίσει το ΠΑΣΟΚ που είναι το πρώτο κόμμα και είναι και πολύ κοντά στη αυτοδυναμία. Το ζητούμενο λοιπόν, δεν είναι (μόνο) οι πρόωρες εκλογές αλλά οι λύσεις στα καθημερινά προβλήματα του Ελληνα που συνεχώς αυξάνονται. Λύσεις που βεβαίως θα δώσει η νέα κυβέρνηση και λύσεις που αυτή την περίοδο είναι εθνική ανάγκη, διότι ο κόμπος όχι μόνο έχει φθάσει στο χτένι, αλλά όπου να’ ναι το σπάει κιόλας. Και όπως είπε στο διάγγελμά του ο Κώστας Καραμανλής, η πλέον δύσκολη διετία για την Ελλάδα μόλις ξεκινά. Επομένως αυτές οι εκλογές είναι κρίσιμες – όπως όλες-αλλά πιο κρίσιμη είναι η επόμενη ημέρα των εκλογών και οι λύσεις που θα δοθούν από τη νέα κυβέρνηση στα πολύ μεγάλα προβλήματα των Ελλήνων.
Κυριακή 30 Αυγούστου 2009
Η ΕΠΕΤΕΙΟΣ ΤΗΣ ΛΗΞΗΣ ΤΟΥ ΤΡΑΓΙΚΟΎ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΕΜΦΥΛΙΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ
Ηταν νύχτα της 29ης προς 30η Αυγούστου του 1949. Τέτοιες ημέρες δηλαδή πριν από 60 χρόνια. Ο Δημοκρατικός Στρατός χάνει το ύψωμα Κάμενικ στο Γράμμο, το οποίο περνά στον έλεγχο του Εθνικού Στρατού. Η μάχη αυτή σήμανε ουσιαστικά το τέλος του εμφυλίου πολέμου, του αδελφοκτόνου, αιματηρού και τραγικού για τη χώρα εμφυλίου πολέμου.
Ενός πολέμου που κόστισε στην Ελλάδα τεράστιες απώλειες σε ανθρώπινο δυναμικό, ανυπολόγιστες καταστροφές και οικονομική καθίζηση. Ενός πολέμου που χώρισε οικογένειες και φίλους, ενός πολέμου που τα σημάδια του ξεχάστηκαν –αν και όσα ξεχάστηκαν- μετά από πολλές δεκαετίες και ενός πολέμου που επί της ουσίας μας τον επέβαλλαν οι ξένες δυνάμεις. Την ευθύνη για την έναρξη και τη διεξαγωγή του την έχουν λιγότερο ή περισσότερο και οι δύο πλευρές του τότε Σιδηρούν Παραπετάσματος είτε γιατί τον ενθάρρυναν και βοήθησαν, είτε για δεν ασχολήθηκαν και κορόιδευαν ότι ασχολούνται και βοηθούν.
Όλα αυτά σε συνδυασμό με τα λάθη των ελληνικών πολιτικών παρατάξεων και τη συνεπικούρηση των ντόπιων βλακών, δοσιλόγων και φασιστών, διότι, όπως γράφει και ο αείμνηστος Βασίλης Ραφαηλίδης στο βιβλίο του «Η ιστορία (κωμικοτραγική) του νεοελληνικού κράτους», «ο λαοί δεν έχουν μόνο ήρωες, αλλά και καθάρματα που γράφουν και αυτοί ιστορία και η ιστορία του κάθε τόπου δεν αποτελείται μόνο από θετικά, αλλά και από αρνητικά γεγονότα».
Αυτό το κομμάτι της νέας ελληνική ιστορίας (1946-49) είναι ίσως το χειρότερο. Είναι εκείνο το οποίο θα πρέπει η Ελλάδα να σβήσει από τη μνήμη της και να κρατήσει μόνο αυτά που θα πρέπει να τη διδάξουν για να μην συμβεί ποτέ ξανά στο μέλλον κάτι ανάλογο. Να μην σκοτώνει ο Ελληνας Ελληνα, να μην ξεριζωθούν οικογένειες, χωριά, πόλεις να μην καταστραφεί η Ελλάδα οικονομικά, όπως καταστράφηκε τότε και ανάθεμα αν συνήλθε ποτέ.
Περί τους 60.000 αντάρτες του Δημοκρατικού Στρατού (Ελληνες όσο και οι υπόλοιποι) έφυγαν για τις χώρες του πρώην υπαρκτού Σοσιαλισμού μετά την ήττα. Πολλές χιλιάδες Ελλήνων φυλακίστηκαν και χιλιάδες Ελληνες εκτελέστηκαν από Ελληνες, ενώ χιλιάδες ήταν και οι απώλειες αυτών που έχασαν τη ζωή τους στα μέτωπα των μαχών του εμφυλίου. Κατά μία εκδοχή και όπως αναφέρει ο Βασίλης Ραφαηλίδης, ο Εθνικός Στρατός έχασε στον εμφύλιο 15.969 άνδρες, ενώ στο αλβανικό μέτωπο είχαν σκοτωθεί 13.676 άνδρες!
Αυτά είναι ολίγα και ενδεικτικά της κατάμαυρης και τραγικής περιόδου του εμφυλίου πολέμου, για την οποία ο αείμνηστος Γρηγόρης Φαράκος που διετέλεσε γενικός γραμματέας του ΚΚΕ είχε πει: «Είναι δύσκολο και δεν έχει νόημα να απαντήσει κανείς αν ο εμφύλιος πόλεμος μπορούσε να αποφευχθεί. Ένα είναι βέβαιο, πως έπρεπε με κάθε θυσία να αποφευχθεί».
Ενός πολέμου που κόστισε στην Ελλάδα τεράστιες απώλειες σε ανθρώπινο δυναμικό, ανυπολόγιστες καταστροφές και οικονομική καθίζηση. Ενός πολέμου που χώρισε οικογένειες και φίλους, ενός πολέμου που τα σημάδια του ξεχάστηκαν –αν και όσα ξεχάστηκαν- μετά από πολλές δεκαετίες και ενός πολέμου που επί της ουσίας μας τον επέβαλλαν οι ξένες δυνάμεις. Την ευθύνη για την έναρξη και τη διεξαγωγή του την έχουν λιγότερο ή περισσότερο και οι δύο πλευρές του τότε Σιδηρούν Παραπετάσματος είτε γιατί τον ενθάρρυναν και βοήθησαν, είτε για δεν ασχολήθηκαν και κορόιδευαν ότι ασχολούνται και βοηθούν.
Όλα αυτά σε συνδυασμό με τα λάθη των ελληνικών πολιτικών παρατάξεων και τη συνεπικούρηση των ντόπιων βλακών, δοσιλόγων και φασιστών, διότι, όπως γράφει και ο αείμνηστος Βασίλης Ραφαηλίδης στο βιβλίο του «Η ιστορία (κωμικοτραγική) του νεοελληνικού κράτους», «ο λαοί δεν έχουν μόνο ήρωες, αλλά και καθάρματα που γράφουν και αυτοί ιστορία και η ιστορία του κάθε τόπου δεν αποτελείται μόνο από θετικά, αλλά και από αρνητικά γεγονότα».
Αυτό το κομμάτι της νέας ελληνική ιστορίας (1946-49) είναι ίσως το χειρότερο. Είναι εκείνο το οποίο θα πρέπει η Ελλάδα να σβήσει από τη μνήμη της και να κρατήσει μόνο αυτά που θα πρέπει να τη διδάξουν για να μην συμβεί ποτέ ξανά στο μέλλον κάτι ανάλογο. Να μην σκοτώνει ο Ελληνας Ελληνα, να μην ξεριζωθούν οικογένειες, χωριά, πόλεις να μην καταστραφεί η Ελλάδα οικονομικά, όπως καταστράφηκε τότε και ανάθεμα αν συνήλθε ποτέ.
Περί τους 60.000 αντάρτες του Δημοκρατικού Στρατού (Ελληνες όσο και οι υπόλοιποι) έφυγαν για τις χώρες του πρώην υπαρκτού Σοσιαλισμού μετά την ήττα. Πολλές χιλιάδες Ελλήνων φυλακίστηκαν και χιλιάδες Ελληνες εκτελέστηκαν από Ελληνες, ενώ χιλιάδες ήταν και οι απώλειες αυτών που έχασαν τη ζωή τους στα μέτωπα των μαχών του εμφυλίου. Κατά μία εκδοχή και όπως αναφέρει ο Βασίλης Ραφαηλίδης, ο Εθνικός Στρατός έχασε στον εμφύλιο 15.969 άνδρες, ενώ στο αλβανικό μέτωπο είχαν σκοτωθεί 13.676 άνδρες!
Αυτά είναι ολίγα και ενδεικτικά της κατάμαυρης και τραγικής περιόδου του εμφυλίου πολέμου, για την οποία ο αείμνηστος Γρηγόρης Φαράκος που διετέλεσε γενικός γραμματέας του ΚΚΕ είχε πει: «Είναι δύσκολο και δεν έχει νόημα να απαντήσει κανείς αν ο εμφύλιος πόλεμος μπορούσε να αποφευχθεί. Ένα είναι βέβαιο, πως έπρεπε με κάθε θυσία να αποφευχθεί».
Παρασκευή 28 Αυγούστου 2009
ΗΧΗΡΟ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΡΑΠΙΣΜΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΥΜΗΤΤΟ
Στις αρχές Αυγούστου γράφαμε για την καταπάτηση που επιχειρείται στον Υμηττό από το ίδιο το κράτος, με τις κατοικίες που επιχειρεί να χτίσει το υπουργείο Εθνικής Αμυνας. Η παρέμβαση της τοπικής αυτοδιοίκησης, αλλά και της δικαιοσύνης ήταν άμεση για το «έγκλημα» που συντελείται στην καρδιά ενός από τους τελευταίους πνεύμονες πρασίνου της πρωτεύουσας και μόλις χθες ήρθε το πρώτο ράπισμα για τους αυθαιρετούντες, εν προκειμένω το κράτος.
Το Συμβούλιο της Επικρατείας, που πολλές φορές έχει περισώσει το γόητρο του κράτους, διέταξε την προσωρινή αναστολή των εργασιών στον Υμηττό, κάνοντας δεκτή την προσφυγή των δημάρχων των πέριξ του βουνού δήμων. Ετσι και μέχρι να εκδοθεί η απόφαση της ολομέλειας επί των προσφυγών της τοπικής αυτοδιοίκησης, οι εργασίες σταματούν και το τσιμέντο δεν θα καταστρέψει και άλλο τον Υμηττό.
Όταν δημοσιοποιήθηκε το θέμα της κατασκευής των 36 κατοικιών των αξιωματικών στο πρώην στρατόπεδο Σακέτα στον Υμηττό, οι φωτιές δεν είχαν κάψει την Βορειοανατολική Αττική και δεν είχαν προκαλέσει την τεράστια οικολογική καταστροφή που προκάλεσαν. Τώρα και μετά τις φωτιές αυτές, η προστασία του Υμηττού και των υπολοίπων πνευμόνων πρασίνου της Αθήνας, καθίσταται επιτακτική και εθνικής σημασίας.
Το σημαντικό στην περίπτωση αυτή, είναι ότι το πρώτο ράπισμα για τους αυθαιρετούντες που δυστυχώς είναι το κράτος, ήρθε χθες και ήταν ηχηρό. «Στοπ» είπε το τμήμα διακοπών του ανωτάτου ακυρωτικού δικαστηρίου, αλλά υα πράγματα δεν πρέπει να μείνουν εδώ. Κάποιοι θα πρέπει να πληρώσουν, κάποιοι θα πρέπει να κάτσουν στο σκαμνί.
Αυτό που συνέβη στη Βορειοανατολική Αττική, αυτό που συμβαίνει στον Υμηττό και σε άλλα σημεία της πρωτεύουσας, είναι μέρος οργανωμένου σχεδίου. Είναι κάτι παραπάνω από προφανές αυτό και δυστυχώς μετέχει και το κράτος σε αυτό το οργανωμένο σχέδιο εξαφάνισης του πράσινου και οικοπεδοποίησης ακόμη και των βουνών της πρωτεύουσας.
Τα λόγια του δημάρχου Βύρωνα Νίκου Χαρδαλιά, που είναι εξ εκείνων που εδώ και χρόνια φωνάζουν πως πρέπει να κηρυχθεί ο Υμηττός εθνικός δρυμός, πως «η προστασία του Υμηττού είναι η μεγάλη παρακαταθήκη που αφήνουμε στα παιδιά μας», απεικονίζουν πλήρως την πραγματικότητα. Αυτή είναι η μεγάλη παρακαταθήκη και αυτός πρέπει να είναι ο αγώνας όλων. Η προστασία όχι μόνο του Υμηττού, αλλά και όλων των πνευμόνων πρασίνων γιατί μόνο έτσι ο κόσμος που θα παραδώσουμε στα παιδιά μας θα είναι καλύτερος. Μόνο έτσι, θα μπορούν να τον κάνουν και αυτά ακόμη καλύτερο και μόνο έτσι θα επιδείξουμε τον απόλυτο σεβασμό στη γη.
Το Συμβούλιο της Επικρατείας, που πολλές φορές έχει περισώσει το γόητρο του κράτους, διέταξε την προσωρινή αναστολή των εργασιών στον Υμηττό, κάνοντας δεκτή την προσφυγή των δημάρχων των πέριξ του βουνού δήμων. Ετσι και μέχρι να εκδοθεί η απόφαση της ολομέλειας επί των προσφυγών της τοπικής αυτοδιοίκησης, οι εργασίες σταματούν και το τσιμέντο δεν θα καταστρέψει και άλλο τον Υμηττό.
Όταν δημοσιοποιήθηκε το θέμα της κατασκευής των 36 κατοικιών των αξιωματικών στο πρώην στρατόπεδο Σακέτα στον Υμηττό, οι φωτιές δεν είχαν κάψει την Βορειοανατολική Αττική και δεν είχαν προκαλέσει την τεράστια οικολογική καταστροφή που προκάλεσαν. Τώρα και μετά τις φωτιές αυτές, η προστασία του Υμηττού και των υπολοίπων πνευμόνων πρασίνου της Αθήνας, καθίσταται επιτακτική και εθνικής σημασίας.
Το σημαντικό στην περίπτωση αυτή, είναι ότι το πρώτο ράπισμα για τους αυθαιρετούντες που δυστυχώς είναι το κράτος, ήρθε χθες και ήταν ηχηρό. «Στοπ» είπε το τμήμα διακοπών του ανωτάτου ακυρωτικού δικαστηρίου, αλλά υα πράγματα δεν πρέπει να μείνουν εδώ. Κάποιοι θα πρέπει να πληρώσουν, κάποιοι θα πρέπει να κάτσουν στο σκαμνί.
Αυτό που συνέβη στη Βορειοανατολική Αττική, αυτό που συμβαίνει στον Υμηττό και σε άλλα σημεία της πρωτεύουσας, είναι μέρος οργανωμένου σχεδίου. Είναι κάτι παραπάνω από προφανές αυτό και δυστυχώς μετέχει και το κράτος σε αυτό το οργανωμένο σχέδιο εξαφάνισης του πράσινου και οικοπεδοποίησης ακόμη και των βουνών της πρωτεύουσας.
Τα λόγια του δημάρχου Βύρωνα Νίκου Χαρδαλιά, που είναι εξ εκείνων που εδώ και χρόνια φωνάζουν πως πρέπει να κηρυχθεί ο Υμηττός εθνικός δρυμός, πως «η προστασία του Υμηττού είναι η μεγάλη παρακαταθήκη που αφήνουμε στα παιδιά μας», απεικονίζουν πλήρως την πραγματικότητα. Αυτή είναι η μεγάλη παρακαταθήκη και αυτός πρέπει να είναι ο αγώνας όλων. Η προστασία όχι μόνο του Υμηττού, αλλά και όλων των πνευμόνων πρασίνων γιατί μόνο έτσι ο κόσμος που θα παραδώσουμε στα παιδιά μας θα είναι καλύτερος. Μόνο έτσι, θα μπορούν να τον κάνουν και αυτά ακόμη καλύτερο και μόνο έτσι θα επιδείξουμε τον απόλυτο σεβασμό στη γη.
Πέμπτη 27 Αυγούστου 2009
ΟΑ: ΑΠΟ ΤΟ ΕΛΙΚΟΦΟΡΟ ΤΟΥ 1957 ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΚΜΗ ΤΟΥ 2009
Ηταν 6 Απριλίου 1957 όταν έγινε το πρώτο δρομολόγιο της Ολυμπιακής Αεροπορίας. Ηταν ένα δρομολόγιο από την Αθήνα στη Θεσσαλονίκη με ελικοφόρο αεροσκάφος τύπου DC-3 και κυβερνήτη τον Παύλο Ιωαννίδη.
Από την ημέρα εκείνη πέρασαν 52 χρόνια και η Ολυμπιακή Αεροπορία, με το δεύτερο πιο αναγνωρίσιμο brand name στον κόσμο μετά της Coca- Cola συνέδεσε την ιστορία της με αυτή της Ελλάδας, αλλά και του απόδημου Ελληνισμού. Συνέδεσε την μητροπολιτική Ελλάδα σχεδόν με όλα τα σημεία του πλανήτη όπου υπήρχαν Ελληνες. Συνέδεσε ακόμη την ίδια την Ελλάδα με τις πτήσεις σε ακριτικά μέρη και νησιά. Η Ολυμπιακή που το 1973 την αγόρασε το Ελληνικό Δημόσιο από τον Αριστοτέλη Ωνάση, ήταν και παραμένει μία από τις ασφαλέστερες αεροπορικές εταιρείες του κόσμου.
Σήμερα, 52 χρόνια μετά από εκείνο το πρωινό δρομολόγιο από την Αθήνα στη Θεσσαλονίκη με το μικρό ελικοφόρο αεροσκάφος, πνιγμένη στα χρέη από την κακή προφανώς διαχείριση των διορισμένων από τις εκάστοτε κυβερνήσεις διοικήσεων, η Ολυμπιακή πέρασε και πάλι σε χέρια ιδιώτη. Από τον Μάρτιο του 2009 το κράτος την πούλησε στον όμιλο της MIG.
Σήμερα, 52 χρόνια μετά από εκείνο το πρωινό δρομολόγιο από την Αθήνα στη Θεσσαλονίκη, η Ολυμπιακή κόβει κάθε δεσμό με τον απόδημο Ελληνισμό. Ο ιδιώτης έρχεται να ολοκληρώσει αυτό που πριν χρόνια ξεκίνησε το κράτος.
Η Οlympic Αir όπως λέγεται πια η νέα ιδιωτική εταιρεία, πρόκειται να καταργήσει από την 1η Οκτωβρίου 2009 τα διηπειρωτικά δρομολόγια προς Γιοχάνεσμπουργκ, Νέα Υόρκη, Τορόντο και Μόντρεαλ. Το 2002 η κρατική διοίκηση είχε κόψει τα δρομολόγια προς Μπανγκόκ, Μελβούρνη, Σίδνεϋ (οι δύο τελευταίες αερογραμμές επαναλειτούργησαν το 2003 από την Gulf Air) και η Ολυμπιακή έπαψε να είναι η εταιρεία των πέντε ηπείρων, αυτό που συμβολίζουν οι πέντε κύκλοι του σήματος της εταιρείας.
Η Ολυμπιακή Αεροπορία, ο εθνικός αερομεταφορέας της χώρας που συνέδεσε την ιστορία της με τη σύγχρονη ελληνική ιστορία δεν είναι πια η ίδια. Αυτό είναι προφανές και βεβαίως δεν ευθύνεται για την κατάσταση που την παρέλαβε ο ιδιώτης που την αγόρασε, αλλά η κακή διαχείριση των τελευταίων δεκαετιών. Ο ιδιώτης προφανώς ευθύνεται γιατί δείχνει ότι συνεχίζει την παρακμή της εταιρείας. Πέρα και πάνω από κέρδη και ζημιές, δεν δείχνει να αντιλαμβάνεται τον εθνικό χαρακτήρα της εταιρείας και το ότι αποτελεί σε πολλές των περιπτώσεων το συνδετικό κρίκο της μητροπολιτικής Ελλάδας με τους απανταχού Ελληνες.
Το σίγουρο πια είναι ότι από εκείνο το πρωινό δρομολόγιο της 6ης Απριλίου 1957 άλλαξαν πολλά και δυστυχώς σε βάρος της εταιρείας, των εργαζομένων, της Ελλάδας και της ομογένειας…
Από την ημέρα εκείνη πέρασαν 52 χρόνια και η Ολυμπιακή Αεροπορία, με το δεύτερο πιο αναγνωρίσιμο brand name στον κόσμο μετά της Coca- Cola συνέδεσε την ιστορία της με αυτή της Ελλάδας, αλλά και του απόδημου Ελληνισμού. Συνέδεσε την μητροπολιτική Ελλάδα σχεδόν με όλα τα σημεία του πλανήτη όπου υπήρχαν Ελληνες. Συνέδεσε ακόμη την ίδια την Ελλάδα με τις πτήσεις σε ακριτικά μέρη και νησιά. Η Ολυμπιακή που το 1973 την αγόρασε το Ελληνικό Δημόσιο από τον Αριστοτέλη Ωνάση, ήταν και παραμένει μία από τις ασφαλέστερες αεροπορικές εταιρείες του κόσμου.
Σήμερα, 52 χρόνια μετά από εκείνο το πρωινό δρομολόγιο από την Αθήνα στη Θεσσαλονίκη με το μικρό ελικοφόρο αεροσκάφος, πνιγμένη στα χρέη από την κακή προφανώς διαχείριση των διορισμένων από τις εκάστοτε κυβερνήσεις διοικήσεων, η Ολυμπιακή πέρασε και πάλι σε χέρια ιδιώτη. Από τον Μάρτιο του 2009 το κράτος την πούλησε στον όμιλο της MIG.
Σήμερα, 52 χρόνια μετά από εκείνο το πρωινό δρομολόγιο από την Αθήνα στη Θεσσαλονίκη, η Ολυμπιακή κόβει κάθε δεσμό με τον απόδημο Ελληνισμό. Ο ιδιώτης έρχεται να ολοκληρώσει αυτό που πριν χρόνια ξεκίνησε το κράτος.
Η Οlympic Αir όπως λέγεται πια η νέα ιδιωτική εταιρεία, πρόκειται να καταργήσει από την 1η Οκτωβρίου 2009 τα διηπειρωτικά δρομολόγια προς Γιοχάνεσμπουργκ, Νέα Υόρκη, Τορόντο και Μόντρεαλ. Το 2002 η κρατική διοίκηση είχε κόψει τα δρομολόγια προς Μπανγκόκ, Μελβούρνη, Σίδνεϋ (οι δύο τελευταίες αερογραμμές επαναλειτούργησαν το 2003 από την Gulf Air) και η Ολυμπιακή έπαψε να είναι η εταιρεία των πέντε ηπείρων, αυτό που συμβολίζουν οι πέντε κύκλοι του σήματος της εταιρείας.
Η Ολυμπιακή Αεροπορία, ο εθνικός αερομεταφορέας της χώρας που συνέδεσε την ιστορία της με τη σύγχρονη ελληνική ιστορία δεν είναι πια η ίδια. Αυτό είναι προφανές και βεβαίως δεν ευθύνεται για την κατάσταση που την παρέλαβε ο ιδιώτης που την αγόρασε, αλλά η κακή διαχείριση των τελευταίων δεκαετιών. Ο ιδιώτης προφανώς ευθύνεται γιατί δείχνει ότι συνεχίζει την παρακμή της εταιρείας. Πέρα και πάνω από κέρδη και ζημιές, δεν δείχνει να αντιλαμβάνεται τον εθνικό χαρακτήρα της εταιρείας και το ότι αποτελεί σε πολλές των περιπτώσεων το συνδετικό κρίκο της μητροπολιτικής Ελλάδας με τους απανταχού Ελληνες.
Το σίγουρο πια είναι ότι από εκείνο το πρωινό δρομολόγιο της 6ης Απριλίου 1957 άλλαξαν πολλά και δυστυχώς σε βάρος της εταιρείας, των εργαζομένων, της Ελλάδας και της ομογένειας…
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)